Τροχιοδεικτικά Πυρά

Τροχιοδεικτικά Πυρά/Ιούλιος-Αύγουστος 2007-φ.59

    
Σιωπή.
 
Αντιμέτωπος με τον "πολιτισμό" του κανιβαλισμού που προωθείται από τα media κι αναπαράγεται, δυστυχώς, από τους εκλεγμένους εθνοπατέρες εντός κι εκτός κι επί τα αυτά τείχη μιας ασυλίας στην ανοησία, σιωπώ. Κι επιλέγω σε ένδειξη διαμαρτυρίας αλλά και καρτερίας να σας αφιερώσω μια σειρά μουσικά κομμάτια τα οποία τουλάχιστον την δική μου καρδιά ευφραίνουν κι αγαλλιάζουν. Το αυτό επιθυμώ και δι υμάς.
    
Ξεκινώ με το andante attaca μέρος από το 2ο κοντσέρτο για πιάνο του D. Shostakovich. Καθώς ξεχύνονται σαν αερικά τα έγχορδα στην ατμόσφαιρα μοιάζει να παρασέρνουν μια θλίψη φωτιάς στο πέλαγος των αναμνήσεων. Ώσπου να μπει του πιάνου η κελαρυστή πομπή ελπίδας για να μας θυμίσει πως κάθε τι μεγάλο προέρχεται από κάτι αφάνταστα μικρό.
 
Στη συνέχεια Dvorak. Από το κοντσέρτο για cello το allegro μέρος. Πρώτα ακούγεται ένα όμποε. Σαν να διαλαλεί το θρήνο. Έπονται τα έγχορδα σαν χορός αρχαίας τραγωδίας. Κι από το βάθος της οδύνης σαν κορυφαίος του χορού ξεχύνεται η βιόλα που προσπαθεί να ξορκίσει το κακό διδάσκοντας υπομονή και πίστη στην ελπίδα. Τα υπόλοιπα είναι ασκήσεις θάρρους με απαράμιλλη δεξιοτεχνία.
 
Manha de carnaval. Από την εκπληκτική διασκευή του μαέστρου και πιανίστα Daniel Barenboim. Η τραγωδία είναι πλέον γεγονός αλλά το πιάνο αναλαμβάνει να σφουγγίσει τις πληγές και συνεπικουρούμενο από το κλαρινέτο και το βιολί να λειτουργήσει σαν αιμοστατικό γιατί η ζωή συνεχίζεται. Κι η καρναβαλική πλευρά της μας κάνει περισσότερο σοφούς. Σειρά έχει το πασίγνωστο light my fire των Doors σε μια υπέροχη διασκευή του κιθαρίστα Sylvain Luc.
 
Εδώ τα κρουστά οι κιθάρες και το πιάνο πιάνουν το νήμα κάνοντας το κλωστή δεμένη και στην ανέμη της ζωής τυλιγμένη. Ζωντανεύουμε λίγο. Νιώθουμε τον ρυθμό να ξεσηκώνει το είναι μας από την καρέκλα της αδιαφορίας. Όπως κάθε τι που διατηρεί εντός του άσβεστη τη φλόγα της δημιουργίας. Με την αρωγή του οργανίστα Ingfried Hoffmann στο κομμάτι Midnight Bossa Nova.
 
Ένα μικρό αριστούργημα. Τα πλήκτρα έχουν πάρει φωτιά δροσίζοντάς μας οπότε επιλέγω να συνεχίσω στο ίδιο ύφος μ’ ένα κομμάτι του σαξοφωνίστα Gene Ammons υπό τον τίτλο Moito Mato Grosso. Παίδες εν Καμίνω.
 
Στο νούμερο 7 των επιλογών μου παίζει ήδη ο Joe Henderson με τον δικό του αέρινο τρόπο παιξίματος του σαξοφώνου την Blue Bossa του. Ε, να μην ακούσουμε και τον saxophone colossus Sonny Rollins σε μια δικής του εμπνεύσεως bossa nova με την ονομασία St. Thomas; Ιστορικό κομμάτι απίστευτης ομορφιάς και γοητείας. Sonny Clark για τη συνέχεια.
 
