08222017Τρι
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Αιρετικές Ιστορίες

Αιρετικές Ιστορίες / Μάιος 2006 - φ.46

ΓΕΓΟΝΟΣ 1ο: 1096-1099 μ.χ. Ά ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ. ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΑΝΑΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥΣ ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΕΠΙ 300 ΕΤΗ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΙΑΣ ΣΕΙΡΑΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΘΑ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑΕΤΗ ΠΟΛΕΜΟ (1618-1648).
 
ΓΕΓΟΝΟΣ 2ο: 1384 ΕΤΟΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (2006 μ.χ.). Ο ΙΣΛΑΜΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΑΝΑΒΡΑΣΜΟ ΚΑΘΩΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΔΕΧΕΤΑΙ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΤΙΚΕΣ ΠΡΩΗΝ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑΥΤΙΣΜΕΝΕΣ ΜΕ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΒΡΑΪΣΜΟ.
 
            Η αναλογία η οποία υπάρχει ανάμεσα στα δύο αυτά φαινόμενα δεν είναι ίσως τόσο εμφανής. Σίγουρα οι συνθήκες οι οποίες επικρατούσαν πριν 500 έτη δεν είναι παρόμοιες με τις σημερινές. Υπάρχουν όμως κάποιες ομοιότητες οι οποίες πρέπει να επισημανθούν, ώστε να γίνουν  πιο κατανοητές, κάποιες υπερβολικές, κατά την άποψη του απλού δυτικού πολίτη, αντιδράσεις των μουσουλμάνων απέναντι στη δημοσίευση των περίφημων σκίτσων, ή στην παρουσία άπιστων (αμερικανικών) στρατευμάτων στην ιερή γη του προφήτη Μωάμεθ, δηλαδή στην Αραβία.
 
            Το πρώτο πράγμα που μπορούμε να επισημάνουμε είναι οι χρονολογίες. Η έναρξη της χρονολόγησης για τους χριστιανούς σηματοδοτείται από τη γέννηση του Ιησού Χριστού, ενώ για τους μουσουλμάνους από την Εγίρα, την φυγή δηλαδή του προφήτη Μωάμεθ από τη Μέκκα στη Μεδίνα το 622 μ.χ. Αν εξετάσουμε, κατά αναλογία, τη χριστιανική χρονολογία 1384 μ.χ. θα διαπιστώσουμε ότι η καθημερινότητα του χριστιανικού κόσμου διέφερε πολύ από τη σημερινή. Η εκκλησία, τόσο στην καθολική, όσο και στην ορθόδοξη εκδοχή της, διαδραμάτιζε ένα σημαντικό ρόλο στη ζωή του κάθε ανθρώπου, και καθόριζε τον τρόπο σκέψης του. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί (όπως η Ιερά Εξέταση) που είχε στη διάθεση της, δεν δίσταζαν να αφαιρέσουν τη ζωή οποιουδήποτε διαφωνούσε με την καθεστηκυία τάξη. Οι χριστιανοί πίστευαν ότι εφόσον αμαρτήσουν θα βασανίζονται μετά θάνατον αιώνια στην κόλαση, ενώ οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας φρόντιζαν, με τις απειλές και τα απάνθρωπα βασανιστήρια που εφάρμοζαν, να καταστήσουν την ανθρώπινη ζωή κόλαση επί γης.
 
Η Καθολική Εκκλησία δε δίστασε να εκδώσει συγχωροχάρτια τα οποία, έναντι τιμήματος, θα εξασφάλιζαν μια θέση στον Παράδεισο, στον πιστό ο οποίος είχε την οικονομική ευχέρεια να τα αγοράσει. Η ίδια η εκκλησία θεωρούσε ότι βρισκόταν σε κίνδυνο από την εξάπλωση της ισλαμικής θρησκείας, η οποία σταμάτησε μεν το 732 με τη μάχη του Πουατιέ στη δυτική Ευρώπη, αλλά χρειάστηκε η αποτυχία της οθωμανικής πολιορκίας της Βιέννης το 1683 για να σταματήσει στην ανατολική Ευρώπη.
 
Ο δεύτερος κίνδυνος ήταν τα σχίσματα, τα οποία τελικά οδήγησαν στην διάσπαση της χριστιανοσύνης, αρχικά με την ορθόδοξη εκκλησία, και κατόπιν με την προτεσταντική, το σχίσμα της οποίας οδήγησε στον τελευταίο, όπως απεκλήθη, θρησκευτικό πόλεμο στην Ευρώπη, και ένα από τους πιο αιματηρούς, τον Τριακονταετή. Πίσω από τους πολέμους βέβαια και τα σχίσματα, κρυβόταν ένας ανηλεής αγώνας για εξουσία ανάμεσα στους διάφορους θρησκευτικούς και κοσμικούς ηγέτες, οι οποίοι φανάτιζαν τον απλό λαό, ώστε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα τους.
 
