05252017Πεμ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Συμφωνημένη Σιωπή

ΒΑΘΥ ΣΑΞΟΦΩΝΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΝΔΟΡΑ

Σε είδα στον καθρέπτη με τα παιδικά χρόνια. Με φίλους που ζήσαμε και αγάπες που στερηθήκαμε. Οι Διονυσιασμοί και η γιορτή δίνουν γλύκα και ησυχία στις ημέρες που ακολουθούν, σαν απόγευμα Κυριακής που δεν περιμένεις τίποτα κι ότι κι αν έρθει σε ξαφνιάζει ευχάριστα... σαν την ώρα που σ’ ερωτεύθηκα...
’ραγε τι είναι πιο εύκολο να κοιτάς απ’ το πλοίο; την γη που αφήνεις ή την χώρα που πηγαίνεις; όποια κι αν είναι η απάντηση τα μαλλιά σου στον αέρα θα δείξουν αυτό που πραγματικά φοβάσαι να διαλέξεις σαν σπονδή στην ηλιόπαυσή των λεοντιδέων σου... σαν ικεσία στο συμπαντικό σου είδωλο... σαν κέρασμα στο περίγειο της ψυχής του.
Σκοτεινή αφή και φήμη τρισάθλια απλώνεται σαν ονειροπαγίδα. Δώσε της δίψα και ασιτία πριν γίνει χίμαιρα και ισοπεδώσει τις απόκρυφες στέπες σου.
Σκάψε το κερί σαν φλόγα και δώσε φως στις νυκτερινές καμπάνες. Φόρα το σομπρέρο του κομαντατε και σώσε τον ιδρώτα του.. γλίτωσε την αγωνία του...
Στην απρόσμενη θύρα της πυραμίδας και στον ανεξήγητο  μηχανισμό των Αντικυθήρων... σε μια χούφτα καφέ στο φόντο του Ηλιοτρόπιου... Ψάξε για δακτυλίδι ιερό της φυλής και του coyote. Θα σε φυλάξει την ώρα του κεραυνού και της μοιρασιάς των χρυσοθήρων. Μην ξεχνάς ότι η δυσκολία είναι που μας ενώνει... Που δυναμώνει την συντροφιά... Είμαστε τόσο τυχεροί όλοι μαζί...
Η δυσκολία είναι το αγαθό... οι ευχάριστες στιγμές είναι για να γιορτάζουμε το πέρας της δοκιμασίας.
Ο Δάσκαλος κοιτά με το γλυκό μειδίαμα του. Η Βίτσα του μας έδειχνε δρόμους στον χάρτη και δεν σταματούσε με ορμή στα χέρια... σεβαστέ και αγαπημένε μας δάσκαλε πες μου σε παρακαλώ.. Αν δεν υπάρχει Θεός γιατί ζητάμε να πιστέψουμε σε κάτι; γιατί μόνο οι άνθρωποι κοιτούν το άπειρο;
Οι οπτασίες καθοδηγούν τα ίχνη και αυτά σε αποκαλύπτουν σε μια μπλε ορχήστρα. Αιθέριο φλάουτο αναθεωρεί την ανησυχία πρόσκαιρα... Βαθύ σαξόφωνο προβληματίζει τον κόνδορα... Απόστολος της Αμφισβήτησης σε αρένες αποχαυνωμένων.. θα αλλάξεις ή θα μετρηθείς με την απομόνωση;
Τα κρουστά του πολέμου σημαίνουν τον πλουτισμό των ηλιθίων πάλι. Φταίμε όλοι γι’ αυτό... δίνουμε την εντολή σαν πρόβατα στους χαμερπείς και μετά απλώς κουνάμε το κεφάλι...
Ο ουρανός ξεσπάει για τους τόσους μήνες απραξίας κι εγώ δεν εμποδίζω το πρωτοβρόχι να υγράνει τις αλυκές σου αλλά βλέπω τα τσακάλια που τις φυλάνε να μορφάζουν.
Όμως θα σου χαρίσω γκρίζες Κυριακές χωρίς ρολόγια με βροχή και τεμπελίκη.

Jazz... Με χάδι στο άρωμα του καφέ και της κανέλας σαν αντίτιμο της μυρωδιάς του σώματος και της βραχνάδας στην φωνή σου...