Σπουδαίος πιανίστας σ’ ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του. Blue minor. Έτσι είναι. Έγινε λιγότερο μπλε ο ουρανός αλλά ίσως έτσι γίνει περισσότερο ευαίσθητη η καρδιά μας. Άραγε πώς να σβήνει μια φωτιά αηδίας; Πως ξεκουμπίζεται ο εσμός πολιτικάντηδων; δεν ξέρω γι’ αυτό και συνεχίζω την ακρόαση. Take your clothes off when you dance. Ο παμμέγιστος Frank Zappa σε μια επίδειξη jazz τεχνικής με ακροβατικά πάθους κι αρμονίας.
 
Με ακροβατικά συναισθήματα να διακατέχουν ένα λαό προκοπή δεν μπορεί να υπάρξει. Song for my father. Η επόμενη επιλογή μου από τον σπουδαίο πιανίστα Horace Silver. Όταν η έμπνευση συναντά την φαντασία. Ένα ταξίδι στους ήχους του παραδείσου.
 
Απογείωση κι απόπλους μαζί. Καιρός για ένα ιπτάμενο κομμάτι με γεύση. Cheese cake και το σαξόφωνο του Dexter Gordon. Πετάει ο γάιδαρος; μας ρωτάνε καθημερινά οι περί πολλού ηγέτες μας. Αρνούμαι ν’ απαντήσω και συνεχίζω την ακρόαση.
 
Η διάθεση μου είναι στα ύψη οπότε προσπερνώ κι ανυψώνομαι. Με τη βοήθεια του πιανίστα Francy Boland που έγραψε μια  αέρινη μελωδία για κάποιο Turkish girl. Καλπάζω ήδη στ’ απέραντα χωράφια χιλίων και μιας επιθυμιών.
 
Επόμενη στάση Rio. Με τη βοήθεια του Antonio Carlos Jobim. Ε ναι. The Girl from Ipanema. Πως πέρασε η ώρα όμως! Φτάσαμε στην τελευταία επιλογή. Sunflower. Από τον βιμπραφωνίστα Milt Jackson. Αυτό ήταν. Δεκαπέντε κομμάτια από καρδιάς αφιερωμένα σε σας που ανησυχείτε, γρηγορείτε και δεν εφησυχάζετε. Καλή ακρόαση σας εύχομαι. Κι αν πιστεύετε πως μπορεί και να σας ενδιαφέρει να τ’ αποκτήσετε δεν έχετε παρά ν’ απευθυνθείτε στη διεύθυνση της "Πυξίδας" κι εγώ με μεγάλη μου χαρά και τιμή θα φροντίσω να τα έχετε.
 
Και κάτι τελευταίο. Τον χειμώνα που μας πέρασε "έπαιζα" μουσική μια φορά την εβδομάδα σ’ ένα μπαρ όπου κατά τεκμήριο σύχναζε νεολαία. Κατά μέσο όρο 25χρονα παιδιά. Το εγχείρημα δύσκολο. Να μάθεις σε άγουρα αυτιά ν’ ακούν κάτι έξω από τις mainstream όπως λέγονται μουσικές. Κι όμως πέτυχε! Γιατί η μουσική είναι τροφή του νου ο οποίος και λειτουργεί ως σφουγγάρι. Απορροφά ότι του σερβίρεις, το στύβει και το απόσταγμα γίνεται αισθήσεις, έρωτας, αγάπη, ελπίδα, πάθος, ζωή, χρώματα, γεύσεις.
 
Δεν θα ξεχάσω την κουβέντα που μου είπε η εικοσάχρονη σερβιτόρα κάποιο βράδυ. "Εμένα βασικά οι καραμούζες δεν μου άρεσαν, αλλά αυτά που βάζεις εσύ είναι εκπληκτικά, κι αρέσουν τόσο στον κόσμο!"
 
Να περνάτε καλά!
 
 
Κωνσταντίνος Γυπαράκης