07282017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Φανταστική Ταινιοθήκη

45o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

45o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(19 – 28 Νοεμβρίου 2004)

 
 
 
 
Εδώ και μερικά χρόνια που πηγαίνω στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έχω πάντα το ίδιο ερώτημα: "Ποιο είναι το νόημα του Φεστιβάλ;". Ερώτηση που κατά περίεργο τρόπο συνέπεσε με το ερώτημα "Ποιο είναι το νόημα της ζωής" που έψαχνε εναγωνίως ο νεαρός πρωταγωνιστής της ταινίας "NICELAND" του Ισλανδού Φρίντρικ Θορ Φρίντρικσον. Ερώτημα που φυσικά έμεινε αναπάντητο στην ταινία η τέλος πάντων σχεδόν αναπάντητο, αλλά όλα τα γεγονότα τα ταινίας, μικρές καθημερινές ιστορίες συνηγορούσαν για την απάντηση.
Τι είναι λοιπόν το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που φέτος γιόρταζε 45 χρόνια (13 από την διεθνοποίηση του);
 
     Οι ταινίες, οι άνθρωποι, η πόλη, τα απρόοπτα, οι σπαταλημένες στιγμές στις σκοτεινές αίθουσες, ο λαμπερός ήλιος στη παγωμένη πόλη…
Όλα και καθένα ξεχωριστά.
Αν ρωτήσετε τους "προσκυνητές" των εικόνων και των ήχων μετά το τέλος του Φεστιβάλ δύσκολα θα σας ξεχωρίσουν μέσα από ένα  ποταμό 170 ταινιών το ξεχωριστό γεγονός.
Και αυτό γιατί από ένα σημείο και μετά οι εικόνες ενώνονται σε μία και μοναδική ταινία…
Ένα κείμενο που αναζητά τις ξεχωριστές στιγμές του 45ου Φεστιβάλ,σημειώνει και καταγράφει τις μικρές και μεγάλες συγκινήσεις της γιορτής και τελικά αποφεύγει τη μοιρολατρία του απολογισμού θα προσπαθήσει να ‘ναι αυτό που ακολουθεί.
Μέσα από τις διάφορες ενότητες και τμήματα του Φεστιβάλ καταγράφω ότι ακόμα με "βασανίζει" και με κάνει να θυμάμαι…
 
ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
 
    Με συμμετοχή 14 ταινιών μεταξύ των οποίων και 2 ελληνικές. Μια γενική παρατήρηση. Το επίπεδο σαφώς πιο ανεβασμένο από το προηγούμενο χρόνο. Ο συναγωνισμός δύσκολος και απρόβλεπτος. Οι δικές μου επιλογές συναντούν 2 ανθρωποκεντρικές ταινίες με ευρύτερο θέμα την οικογένεια.
"ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ" (VE LAKACHTA LECHA ISHA) Ισραήλ – Γαλλία 2004 της ΡΟΝΙΤ ΕΛΚΑΜΠΕΤΣ και του ΣΛΟΜΙ ΕΛΚΑΜΠΕΤΣ
Η ταινία μας μεταφέρει στην Χαϊφα του 1979 όπου ύστερα από μεγάλους τσακωμούς τα επτά αδέλφια της Βίβιαν την πείθουν να παραμείνει, παρά τις έντονες διαφωνίες στην οικογένεια της στον άντρα και τα τέσσερα παιδιά της. Ταινία σχεδόν τελετουργική στον περίκλειστο χώρο του σπιτιού και της οικογένειας που το καθημερινό γεγονός αποκτά διάσταση θρίλερ.
Στον ρόλο της Βίβιαν η συνσκηνοθέτης ΡΟΝΙΤ ΕΛΚΑΜΠΕΤΣ.
Ταινία έκπληξη από το Ισραήλ αφού παραμερίζει την Αραβο- Ισραηλινή διένεξη και την μεταφέρει με άλλο τρόπο στην οικία και την οικογένεια.
 
