12152017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Ήχοι Εικόνες Σημειώσεις

Σύμφωνα Με Την Περίσταση

    Γράφει η  ΣοφίαΤσουρλάκη  

Ντύθηκα σύμφωνα με την περίσταση, αυτό σημαίνει κοστούμι σε θηλυκή γραμμή, βάφτηκα σύμφωνα με την περίσταση, θηλυκά αλλά διακριτικά, ετοίμασα το φάκελό μου και να’μαι!! Να μπαίνω στο πολυκατάστημα που μου υπόσχονταν μια καριέρα ισάξια της πρωτεύουσας, με παχυλό μισθό,bonus, και μια κρυφή ζήλεια όσων θα άκουγαν την θέση μου!

    
Η αγγελία την οποία είχα διαβάσει προ τριών ημερών, αναβόσβηνε στο μυαλό μου σαν φωτεινή επιγραφή " Υποδιευθυντής καταστήματος"!! Περπάταγα μέσα στους διαδρόμους του καταστήματος με μια αίσθηση σιγουριάς. Θέλεις το βιογραφικό μου, που κάλυπτε τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης θέσης, θέλεις το ότι μου τηλεφώνησαν για το ραντεβού την επομένη που έλαβαν το e-mail μου, όλα αυτά με έκαναν να νιώθω ότι η θέση μου ανήκει!!!
 
Σύντομα έφτασα στη reception και ζήτησα να με οδηγήσουν στον διευθυντή. Η πρώτη εντύπωση ήταν σοκαριστική. Στο site της εν λόγω εταιρείας, υπάρχουν φωτογραφίες υπερπολυτελών γραφείων για τα στελέχη….αλλά εγώ βρισκόμουν σε μια αποθήκη, που κάπου ανάμεσα στις σκούπες τα φαράσια και το azax  για τα τζάμια, είχαν στριμώξει ένα σχολικό γραφείο με μια καρέκλα. Και αυτό, το ονόμαζαν "γραφείο του διευθυντή".
 
Πήρα βαθιά ανάσα και ανασυγκροτήθηκα. "Μη μένεις στην εικόνα" είπα στον εαυτό μου. Κάθησα στην καρέκλα και κοίταξα τον άνθρωπο απέναντί μου. Όση ώρα εκείνος διάβαζε  το βιογραφικό μου (στοιχηματίζω ότι ήταν η 1η φορά που το έπιανε στα χέρια του) εγώ εκτιμούσα την εικόνα του. Αξύριστος και ταλαιπωρημένος, με ένα βλέμμα απάθειας, και με ένα χρώμα στο δέρμα του που φώναζε από μακρυά ότι ο ήλιος δεν το έβλεπε σχεδόν ποτέ….καμία σχέση με το δυναμικό και γεμάτο όρεξη για δουλειά στέλεχος που περίμενα να αντικρύσω…..!!!
 
Άρχισα να αμφιβάλλω για το κατά πόσο θα με ενθουσίαζε η συνεργασία αυτή. Με τα πρώτα του λόγια, αναπτερώθηκε το ηθικό μου. " Ο μισθός σου θα είναι 1700 Ευρώ τον μήνα" άκουσα και η καρδιά μου πετάρησε!! Αλλά……όπως πάντα, υπήρχε και εδώ ένα αλλά. " Δεν υπάρχει ωράριο" είπε "Μέχρι να σιγουρευτούμε ότι μπορείς να κρατάς το κατάστημα μόνη σου θα δουλεύεις 18 και κάποιες φορές και 24 ώρες. Ε, μετά θα έχεις κανονικό ωράριο", με παρηγόρησε. Το "κανονικό", ήταν 13 ώρες την ημέρα κάθε ημέρα. "Η Κυριακή θα είναι δική σου" σχολίασε αστειευόμενος, όταν είδε το ύφος μου το οποίο υποδήλωνε ότι ο εγκέφαλός μου αδυνατούσε να αποδεχθεί ως αληθινά τα όσα άκουγε.
 
Άρχισα να γελάω και όχι προς συμπαράσταση για το "αστειάκι" του. Το γέλιο μου ήταν πηγαίο και ειλικρινές. Σαν να είχα ακούσει το πιο αστείο ανέκδοτο του κόσμου. Ο ταλαιπωρημένος συνομιλητής μου, με κοίταζε αποσβολωμένος. Μάλλον ο δικός του εγκέφαλος αδυνατούσε να ερμηνεύσει την αντίδρασή μου. Όταν ηρέμησα κάπως από τα γέλια, άρχισα να του μιλάω με κάθε ειλικρίνεια. Του είπα όλα όσα σκεφτόμουν, ότι δηλαδή αυτό δεν ήταν ωράριο εργαζομένου, αλλά ωράριο σκλάβου και εγώ δεν την αντέχω την σκλαβιά. Προσπάθησε να υπερασπιστεί την πολιτική του εργοδότη του, "Δεν καταλαβαίνω την αντίδρασή σου, πρόκειται για ωράριο καταστημάτων και μόνο στις υπανάπτυκτες περιοχές ακολουθείται πια το κλασσικό ωράριο καταστημάτων. Όλα τα καταστήματα, έτσι δουλεύουν." είπε.
 
Με αυτά τα λόγια πρόσβαλε τον τόπο μου - τα Χανιά δεν μπορούν επουδενί  να χαρακτηριστούν υποανάπτυκτα - αλλά και την νοημοσύνη μου και πλέον του μίλησα έξω από τα δόντια. Η αλήθεια είναι ότι όταν θέλω γίνομαι πολύ πειστική. Όταν του είπα όσα ήθελα, έσκυψε το κεφάλι και άρχισε να λέει, σαν να μίλαγε στον εαυτό του " Ίσως έχεις δίκιο.
 
Εγώ δεν είμαι από εδώ και όταν ήρθα, το πλάνο έλεγε ότι θα επάνδρωνα το κατάστημα και θα έφευγα. Αλλά τόσα χρόνια δεν το κατάφερα. Το μοναδικό μου πρόβλημα είναι να βρω ανθρώπους." Σχεδόν τον λυπήθηκα….τώρα πια δεν είχα απέναντί μου τον Διευθυντή, αλλά έναν άνθρωπο. Έναν άνθρωπο κουρασμένο από την ζωή του, σχεδόν απελπισμένο. Τον λυπήθηκα.
 
Σε λίγη ώρα βρισκόμουν σε μια παραλία αγκαλιά με τις  κόρες μου. Κοίταζα τις φατσούλες τους, άκουγα τα γέλια τους, έβλεπα την ευτυχία στα μάτια τους, μια ευτυχία που πήγαζε από το ότι ήταν αγκαλιά με την μαμά τους. Ένιωσα για πρώτη φορά ίσως, ότι αυτός ήταν ο πλούτος μου.
 
Το να τεμπελιάζω με τα παιδιά μου, να έχω χρόνο για τον εαυτό μου και όσους αγαπώ. Όσο για τα χρήματα, μπορώ να ζήσω και με λίγα. Δεν χρειάζομαι τα 1700 τον μήνα για να έχω ποιότητα ζωής!!!
 
Ακόμη αναρωτιέμαι αν αυτός ο άνθρωπος θα βρει ποτέ κάποιον να τον αντικαταστήσει στην εθελοντική φυλάκισή του!!!
 
Τσουρλάκη  Σοφία