05292017Δευ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Γράφοντας στο Κενό

Ιούνιος 2007 - φ.58

Με  την πρωινή δροσιά πήρε να κατηφορίζει πλάι στις αφίσες για τη νυχτερινή ζωή στην πόλη και τα κελαηδήματα των πουλιών του Δημοτικού Κήπου, το δρόμο από το ρολόι για να συναντήσει εκείνον που οδηγούσε στο κεντρικό ταχυδρομείο.

Απ’ όταν ήρθες το αχ μου ξενιτεύτηκε. Μάλλον αγουροξυπνημένος, μάλλον αξύριστος, το παντελόνι να πέφτει μάλλον γυρεύοντας τα χαμένα κιλά της μέσης,  σύγχρονο ντύσιμο δηλαδή μια και η μόδα εξαντλεί τον ανδρισμό  σε επιμελώς ατημέλητες εμφανίσεις.
Όλη μου η ζωή η μορφή σου και οι περικοκλάδες των λέξεων κυλούσαν τόσο δυνατά ώρες και φορές που κατέπεφτε ίλιγγος του ψεύδους. Πλησιάζοντας προς την κεντρική αγορά έστριψε στην πάροδο αριστερά και τ’ άρωμα του καφέ στο καφενείο τον καλημέρισε στην υπόσχεσή του για την αναμονή της επιστροφής.
Κράτα το χέρι μου σφιχτά ν’ ακούω τον παλμό σου να ψιθυρίζει στην ψυχή μου κάθε κρυφό καημό σου δίστιχα πολλά να ομοιοκαταληκτούν με την αναίρεσή τους. Έσφιγγε το φάκελο στην τσέπη του, σχεδόν τον είχε τσαλακώσει, πόσο μ’ αρέσει να ξυπνώ στη γαλήνη της ανάσας σου και άλλα συναφή, γλυκανάλατα  απροσδιόριστα. -
Θα ταξινομήσω το φάκελό σας στα ογκώδη και ακανόνιστα, ορίστε το γραμματόσημο. –Ευχαριστώ.
Πάρε το απόφαση, χωρίσαμε πια και καθώς έτεινε το χέρι να ρίξει το φάκελο στο γραμματοκιβώτιο σκόνταψε σ’ ένα καλάθι των σκουπιδιών που βρισκόταν από κάτω.
Κοίταξε μια στιγμή το γραμματοκιβώτιο, μια στιγμή το καλάθι, μια στιγμή σκέφτηκε, μια στιγμή πέρασε κι ό,τι ακανόνιστο έκλεινε το φάκελο, σκόνη στην κοιλιά του απορριμματοφόρου δυο η ώρα ξημερώματα κι ό,τι ογκώδες, τυλίχτηκε καπνός στο στριφτό τσιγάρο κατακάθι πνευμόνων, προίκα απωθημένου για την επόμενη.