12152017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Αιρετικές Ιστορίες

Αιρετικές Ιστορίες / Δεκέμβριος 2006-φ.52

    
                               ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ
 
 
Another mother's breakin',
Heart is taking over.
When the violence causes silence,
We must be mistaken.
 
Zombie- Cranberries 1994
    
                Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν δεν άρχισε το 2001, με την επίθεση των Αμερικανών, η οποία ήταν η αναμενόμενη εξέλιξη από τη στιγμή που η τότε κυβέρνηση των Ταλιμπάν αρνήθηκε να παραδώσει τον Μπιν Λάντεν.
 
Ο πόλεμος ξεκίνησε το 1979, και έκτοτε δεν έχει σταματήσει, ούτε διαφαίνεται στον ορίζοντα το τέλος του. Η αλήθεια είναι ότι στην πολυτάραχη ιστορία του, το Αφγανιστάν λίγες φορές έζησε ειρηνικά, σταυροδρόμι καθώς είναι ανατολής και δύσης, και τόπος συνάντησης διαφόρων λαών. Αυτό φανερώνει άλλωστε και η πολυεθνική σύσταση του πληθυσμού του, ο οποίος εκτός από τους Παστούν που αποτελούν την κυρίαρχη ομάδα, συνυπάρχουν, Τατζίκοι, Ουζμπέκοι, και διάφορα άλλα φύλα.
 
 Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μιλάνε διαφορετική γλώσσα, και έχουν συγγενείς πληθυσμιακές ομάδες που κατοικούν σε διπλανά κράτη.  Δεν είναι λοιπόν περίεργο που η κεντρική εξουσία δεν κατόρθωσε ποτέ να επιβάλλει την κυριαρχία της σε ολόκληρη την κρατική οντότητα, οι  φύλαρχοι και οπλαρχηγοί κατείχαν τον πραγματικό έλεγχο των περιοχών τους.
 
 
          Το Αφγανιστάν ήλθε στο προσκήνιο του δυτικού κόσμου, με τους τρεις αγγλοαφγανικούς πολέμους, οι οποίοι κράτησαν από τα μέσα του 19ου αιώνα, μέχρι και το 1919. Έχοντας στρατηγική θέση, δίπλα στην Ινδία, και ευρισκόμενη στο μαλακό υπογάστριο της τσαρικής Ρωσίας, δεν μπόρεσε να αποφύγει την αγγλική επιρροή.
 
Το 1919 αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος, αλλά από το 1973, οπότε και έγινε πραξικόπημα ανατροπής του βασιλιά, η χώρα εισήλθε σε μια μεγάλη περίοδο αστάθειας, η οποία διαρκεί έως και σήμερα.
 
 Το 1978 την εξουσία κατέλαβε το Κομμουνιστικό Κόμμα. Οι διαμάχες εντός του κόμματος, και οι μεταρρυθμίσεις που προσπάθησε να επιβάλλει, όπως η διανομή της γης στους ακτήμονες, και η αναβαθμισμένη θέση της γυναίκας, είχαν ως αποτέλεσμα την αντίδραση της συντηρητικής μουσουλμανικής κοινωνίας, η οποία εξέλαβε όλα τα μέτρα σαν παραβίαση των ιερών κανόνων του Κορανίου. 
 
 Η αντίδραση αυτή έλαβε οργανωμένο χαρακτήρα, με την εμφάνιση των ομάδων Μουτζαχεντίν, μουσουλμάνοι δηλαδή μαχητές, όχι κατά αποκλειστικότητα Αφγανοί, οι οποίοι με τη χρηματική και στρατιωτική βοήθεια της CIA και κάποιων μουσουλμανικών κρατών, κυρίως του Πακιστάν και της Σαουδικής Αραβίας,  άρχισαν ένα συστηματικό ανταρτοπόλεμο εναντίον της κομμουνιστικής κυβέρνησης της Καμπούλ.
 
 
          Με τον τρόπο αυτό ξεκίνησε μια περιφερειακή σύρραξη, η οποία όμως με την έκκληση της αφγανικής κυβέρνησης για σοβιετική βοήθεια, και την ακόλουθη επέμβαση των Σοβιετικών το 1979, μετεβλήθη σε μια από τις τελευταίες θερμές μάχες του Ψυχρού Πολέμου.
 
 Ο άγριος πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα, το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων, την φυγή περίπου πέντε εκατομμυρίων Αφγανών σε Ιράν και Πακιστάν, και την εξάντληση της σοβιετικής πολεμικής μηχανής, η οποία αποδείχθηκε ότι δεν ήταν άτρωτη.
 