 
            Από εκείνη την εποχή έως και σήμερα η κατάσταση άλλαξε δραματικά στο δυτικό κόσμο, κυρίως λόγω της επικράτησης του καπιταλισμού, ενός συστήματος το οποίο απέδιδε μεγαλύτερη σημασία στον υλικό και όχι στον πνευματικό κόσμο. Η επικρατούσα υλιστική ιδεολογία φαίνεται ακατανόητη και βέβηλη στους σημερινούς μουσουλμάνους, ενώ παρόμοια συναισθήματα θα γεννούσε και στους χριστιανούς του 1300 μ.χ. Η μεγάλη μάζα των μουσουλμάνων θεωρεί ότι απειλείται η παράδοση και ο τρόπος ζωής της, από την εξάπλωση της ιδεολογίας αυτής.
 
 Έχοντας καταρρεύσει το σοσιαλιστικό κοσμικό μοντέλο, το οποίο ακολούθησαν πολλοί ηγέτες τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας των  μουσουλμανικών κρατών, τα οποία μέχρι τότε αποτελούσαν αποικίες των δυτικών δυνάμεων, και θεωρώντας βλασφημία την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ σε μουσουλμανικά εδάφη, στράφηκαν στη θρησκεία, το μόνο θεσμό που θεωρούσαν ικανό να λειτουργήσει ως αντίβαρο στην εξάπλωση όχι τόσο της χριστιανισμού, αλλά του εκκοσμικευμένου δυτικού τρόπου ζωής και της υποτέλειας των κυβερνήσεων τους στις δυτικές πολιτικές.
 
Οι κυβερνήσεις, με τη βοήθεια του κλήρου, για να αποτρέψουν κοινωνικά κινήματα, τα οποία εύλογα θα ξεσπούσαν εξαιτίας της ανισοκατανομής των εισοδημάτων, και της έλλειψη ενός στοιχειώδους βιοτικού επιπέδου, ενίσχυσαν το θρησκευτικό ακτιβισμό, δαιμονοποιώντας συλλήβδην χριστιανούς και εβραίους, αλλά διατηρώντας παράλληλα τις προνομιακές τους σχέσεις με τις δυτικές κυβερνήσεις. Με αυτές τους τις ενέργειες όμως αποσταθεροποίησαν και τα ίδια τους τα καθεστώτα, όπως φάνηκε με την εγκαθίδρυση ισλαμικής δημοκρατίας στο Ιράν, και δημιουργίας τρομοκρατικών οργανώσεων όπως η Αλ Κάιντα.
 
Δεν είναι τυχαίο ότι ο ιδρυτής της τελευταίας, κατάγεται από τη Σαουδική Αραβία, μια χώρα όπου εφαρμόζεται κατά γράμμα ο ισλαμικός νόμος (σαρία), ο οποίος επιβάλλει π.χ. την κοπή του χεριού σε όποιον άτυχο διανοηθεί να κλέψει, και δεν επιτρέπει στις γυναίκες να οδηγούν. Η όλη κατάσταση ενισχύεται από τον παράγοντα του χρόνου, καθώς η μουσουλμανική θρησκεία είναι κατά 600 έτη νεότερη από τη χριστιανική, και συνεπώς είναι πιο δογματική, ενώ οι πιστοί της είναι πιο φανατισμένοι. Ας θυμηθούμε όσα γράφαμε πιο πάνω για τη χριστιανική θρησκεία και τους πιστούς της, το 1384 μ.χ.
 
 
            Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι, κάθε επικριτής του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού και της απολίτιστης μεσαιωνικής νοοτροπίας του, χρειάζεται να εξετάσει με ψυχραιμία και το δικό του παρελθόν, ώστε να συνειδητοποιήσει ότι αυτό που βλέπει ως ΄΄άλλο΄΄ και διαφορετικό, κατά πάσα πιθανότητα αποτελούσε την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα των προγόνων του. Το γεγονός αυτό δε δικαιολογεί βέβαια τις ακραίες ισλαμικές πρακτικές, αποδυναμώνει όμως σίγουρα την προσπάθεια επιβολής, εκ των άνωθεν, μιας δυτικού τύπου δημοκρατίας, η οποία δεν βρίσκει στους συγκεκριμένους λαούς, τη στέρεα βάση που χρειάζεται, για να λειτουργήσει πραγματικά.