01222018Δευ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Τροχιοδεικτικά Πυρά

Τροχιοδεικτικά Πυρά / Σεπτέμβριος 2007-φ.60

    
Τι τηνικάδε αφίξαι, ω Κρίτων;
 
Αύγουστος εν Αθήναις. Συγκομιδή εμπειριών. Ότι σπείραμε τους προηγούμενους μήνες θερίζεται θέλοντας και μη τώρα. Καταμεσής της ραστώνης των πολλών. Στο αποκορύφωμα των διακοπών. Τον Αύγουστο, έγραφε κάποτε ο Ουμπέρτο Έκο, δεν υπάρχουν ειδήσεις.
    
 Σωστό και λάθος. Σωστό γιατί απουσιάζουν οι εντολείς κι οι εντολοδόχοι γεγονότων και λάθος γιατί παραμένει παρών ο χρόνος που ως καλός απουσιολόγος κρατά λογαριασμό και κόβει κλήσεις παράνομης στάθμευσης στους απόντες. Απόντες αλλά παρόντες στο θερισμό των καρπισμένων εμπειριών. Έντεκα μήνες κυοφορίας. Αγνώστου ταυτότητας πατρός. Γεμίζει μούλικα ο Αύγουστος.
 
Καιάδας σωστός αδημονεί χαιρέκακα να ταϊστεί από τα ελαττωματικά κορμιά των ενοχών μας. Κάπως έτσι περιγράφονται οι εμπειρίες. Είτε καλές είτε κακές. Οι καλές έχουν έρθει απροσδόκητα.
 
Οι κακές έφτασαν στην ώρα τους. Όπως και να έχει απορρίμματα είναι. Συλλέγονται, επιλέγονται προσεκτικά κι αποβάλλονται όλες. Απλά οι καλύτερες παραμένουν ως έρμα εκτός μας, για να μπορεί η συνείδησή μας να αισθάνεται ελαφρύτερη ή βαρύτερη. Ανάλογα τι μέρος του λόγου είναι ο καθένας μας. Λόγος, λεγόμενον, διήγησις, ιστορία. Ότι έχει να διηγηθεί ο πάσα ένας.
 
Κάπου εδώ καλείται ο Αϊνστάιν προς βοήθειά μας. Ο οποίος αναφέρει ότι όταν βρισκόμαστε σε μια δυσάρεστη κατάσταση, αυτό οφείλεται σ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης. Η απόδρασή μας απ’ αυτήν επιβάλλει αλλαγή τρόπου σκέψης. Τόσο απλά.
 
Είναι βράδυ. Όρθρος βαθύς. Πάνυ μεν ουν. Συχνά επιλέγω αυτή την ώρα για περισυλλογή. Οι γείτονες μου απουσιάζουν. Δράττομαι της ευκαιρίας να συνοδεύσω την πνευματική περιπλάνησή μου υπό τους ήχους μιας αγαπημένης μουσικής. Παίζει Coltrane  μαζί με τον επίσης σαξοφωνίστα Frank Wess. Ιστορική ηχογράφηση ηλικίας 40 ετών. Δεν ακούω ραδιόφωνο. Σπανίως.
 
Τα λόγια των παραγωγών δεν με αφορούν. Προσωπικά το μόνο που με αφορά είναι η μουσική. Γιατί είναι πάνω από τον άνθρωπο κι έξω απ’ οτιδήποτε φθαρτό. Και στο ραδιόφωνο ότι παίζει, στην πλειονότητά του, είναι ένας ακατάπαυστος κομπασμός.
 
 Το μηδέν μεταμφιεσμένο σε νούμερο. Λένε πως η μουσική είναι μαθηματικά. Άλλοι πως προϋπήρχε ακόμα και του σύμπαντος. Δεν απορρίπτω αλλά ούτε κι ασπάζομαι καμία. Χάσιμο χρόνου όσο βρίσκομαι εκτός συχνότητας εκπομπής της.
 
Χαζεύω τον έναστρο ουρανό μετά δυσκολίας. Ζώντας στην Αθήνα ακόμα και χαράματα υπάρχουν πολλά φώτα που λειτουργούν σαν απορροφητήρες της απρόσκοπτης θέασης του ουρανού.
 
Αρκούμαι στα γνωστά και φαντάζομαι τα υπόλοιπα. Όπως με τη μουσική. Αναγνωρίζω μέχρις ενός σημείου τη μαθηματική αλληλουχία της αρμονίας κι από εκεί και πέρα χρησιμοποιώ τους αλγόριθμους της μικρής μου εμπειρίας για να δημιουργήσω τις δικές μου εξισώσεις.
 
Αυτές με οδηγούν στη μαγεία. Σωστές ή λάθος ουδεμία σχέση έχει. Δεν με ενδιαφέρει να εντρυφήσω στα ολοκληρώματα των μαθηματικών, αλλά να μεταλάβω αυτή τη μαγεία της κατ’ εξακολούθηση αρμονίας. Κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί κι εμπειρικά.
 
Ήρθε η ώρα να δηλώσω την απέχθειά μου σ’ οτιδήποτε πολιτικό ή παραπολιτικό. Σε πολιτικούς και συναφή επαγγέλματα. Και σταματώ από τούδε και στο εξής και για όσο πάρει ν’ ασχολούμαι μαζί τους. Πιστέψτε με, δεν είναι αδιαφορία!
 
Αντίθετα είναι πράξη συμβατή με δύο πράγματα. Πρώτον με το ρηθέν του Αϊνστάιν. Δεύτερον με τη μαθηματική θεώρηση της αξίας της ζωής μας. Εφ’ όσον η δύναμη ισούται με τη μάζα επί την επιτάχυνσή αυτής, τότε κι η ζωή του καθενός μας, η δύναμή του, ισούται με τη μάζα του, την ενέργειά του ποιητική αδεία, επί την επιτάχυνση δηλαδή την πυροδότηση αυτής.
 
Ανακεφαλαίωση. Κρίνοντας τις αγωνιώδεις, παιδαριώδεις και βλακώδεις προσπάθειες των κυβερνώντων αλλά και των υπολοίπων της λεγόμενης πολιτικής σκηνής να εκβιάσουν την ψήφο μας, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όλοι τους κάνουν κακό στην υγεία μου! ίσως και στην υγεία όλων μας, κι οπωσδήποτε κάνουν κακό στον πολιτισμό. Κι όπως έλεγε κι ο πατέρας μου, με τις ενέργειές τους γυρνάνε τον κόσμο πίσω.
 
Τελειώνοντας θα προτιμήσω για υστερόγραφο ένα υπέροχο μουσικό κομμάτι που είναι σύνθεση του Duke Ellington όπως ακούγεται σ’ αυτόν τον υπέροχο δίσκο του οποίου την ακρόαση μόλις τελείωσα.
 
Things ain’ t what they used to be.
 
Πηνίκα μάλιστα; και πολύ αργήσαμε Σωκράτη!
 
 
Κωνσταντίνος Γυπαράκης