Το 1988 άρχισε η αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων, αλλά οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν μέχρι και το 1992, οπότε και έπεσε η Καμπούλ και ο τελευταίος κομμουνιστής ηγέτης Νατζιμπουλάχ. Η χώρα αφέθηκε από όλους στη μοίρα της, ο σοβιετικός κίνδυνος είχε πλέον εκλείψει, και ξέσπασε ένας εξίσου άγριος εμφύλιος πόλεμος, ανάμεσα στους διαφόρους Μουτζαχεντίν, με νικητές την ομάδα των Ταλιμπάν, φοιτητών των μαντράσας, θρησκευτικών σχολείων του Πακιστάν.
 
Οι Ταλιμπάν, κυρίως Παστούν στην καταγωγή, είχαν στον έλεγχο τους το μεγαλύτερο μέρος της χώρας, με εξαίρεση κάποιες βόρειες επαρχίες που ήλεγχε η Βόρεια Συμμαχία, μουτζαχεντίν που κράτησαν τον έλεγχο των περιοχών τους.
 
Το καθεστώς των Ταλιμπάν εφάρμοσε την πιο σκληρή ερμηνεία της σαρία, του ισλαμικού νόμου, με αποτέλεσμα την επιστροφή στο Μεσαίωνα. Ο ρόλος  των γυναικών  υποβαθμίστηκε περαιτέρω, δεν μπορούσαν πια να βγαίνουν από το σπίτι ασυνόδευτες, υποχρεωτική γενειάδα για τους άντρες, απαγόρευση της μουσικής, και καταστροφή πολιτιστικών μνημείων όπως αυτό του τεράστιου Βούδα.
 
 
          Γεγονός είναι ότι η υποστήριξη του αντισοβιετικού πολέμου από τις ΗΠΑ, με διάφορες μεθόδους, ανέδειξε τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, ως κυρίαρχο παίκτη της περιοχής.
 
Στα πολεμικά πεδία του  Αφγανιστάν ανδρώθηκαν οι μετέπειτα μαχητές της Αλ Κάιντα, οι οποίοι έμελλε να τρομοκρατήσουν ολόκληρο τον κόσμο, με αφορμή το Παλαιστινιακό ζήτημα, και την παρουσία των δυτικών στρατευμάτων στα ιερά εδάφη της Αραβίας.
 
Η επέμβαση των Αμερικανών, μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, επέτεινε την αστάθεια σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, και σίγουρα ο δεύτερος πόλεμος του Κόλπου δε συνέβαλλε σε αυτό. Απλά μετακίνησε το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στο Ιράκ.
 
 Εντωμεταξύ στο Αφγανιστάν συνεχίζεται ο ανταρτοπόλεμος των Ταλιμπάν εναντίον των δυνάμεων του ΝΑΤΟ, και ο διορισμένος πρόεδρος Καρζάι, που  προσπαθεί μάταια να επιβληθεί στις επαρχίες, αποκαλείται περιπαικτικά δήμαρχος της Καμπούλ.
 
 
Η μελλοντική κατάσταση δεν προοιωνίζεται καλή. Η αναρχία συνεχίζεται, ενώ η παραγωγή οπίου που είχε μειωθεί τα προηγούμενα χρόνια, άνθισε και πάλι, και έχει καταστήσει τη χώρα ως το μεγαλύτερο εξαγωγέα σε όλο τον κόσμο.
 
H χώρα είναι γεμάτη από ναρκοπέδια, απομεινάρια των διαφόρων συρράξεων των τελευταίων τριάντα χρόνων, με αποτέλεσμα όχι μόνο άδικους θανάτους αλλά και πολλούς τραυματισμούς οι οποίοι οδηγούν σε αναπηρία.
 
Οι αγωγοί που θα μετέφεραν το πετρέλαιο από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της κεντρικής Ασίας, δεν έχουν κατασκευαστεί ακόμη, πράγμα φυσιολογικό αφού με την παρούσα κατάσταση θεωρείται επένδυση υψηλού ρίσκου.
 
Η οικονομική βοήθεια που υποσχέθηκε η Δύση αποδείχθηκε τελικά πολύ λίγη, και το ενδιαφέρον για τη χώρα είναι μικρό, κατάσταση παρόμοια με αυτήν που ακολούθησε την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων.
 
Ως λύση για το σημερινό αδιέξοδο προβάλλεται η φαιδρή πρόταση συμμετοχής των Ταλιμπάν στην διακυβέρνηση της χώρας!