09242017Κυρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Φανταστική Ταινιοθήκη

"ΜΠΟΝΤΙ ΝΤΙΡΦΙΛΝΤ" (Μια στιγμή μια ζωή)

(Boddy Deerfield) (ΗΠΑ 1977)
 
Σκηνοθεσία: ΣΙΔΝΕΪ ΠΟΛΑΚ
Σενάριο: ΣΙΔΝΕΪ ΠΟΛΑΚ  βασισμένο στο μυθιστόρημα του ΕΡΙΧ ΜΑΡΙΑ ΡΕΜΑΡΚ: "Ο Παράδεισος δεν έχει ευνοούμενους"
Ερμηνεία: ΑΛ ΠΑΤΣΙΝΟ, ΜΑΡΘΑ ΚΕΛΕΡ, ΑΝΙ ΝΤΙΠΕΡΕ, ΡΟΜΟΛΟ ΒΑΛΙ
 
Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε και στη γλώσσα μα το βιβλίο του ΕΡΙΧ ΜΑΡΙΑ ΡΕΜΑΡΚ " Ο Παράδεισος δεν έχει ευνοούμενους" που στα 1977 είχε μεταφέρει στην οθόνη ο ΣΙΔΝΕΪ ΠΟΛΑΚ.
 
Ο Ρεμάρκ έχει γίνει γνωστός κυρίως από το "ΟΥΔΕΝ ΝΕΩΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ" (1929) που κι αυτό έχει μεταφερθεί στην οθόνη τουλάχιστον 2 φορές με κορυφαία εκείνη του ΛΟΥΙΣ ΜΑΙΛΣΤΟΥΝ (1930).
Ο ΠΟΛΑΚ ένα χρόνο μετά την μεγάλη του επιτυχία: "3 Ημέρες του Κόνδορα" (1976) ασχολήθηκε με συνέπεια με το μυθιστορήματα του ΡΕΜΑΡΚ.
Κράτησε τον κεντρικό άξονα της ιστορίας και παράλληλα του χάρισε μια κοσμοπολίτικη μορφή που να ταιριάζει στο κλίμα και στα πρόσωπα αλλά και στη ζωή του ΡΕΜΑΡΚ που έζησε αρκετά χρόνια στην Κεντρική Ευρώπη πριν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ.
Στην αρχή της ταινίας ο Μπόντι Ντήρφηλντ (Αλ Πατσίνο) διάσημος οδηγός αγώνων ταχύτητας ξυπνά από ένα συνηθισμένο εφιάλτη του.
Ονειρεύτηκε πως καθώς έτρεχε σ’ ένα αγώνα εκτροχιάστηκε...
Η ταινία τελειώνει μ’ ένα τραγούδι νοσταλγίας και θανάτου...
Τι είναι αυτό όμως, που ενώνει τον εφιάλτη του θανάτου, με το τραγούδι του θανάτου;
Ο Μπόντι Ντήρφηλντ  έχει αφιερώσει την ζωή του στους αγώνες ταχύτητας, έτσι που το σώμα του να ‘χει γίνει μια προέκταση της μηχανής που του χαρίζει τους θριάμβους και τις νίκες.
Σαν μια τέτοια προέκταση έχει γίνει κι αυτός ένα κομμάτι εξάρτημα που μόνο οργανωμένα και προγραμματισμένα θα μπορεί να παραμείνει ζωντανός στη συχνή αντιμετώπιση του θανάτου.
Σ’ ένα ταξίδι που θα κάνει στην Ελβετία για να επισκεφθεί σε μια κλινική ένα βαριά τραυματισμένο συνάδελφο και φίλο του, θα συναντήσει μια γυναίκα (Μάρθα Κέλλερ). Θα φύγουν μαζί. Η καλοοργανωμένη μηχανή του Ντήρφηλντ θ’ αρχίσει σταδιακά να παρουσιάζει σημεία απορρύθμισης.
Στη σκοτεινή σήραγγα που διασχίζουν της λέει: "Θέλω να φωνάξω". Να φωνάξει, δηλαδή να ξεπεράσει όλο το πάγωμα, όλο το φόρτωμα της μονότονης ζωής του και ν’ αφεθεί σ’ αυτό το πρώτο ταξίδι της καινούριας του ζωής.
Από το σημείο αυτό και μετά η ταινία θ’ αποκτήσει ένα εναλλασσόμενο ρυθμό στάσεων και εκτοξεύσεων στο απόλυτο της ερωτικής διαφάνειας και ποίησης.
Δύο άνθρωποι καταδικασμένη κάθε στιγμή σε θάνατο, ο άντρας εν δυνάμει καταδικασμένος λόγω της φύσης της δουλειάς του κι η γυναίκα που όπως μαθαίνουμε στη πορεία της ταινίας υποφέρει από ανίατο νόσημα, σμίγουν σ’ ένα παιχνίδι έρωτα, σ’ ένα παιχνίδι ζωής πιο πολύ, αφού κάθε συνάντηση, κάθε χωρισμός, κάθε γέλιο, κάθε απογοήτευση προσθέτει χρόνο, προσθέτει ζωή στο αμφίβολο αύριο.
Ο Πόλακ με δεξιοτεχνία παραμερίζει το πλαίσιο της απασχόλησης του Ντήρφηλντ στο ελάχιστο, απομονώνοντας έτσι τα στοιχεία εντυπωσιασμού και ασχολείται με λεπτότητα κι ευαισθησία μ’ αυτή τη δύσκολη σχέση των δύο ηρώων του.
Ο Πόλακ έφτιαξε μια ταινία στα όρια του μελοδράματος βουτηγμένη στις μοναδικές στιγμές της ζωής που εξαφανίζονται στον άνεμο.
Γυρισμένη σε σινεμασκόπ σε ψυχρό πράσινο και μπλε έρχεται σε πλήρη ταύτιση με τους ήρωές της.
Τον υπέροχο ΑΛ ΠΑΤΣΙΝΟ και την γοητευτική ΜΑΡΘΑ ΚΕΛΕΡ που χάθηκε σαν διάττων αστέρας στο Χόλιγουντ.