"WHISKY" - ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ – ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ – ΓΕΡΜΑΝΙΑ 2003
των ΧΟΥΑΝ ΠΑΜΠΛΟ ΡΕΜΠΕΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΜΠΛΟ ΣΤΟΛ
’λλη μια ταινία για την οικογένεια με αναπάντεχο τρόπο. Σε μια μικρή πόλη της Ουρουγουάης ζει ο Χακόμπο – Εβραίος στο θρήσκευμα- που όλη η ζωή του περιστρέφεται γύρω από την μικρή βιομηχανία καλτσών.
Μόνος κι έρημος κάνει καθημερινά τη διαδρομή σπίτι – βιοτεχνία, ανοίγει την πόρτα ανοίγει τα φώτα, ελέγχει τις μηχανές.
Πρώτη φτάνει πάντα η Μάρτα που δουλεύει 20 χρόνια εκεί κι ύστερα οι άλλοι υπάλληλοι.
Όταν ο Χακόμπο θα καλέσει τον αδελφό του Ερμάν που ζει στην Βραζιλία να έρθει για μια θρησκευτική τελετή για την πεθαμένη  μητέρα τους κανείς δεν φαντάζεται τη συνέχεια. Ο Χακομπο θα ζητήσει από την Μάρτα να προσποιηθεί τη σύζυγό του και να μείνει φυσικά στο σπίτι του.
Η παρουσία του Ερμάν θα είναι καταλυτική αφού αυτός εξωστρεφής και γλεντζές θα τους προσκαλέσει για ένα ταξίδι σ’ ένα τουριστικό θέρετρο δίπλα στη θάλασσα… μικρές φέτες ζωής, σιωπές, σκοτεινιά και φως. Ένα θαυμαστό φιλμ για τη ζωή που κερδήθηκε,για τη ζωή που χάθηκε, για τις ανθρώπινες σχέσεις και πάλι για τη ΖΩΗ.
 
ΜΕΓΑΛΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΤΟΥ ΚΑΙΡΙΟΥ ΜΑΣ
Στην ενότητα αυτή που περιλαμβάνει 8 ταινίες συγχρόνων μας σπουδαίων δημιουργών από τον ΜΠΕΡΓΚΜΑΝ μέχρι τον ΧΟΥ ΧΣΙΑΟ ΧΣΕΝ. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις κάποιες. Εξάλλου κάποιες απ’ αυτές θα προβλληθούν και στις αίθουσες. Οι δύο που σημειώνω με γοήτευσαν για την μοναχικότητα αλλά και για την παγκοσμιότητα τους ταυτόχρονα.
 
"Ο ΚΟΣΜΟΣ" (Shijie) – Κίνα 2004. Σκηνοθεσία ΤΖΙΑ ΖΑΝΓΚ ΚΕ
Στα προάστια του Πεκίνου βρίσκεται το πάρκο του Κόσμου. Εκεί οι επισκέπτες μπορούν να το επισκεφθούν και να θαυμάσουν ομοιώματα των πιο σημαντικών μνημείων της ανθρωπότητας. Από την Ακρόπολη μέχρι τις Πυραμίδες και από τον Πύργο του ’ιφελ μέχρι το Μπιγκ Μπεν.
Σ’ αυτό το πάρκο ο μικρόκοσμος των κοριτσιών που κάθε βράδυ χορεύει για το κοινό ζει τα όνειρά του. Έρωτες που σβήνουν την αυγή, νοσταλγία, μοναξιά.
Θαυμάσια ταινία που αντιπαραθέτει την οικονομική ανάπτυξη της Κίνας με το πεπερασμένο σύμπαν της παγκοσμιοποίησης.
 
