09202017Τετ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Εξάντας

Μικρές Ιστορίες

 ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
 
" Στις αρχές του φθινοπώρου απομονώνω το Θήτα..."
 
 
Επτά χρόνια φαγούρα.
 
                Η διεκδίκηση, η ανάληψη, η προετοιμασία, η τέλεση... η τελετή λήξης. Πέντε (έξι) λέξεις για ‘ επτά χρόνια φαγούρας ’. Οι ολυμπιακοί αγώνες της Αθήνας. Οι μεγάλοι στόχοι της Ελλάδας... Επιμένω να βλέπω τα καθημερινά, τα κοντινά στον άνθρωπο δίπλα μου. Δεν είναι ώρα για απολογισμό, δεν έχω  τέτοια διάθεση. Στάθηκα μπροστά στην τηλεόραση, να δω, να αξιολογήσω αθλητές, -τριες, να πανηγυρίσω επιτυχίες, ρεκόρ και μετάλλια. Είχα πάντοτε – κατά τη διάρκεια των αγώνων – το φόβο της επόμενης στιγμής. Δεν είμαι ακόμα σίγουρος εάν "ξόφλησαν οι ολυμπιακοί", όπως τονίζει η
κα Παπαρήγα, μα δεν μπόρεσα να απολαύσω μια γιορτή των πολιτισμών.
 
Υπήρχαν στιγμές μοναδικές: κρατώ την στάση του μαραθωνοδρόμου από την Βραζιλία, μετά την επίθεση που δέχθηκε από τον άγνωστο του πλήθους, κρατώ την στάση του τζουντόκα από την Κορέα, μετά την επίθεση που δέχθηκε από το γνωστό πλήθος με τις γαλανόλευκες... Στιγμές ανάτασης και απόλαυσης, το πρόγραμμα του γυμναστή στους κρίκους από την Ελλάδα. 
                Στιγμές ταπείνωσης,  έντονα κρατώ στην μνήμη και στο νου... Στιγμές που ήρθαν να εκδικηθούν " τον πολιτισμό των πολιτισμών". Κανείς, καμία δεν έθεσε ως μεγάλο στόχο να εκπαιδεύσει το πλήθος. Μόνον  ο ποιητής είχε προειδοποιήσει για "Ενέδρες από χειροκροτήματα σαν κούφιες ριπές".(1)
 
 

Το άρωμα της γαζίας

 
                 Το φθινόπωρο που θα διαδεχθεί το καλοκαίρι.’  Αυτή η φράση,  έχει καρφωθεί στο μυαλό μου. Ως άγχος για ένα ήπιο πέρασμα, μια εναλλαγή. Μια αναζήτηση. Μια εποχή.
                Οι γαζίες θα ανθίσουν και φέτος. Ήταν – άλλες εποχές και άλλο αίσθημα - δέντρο, που συναντούσες συχνά στα παρτέρια των αστικών κατοικιών. Στα πάρκα και στους κήπους των περιοχών με ζεστό και ήπιο κλίμα. Αγκαθωτά τα κλαδιά, αραιό το φύλλωμα, χρυσοκίτρινα τα άνθη, ελαφρό μα κυρίαρχο το άρωμα της.
Η γαζία είναι η Ακακία η φαρνέσιος της οικογένειας των Μιμοσιδών. Στα χίλια δέντρα που φυτεύθηκαν, στο Ηράκλειο, ως ολυμπιακό πράσινο, δεν έχω δει ούτε μία... Μία, ως μικρό μονοπάτι στην πλούσια διακλάδωση της, για τη διαδοχή, τον ερχομό του φθινοπώρου. Ίσως οι εργολάβοι να μην έχουν ανάγκη αναπόλησης ή να διαθέτουν πλήθος γεωτεχνικών επιχειρημάτων (που μας διαφεύγουν, των αφελών) και να πείθουν για τις επιλογές τους.
                Μόνον ο ποιητής μας παρηγορεί, με το στίχο " (Οι παλιές γαζίες μοσχοβολούν ακόμα)". (2)
 
 
 
Η επέλαση των  βαρβάρων,
 
                Επέλεξα αυτήν την ταινία για την πρώτη μου επίσκεψη σε θερινό σινεμά. Μια ταινία του ΝΤΕΝΙΣ ΑΡΚΑΝ με τον ΡΕΜΙ ΖΙΡΑΡ, καθηλωμένο σε ένα κρεβάτι, λίγο πριν το τέλος, μιας ζωής πυκνής. Σε τέσσερις τοίχους του νοσοκομείου, μια αίσθηση ελευθερίας. Στις επιλογές της ζωής, γέλιο, δάκρυ, πίκρα, μα στο τέλος μια αίσθηση ελευθερίας. Μια ταινία για όλα εκείνα που αξίζουν για να ζεις: το κρασί, τα ταξίδια, τα βιβλία  και πάνω από όλα τον έρωτα. Την επιδερμίδα των γυναικών, όπως αποκαλύπτει ο πενηνταπεντάχρονος ήρωας στην τελευταία νεαρά της ζωής του. Μια ταινία για το σεξ, τη φιλία, τα όνειρα, την ηδονή...
 
 
ΣΕ ΦΙΛΩ
Α.ΣΤΕΓΟΣ
ΗΡΑΚΛΕΙΟ 030904
(1)     ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
(2)     ΚΛΕΙΤΟΣ ΚΥΡΟΥ