11232017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Μουσική... Παραμόρφωση

Μουσική... Παραμόρφωση / Ιούλιος-Αύγουστος 2005 - φ.37

Esmerine - aurora
 
Θυμάμαι από παλιά, στις βόλτες μου στα δισκάδικα της Θεσσαλονίκης, να πέφτω πάντα μπροστά σε ένα cd, το οποίο πέρα από την ασπρόμαυρη φωτογραφία, δεν είχε τίποτα άλλο στο εξώφυλλο. Δε ξέρω γιατί, αλλά πάντα ήθελα να αγοράσω αυτό το cd, μόνο από την φωτογραφία.
Πριν λίγο καιρό πληροφορήθηκα πως υπάρχει μία μπάντα με το όνομα esmerine που αξίζει να ακούσω. Μετά από μία σχετική έρευνα, ανακάλυψα πως εκείνο το cd που ήθελα να αγοράσω στην τύχη, είναι ο πρώτος δίσκος των esmerine, το if only a sweet surrender to the nights to come. Το aurora είναι ο δεύτερος δίσκος από αυτό το αρκετά περίεργο μουσικό ντουέτο έχοντας κυκλοφορήσει μόλις τον περασμένο Μάιο.
Οι esmerine, με μονάχα τους ήχους του τσέλο και των κρουστών (πιο σπάνια και πιάνου), διαφέρουν από παρόμοια και συγγενικά post-rock σχήματα. Το γεγονός ότι στα drums κάθεται ο Βruce Cawdron    των Godspeed you black emperor και στο τσέλο η Beckie Foon των Silver mt Zion, δε σημαίνει κατ’ανάγκη ότι το ηχητικό αποτέλεσμα θυμίζει μία απ’τις δύο μπάντες. 
 
Η μουσική των esmerine μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ‘δύσκολη’, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι αξιόλογη. Η έλλειψη κιθάρας από τον δίσκο, κάνει τις συνθέσεις να θυμίζουν ενορχηστρώσεις κλασσικής μουσικής, αλλά είναι στα σημεία αυτά που η είσοδος των  drums και άλλων κρουστών ωθεί τα κομμάτια σε ένα αργό και μελαγχολικό ξέσπασμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το εναρκτήριο κομμάτι "quelques mots pleins d’ombre", όπου μέσα στα 7 λεπτά του, ο πικρόγλυκος ήχος του τσέλο ενώνεται σταδιακά με τα τύμπανα τα οποία από τη μέση και μετά παίρνουν τα ηνία, οδηγώντας τη σύνθεση σε ένα ιδιόμορφο αλλά θαυμάσιο κρεσέντο.
 
Το αποτέλεσμα, δεν είναι ένας ακόμα πειραματικός post rock δίσκος από την μουσική κοινότητα του Montreal, και μπορεί να χαρακτηρισθεί ως δίσκος ιδιότυπης πειραματικής  μουσικής.
Ίσως αυτό που κάνει τους esmerine να ξεχωρίζουν,να είναι η δυσκολία στο να ορίσεις με λόγια αυτό που βγαίνει από τα ηχεία του στερεοφωνικού σου. Ακούγοντας όμως την μελωδία του Le Rire de L’ange που κλείνει τον δίσκο, ξέρεις ότι ακούς κάτι όμορφο.
Σάββας Μεταξάς