"ΟΝΕΙΡΟ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗΣ ΝΥΧΤΑΣ" (San Zimske noci) Σερβία – Μαυροβούνιο 2004
Σκηνοθεσία ΓΚΟΡΑΝ ΠΑΣΚΑΛΙΕΒΙΤΣ
Ο Γκόραν Πασκάλιεβιτς είναι ένα σημαντικός δημιουργός που εξακολουθεί συνειδητά να προωθεί το μοντέλο του δημιουργού – σκηνοθέτη, όπως και άλλοι μεγάλοι σκηνοθέτες της γενιάς του (γεν. το 1947).
Στη συγκεκριμένη ταινία ξανακοιτά τα τραύματα που προξένησε ο Εμφύλιος πόλεμος σε ένα τρίο ανόμοιων ανθρώπων.
Του Λαζορ που γυρνά στο σπίτι του μετά από 10 χρόνια στη φυλακή, Της Γιάσκαν και της κόρης της Γιοβάνας, προσφύγων από τη Βοσνία που τις βρίσκει να μένουν εκεί.
Η μικρή Γιοβάνα είναι αυτιστική, τα πλαίσια επιβίωσης σε μια τραυματισμένη κοινωνία ελάχιστα οπότε το ΟΝΕΙΡΟ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗΣ ΝΥΧΤΑΣ μένει όνειρο.
 
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ 2004
Η ενότητα περιλάμβανε το σύνολο σχεδόν της τρέχουσας ελληνικής παραγωγής με ταινίες μεγάλου μήκους μυθοπλασίας, 3 ταινίες σε ειδικές προβολές και 4 ντοκιμαντέρ.
Μια γενική παρατήρηση που έχει να κάνει με την προβολή όλων των ελληνικών ταινιών μαζί με τις ξένες. Οι ελληνικές ταινίες εδώ και χρόνια έχουν προβλήματα άρθρωσης ενός κινηματογραφικού λόγου. Είναι φυσικά λοιπόν οι όποιες εξαιρέσεις να μας εντυπωσιάζουν. Θυμηθείτε το ρητό για το μονόφθαλμο…
Ή ποια λογική μπορεί να τοποθετήσει μαζί (το παράδειγμα είναι τυχαίο) τις "ΝΥΦΕΣ" με τη "ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ";
Η διαφορά είναι όχι μόνο σε επίπεδο παραγωγής αλλά και σε επίπεδο γλωσσικό (κινηματογραφικής άρθρωσης καλύτερα). Δεν θέλω να γράψω για κάποια συγκεκριμένη ταινία απλά θα σημειώσω τις ελπίδες, τις σταθερές αξίες και τις αποτυχίες.
"ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ" του ΠΑΝΟΥ ΚΟΥΤΡΑ. Υπερέβαλλε δυνάμεων και έχασε από την πολύ σιγουριά. Όμως θετικό το όλο εγχείρημα.
"Η ΣΚΟΝΗ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ" του ΤΑΣΟΥ ΨΑΡΑ. Θετικό με έξυπνη ιδέα.
"ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ" του ΑΝΤΩΝΗ ΚΟΚΚΙΝΟΥ. Κρίμα. Ότι αξίζει ο Γιάνννης Κοκιασμένος.
"RAKUSHKA" της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΣΙΣΚΟΠΟΥΛΟΥ. Επιβεβαίωσε τις δυνατότητες που μας είχε φανερώσει το "ΖΩΗ ΕΝΑΜΙΣΗ ΧΙΛΙΑΡΙΚΟ".
"ΤΕΣΤΟΣΤΕΡΟΝΗ" του Γ. ΠΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ. Το να φτιάξεις ένα καλό πορνό είναι επίτευγμα. Τα soft και τα δήθεν τα βαριέται και ο πιο λιμασμένος θεατής.
"ΦΤΑΣΑΜΕΕΕ!" του ΣΤ. ΤΣΙΩΛΗ. Μια ταινία του ΣΤ. ΤΣΙΩΛΗ. Αυτό τα λέει όλα.
"Θα ‘ρθουμε Σταύρο. κράτα γερά". Σύνθημα για τους ανυπόμονους.
"ΜΑΣΣΑΛΙΑ, ΜΑΚΡΙΝΗ ΚΟΡΗ" του ΜΑΡΚ ΓΚΑΣΤΙΝ. Υπέροχο, συγκινητικό.
"ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΓΕΙΡΑΣ" του ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΝΙΖΗΡΗ. Παραλίγο η έκπληξη. Μέχρι τα 50΄ νιώθεις καλά. Από ‘κει και μετά, χάνεσαι.
"ΠΡΙΝ ΤΗ ΝΥΧΤΑ" του ΤΙΜΩΝΑ ΚΟΥΛΜΑΣΗ. Χάθηκε στις προθέσεις.
Τελικά τι μένει για το Ελληνικό Σινεμά του 2004; Τα εισιτήρια στις "ΝΥΦΕΣ" η μεταγραφή του ΣΚΟΡΣΕΖΕ και το αθάνατο ελληνικό φιλότιμο. Φύγαμεεε!
 
ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ
Το πιο ανήσυχο τμήμα του Φεστιβάλ. Η ευελιξία του κ. Ειπίδη καλλιτεχνικού διευθυντή του να επιλέγει ταινίες από όποιο φεστιβάλ μπορεί σου δίνει την δυνατότητα να ανακαλύψεις διαμάντια.
Υπήρχαν ταινίες όπως: "ΚΑΙ ΟΙ ΧΕΛΩΝΕΣ ΠΕΤΑΝΕ", "ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΝΤΡΑ", "Η ΧΡΥΣΑΦΕΝΙΑ", "BINJIP" που σε απογείωνουν. Ελπίζουμε κάποτε να φτάσουν και στις αίθουσες.
Θα σταθώ σε 2 ταινίες για καθαρά προσωπικού λόγους.
"NICELAND, ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ", Ισλανδία 2004 του ΦΡΙΝΤΡΙΚ ΘΟΡ ΦΡΙΝΤΡΙΚΣΟΝ. Ανέφερα και στην αρχή του κειμένου γι’ αυτή την ταινία. Αφοπλιστικά    αθώα δημιιουργεί ένα θαυμαστό μικρόκοσμο σ’ αυτή  την κουκλίστικη πόλη έτσι που το ρεαλιστικό να εναλλάσσεται με το επιθυμητό και το ονειρικό.
Το νόημα της ζωής ίσως να μην το μάθουμε ποτέ. Αλλά όλες αυτές οι μικρές καθημερινές λεπτομέρειες μήπως είναι ένα μέρος του;
"ΕΡΩΤΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, "My Summer of Love", Μ. Βρετανία 2004 του ΠΑΒΕΛ ΠΑΒΛΙΚΟΦΣΚΙ.Το 2000 ο ΠΑΒΛΙΚΟΦΣΚΙ είχε κερδίσει το "Χρυσό Αλέξανδρο" για την ταινία "Τελευταίο Καταφύγιο". Υπόδειγμα κινηματογράφου. Σενάριο χαρακτήρες, οικονομία αφήγησης.
Κι εδώ κάποια από τα παραπάνω τα διατηρεί. Αλλά χρησιμοποιεί την ευκολία και τη γραφικότητα εκεί που δεν ταιριάζει.
Η σχέση των δύο κοριτσιών αληθοφανής, αλλά προβλέψιμη από τη πρώτη συνάντησή τους. Η τελική σεκάνς μας αποζημιώνει.
Στο ίδιο πρόγραμμα προβλήθηκε και η τριλογία του ΠΙΤΕΡ ΓΚΡΙΝΑΓΟΥΕΙ σε ειδικές συνθήκες προβολών η  "THE TULSE LUPER SUITCASES".
Από τον ΓΚΡΙΝΑΓΟΥΕΙ διατηρώ τις μνήμες από την "ΚΟΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ" και του "ΜΑΓΕΙΡΑ, Ο ΚΛΕΦΤΗΣ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΚΙ Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ".Οι νέες ταινίες του μοιάζουν σαν συμπλήρωμα αυτών.
Επίσης στα   πλαίσια των Νέων Οριζόντων, υπήρχαν πέντε αφιερώματα: στο Νέο Γαλλικό Κινηματογράφο με πέντε ταινίες, στον νέο ΡΩΣΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ με 4 ταινίες. Συγκίνηση μεγάλη από τον "ΧΟΡΔΙΣΤΗ" της ΚΙΡΑ  ΜΟΥΡΑΤΟΒΑ. Επίσης 3 "μονογραφίες σε νέους  κι ελπιδοφόρους δημιουργούς.
Στον Ανεξάρτητο Αμερικάνο ΤΟΝΤ ΒΕΡΟΟΥ στον Γιαπωνέζο ΧΙΡΕΚΑΣΟΥ ΚΟΡΕ ΑΝΤΑ που η ταινία του "ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ ΖΩΗ" είναι συναρπαστικά θαυμάσια και στον Αυστριακό ΓΚΕΤΣ ΣΠΙΛΜΑΝ.
 
"ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ"
 
Το πρόγραμμα φέτος συμπλήρωνε 10 χρόνια και παρουσίαζε τις ταινίες νέων δημιουργών από το πιο ανήσυχο πολιτικό κομμάτι της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Δέκα ταινίες με τους προβληματισμούς και τους στοχασμούς των γειτόνων μας. Στέκομαι ιδιαίτερα στην ταινία από την Π.Γ.Δ.Μ. (λέγε με FYROM).
 
"Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ" Π.Γ.Δ.Μ. 2004 του ΣΒΕΤΟΖΑΡ ΡΙΣΤΟΦΣΚΙ.
Παρόλο που το θέμα της ονομασίας είναι πάλι στην επικαιρότητα δεν έγιναν επεισόδια στην προβολή όπως πριν δέκα χρόνια στην προβολή του "ΠΡΙΝ ΤΗ ΒΡΟΧΗ". Η ταινία αφηγείται το αδύνατο της επιβίωσης στο ναρκοπέδιο που λέγεται Βαλκάνια. Βία, πορνεία,αλκοόλ,  μεγαλοϊδεατισμός τσακίζουν και το πιο δυνατό. Πολύ περισσότερο όταν αυτός είναι ένα δωδεκάχρονος μαθητής.
 
"ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ 2004: Ο ΑΝΘΟΣ ΤΟΥ ΑΡΓΕΝΤΙΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ"
Πέντε ταινίες από την νέα άνθιση ενός σπουδαίου κινηματογράφου. Σημειώνω την ταινία "ΑΓΙΟ ΚΟΡΙΤΣΙ" (LA NINA SANTA) της ΛΟΥΚΡΕΣΙΑ ΜΑΡΤΕΛ. Ένα μικρό θαυμάσιο φιλμ για την εφηβεία.
 
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΜΠΑΣ ΚΙΑΡΟΣΤΑΜΙ
 
 
 
 
Οι Νέοι Ορίζοντες στις αρχές της δεκαετίας του 1990 είχαν πρωτοσυστήσει τον ΑΜΠΑΣ ΚΙΑΡΟΣΤΑΜΙ. Τον μεγάλο Ιρανό δημιουργό. Τώρα το Φεστιβάλ με το πλήρες αφιέρωμα στο έργο του: Μικρού Μήκους, μεγάλου μήκους, ντοκιμαντέρ, έκθεση φωτογραφιών του μας τον έκανε πιο οικείο.
Ένα αληθινά συναρπαστικό αφιέρωμα.
 
ΒΙΚΤΟΡ ΕΡΙΘΕ
Το αφιέρωμα στον Ισπανό ποιητή του φωτός ήταν ίσως ο πιο σημαντικός λόγος που έκανε το φετινό Φεστιβάλ τόσο σημαντικό.
Ένας δημιουργός με 3 ταινίες μεγάλου μήκους και 1 μικρού μήκους μέσα σε τριάντα χρόνια και όμως ο Ερίθε είναι ένας από τους πιο σπουδαίους σύγχρονους δημιουργούς. Ο τρόπος που αντιμετωπίζει και κινηματογραφεί τον κόσμο τον καθιστά μοναδικό. "ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΙΣΣΙΟΥ" (1973). Η παιδική ηλικία, ο κινηματογράφος, ο Φρανκισμός συνθέτουν μια αλληγορία και ένα ποίημα πανέμορφο. "Ο ΝΟΤΟΣ" (1982) πάλι η παιδική ηλικία, η μνήμη, ο κινηματογράφος και ο Νότος… Η χαμένη ευτυχία. Το φως.
Και τέλος "ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ" (1992) ντοκιμαντέρ – φιξιόν για τις προσπάθειες του ζωγράφου ΑΝΤΟΝΙΟ ΛΟΠΕΖ να ζωγραφίσει μια κυδωνιά. Η Ζωή. Η τέχνη, το φως της ζωής και το φως του θανάτου. ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ. Σαν υστερόγραφο για τον ΕΡΙΘΕ μια φράση του από τη συνέντευξη του "Θέλω να ζω και να κάνω ταινίες".
 
"ΚΙΓΙΟΣΙ ΚΟΥΡΟΣΑΟΥΑ"
Το αφιέρωμα στον ΚΟΥΡΟΣΑΟΥΑ περιλάμβανε 5 ταινίες. Ο Δημιουργός  τους ξαναβλέπει τον κόσμο μέσα από τα απορημένα μάτια των ηρώων του. Ταινίες του φανταστικού γυρισμένες με λίγα χρήματα που σημαδεύουν με τις εικόνες τους την ανησυχία και την απορύθμιση που υπάρχει στον κόσμο σ’ όλα τα επίπεδα.
 
"ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ και ΚΩΣΤΑΣ ΣΦΗΚΑΣ"
Τα αφιερώματα στους 2 μοναχικούς δημιουργούς ξεπληρώνουν μια υποχρέωση του Φεστιβάλ. στον μοναχικό ποιητή ΔΑΜΙΑΝΟ και στην καλύτερη ελληνική ταινία την "ΕΥΔΟΚΙΑ" και στον οραματιστή ΣΦΗΚΑ που το έργο του δεν θα ήταν παράτολμο να το συγκρίνουμε με εκείνο των παλιών αλχημιστών.
 
 
 
   Αν σ’ όλα τα παραπάνω αφιερώματα προσθέστε: το αφιέρωμα στην ΙΖΑΜΠΕΛ ΙΠΕΡ με την παρουσία της ίδιας στον ΜΑΝΟ ΖΑΧΑΡΙΑ που τιμήθηκε για το σύνολο του έργου του, τις ειδικές προβολές, τις βραβευμένες ταινίες του Φεστιβάλ Δράμας (μεταξύ αυτών και η "ΠΙΛΑΛΑ" του Χανιώτη Θ. Παπαδουλάκη, το αφιέρωμα στην ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΘΩΜΑΔΑΚΗ και ΜΑΡΙΑ ΚΛΩΝΑΡΗ πρωτοπόρες ελληνίδες κινηματογραφίστριες που ζουν στο Παρίσι, τότε ξαναγυρνάμε στην αρχή. Ποιο είναι το νόημα του Φεστιβάλ;
Ελπίζω να το μαντέψατε.
 
Και τελικά αυτές οι σκόρπιες σημειώσεις ζητούν την κατανόησή σας. Η γιορτή τελείωσε. Αλλά η ζωή συνεχίζεται μέχρι το επόμενο, το 46ο…
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΚΑΡΟΓΛΟΥ