07272017Πεμ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Γράφοντας στο Κενό

Δεκέμβριος 2007 - φ.63

ΤΟ  ΑΛΟΓΑΚΙ  ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΤΣΑΣ
Έχουν  περάσει  από  τότε  τεσσεράμιση  χρόνια.
Ήταν  Ιούλης  του  2003.
Είχε  έρθει  η  στιγμή,  θα  πραγματοποιούσα  το  όνειρο  μου  ……..
Θα  εγκατέλειπα  την  πάνω  Ελλάδα  και  θα  κατέβαινα  για  μόνιμη  εγκατάσταση
στην  Κρήτη,  στα  Χανιά.
Μια  μέρα  νωρίτερα  είχα  βάλει  τα  λιγοστά  πράγματά  μου  στο  φορτηγό,  θα  έφθαναν  δύο  ημέρες  μετά  από  εμένα.

 

Κατέβηκα  στο  λιμάνι  τρεις  ώρες  νωρίτερα  από  την  αναχώρηση  του  πλοίου  και  κάθισα  στο  καφενείο  που  υπάρχει  εκεί.
Χάζευα  τον  κόσμο.
Πλήθος  πολύβουο  με  τα  μπαγκάζια  στο  χέρι,  εγκατέλειπε  την  ζέστη  της  πρωτεύουσας  για  τις  λιγοστές  καλοκαιρινές  διακοπές  του.
Οι  τουρίστες  με  τα  σακίδια  στην  πλάτη  και  το  μπουκάλι  με  το  νερό  στο  χέρι  μάζευαν  όσο  ήλιο  μπορούσαν  προτού  γυρίσουν  στις  μακρινές  κρύες  πατρίδες  τους.
Παρήγγειλα  καφέ,  γουλιά - γουλιά  άφηνα  τον  εαυτό  μου  στις  μικρές  της  ζωής  απολαύσεις.
Και  τότε  φάνηκε  αυτός,  έτσι  από  το  πουθενά.
Ψηλός,  αδύνατος,  ψαρομάλλης,  γύρω  στα  πενήντα  με  πενηνταπέντε.
Φαινόταν  άνθρωπος  εργατικός,  τα  ρούχα  του  παλιά,  τριμμένα  αλλά  καθαρά.
Πλησίασε  κοντά  μου,  ένοιωσα  ότι  κάποιος  με  κοίταζε  (είναι  μια  αίσθηση  που  την  έχω),  γύρισα  και  οι  ματιές  μας  διασταυρώθηκαν.
Χωρίς  να  του  μιλήσω  τράβηξε  την  καρέκλα  και  κάθισε.
Άλλος  ένας  ενοχλητικός,  τρελός,  γραφικός  του  λιμανιού  τύπος  ;  ……  σκέφτηκα.
Δεν  νευρίασα,  το  πήρα  έτσι  ότι  θα  περάσω  την  ώρα  μου  ευχάριστα.
Με  κοίταξε  στα  μάτια,  είχε  καθάρια  διαπεραστική  ματιά.
"  Έχεις  ένα  τσιγάρο  ;  ".
"  Δεν  καπνίζω,  αλλά  κάτι  θα  γίνει.  ".
Φώναξα  την  κοπέλα  που  σερβίριζε  ………..  "  Τσιγάρα  έχετε  ;  ".
"  Ναι.  Τι  μάρκα  θέλετε  ;  "
"  Καμία  προτίμηση  στην  μάρκα  ;  "  τον  ρώτησα  ίσως  λίγο  ειρωνικά.
"  Σου  είπα  ένα  τσιγάρο  θέλω,  όχι  πακέτο !  ".
"  Καλά  θα  πάρω  από  αυτά  που  καμιά  φορά,  μια  στο  τόσο,  καπνίζω.  ".
"  Μου  είπες  πριν  ότι  δεν  καπνίζεις,  άρα  ψόματα  λες !  ".
"  Ψόματα  ;  ".
Κρητικός  πρέπει  να  είναι  …….  σκέφτηκα.
"  Όχι,  όχι  !  " …….  βιάστηκα  να  απαντήσω.
"  Να  καμιά  φορά  με  την  παρέα  …..  ".
"  Δεν  μου  αρέσουν  οι  άνθρωποι  που  ψόματα  λένε !  ".
Παρήγγειλα  μια  μάρκα  στην  τύχη  στην  κοπέλα  που  υπομονετικά  περίμενε.
"  Λοιπόν,  τι  κάνεις  ;  "  ……….  τον  ρώτησα.
"  Γιατρός  είσαι  και  με  ρωτάς  ;  "  …..  ήρθε  η  απάντηση  σαν  κεραυνός.
"  Λοιπόν  επειδή  με  λες  γιατρό  κάνω  την  διάγνωση  ότι  μαζί  με  το  τσιγάρο  πάει  και  καφές.  ".
Γύρισα  και  είπα  στην  κοπέλα,  που  από  το  διπλανό  τραπέζι  παραγγελία  έπαιρνε,  να  φέρει  έναν  καφέ  μέτριο.
"  Πώς  ξέρεις  τι  καφέ  πίνω  ;  ",  έκπληκτος  με  ρώτησε.
"  Τα  μεγάλα  πνεύματα  συναντιόνται  !  "  ……..  περιπαικτικά  του  είπα.
Σε  λίγα  λεπτά  τσιγάρο  και  αχνιστός  καφές  ήταν  στα  χέρια  του  νέου  πρόσκαιρου  φίλου  μου.
Πήρε  μια  βαθιά  ρουφηξιά  από  το  τσιγάρο  και  από  τον  καφέ  και  κοίταξε  προς  την  μεριά  του  καραβιού.
"  Ώστε  στην  Κρήτη  πάς  ;  ".
"  Ναι,  εκεί !  ".
"  Δεν  μου  φαίνεσαι  για  Κρητικός.  Για  δουλειές  πάς  ή  για  διακοπές  ;  ".
"  Για  να  μείνω  για  πάντα !  ".
"  Μπα,  είσαι  από  αυτούς  που  έτσι  ξαφνικά  μας  αγάπησαν  ;  ".
Τι  να  του  πω  τώρα,  έκανα  πως  δεν  άκουσα.
"  Εσύ  από  την  Κρήτη  είσαι  ;  ".
"  Ναι  από  χωριό,  έξω  από  τα  Χανιά.  ".
"  Εδώ  μένεις  ή  και  συ  θα  κατέβεις  σήμερα  ;  ".
"  Όϊ !  "  ……  είπε  ξερά,  "  Έχω  τριανταπέντε  χρόνια  να  κατέβω  και   μάρτυς  ο  θεός,  δεν  θα  κατέβω.  ".
Τον  κοίταξα  έκπληκτος.
"  Γιατί  ;  ".
"  Θέλεις  να  ακούσεις  ;  ".
"  Θα  σου  πω  λοιπόν !  ".
"  Ο  πατέρας  μου  ήταν  αγρότης,  όχι  πολλά  πράγματα,  ένα  μικρό  χωραφάκι,  λίγα  μουρέλα  και  καμιά  δεκαριά  οζά,  έτσι  για  τις  ανάγκες  της  οικογενείας  του.
Ήμασταν  δύο  αρσενικά,  εγώ  ήμουν  ο  μικρότερος.  Τον  άλλο  δεν  τον  θυμάμαι,  απόθανε  όταν  μωρό  ήμουνα.  Ο  πατέρας  με  έπαιρνε  από  μικρό  κοντά  του  στα  χωράφια  μαζί  με  την  μάνα  μου.  Σαν  λίγο  μεγάλωσα  πήγα  στο  σχολείο  του  χωριού.  Αγόρια  και  κορίτσια  μαζί.  Μην  φαντάζεται  η  χάρη  σου  πολλά  παιδιά.  Γνωριζόμασταν  όλα  προτού  πάμε  στο  σχολείο,  μαζί  παίζαμε.  Την  είχα  ξεχωρίσει  από  τότε.  Φρόντιζα  να  είμαι  κοντά  της,  στο  παιχνίδι,  στο  κρυφτό.  Προσπαθούσα  πάντα  να  είμαι  από  ούλους  ο  πρώτος.  Και  αυτή  δεν  έμενε  ασυγκίνητη.  Πολλές  φορές  ένοιωθα  τα  μεγάλα  καστανά  μάτια  της  να  είναι  καρφωμένα  πάνω  μου.".
"  Μα,  ήσασταν  παιδιά.  "  …….  του  είπα.
"  Και  τι  πιστεύεις  εσύ,  ότι  τα  παιδιά  δεν  αγαπιούνται,  άνθρωπε  τσι  πόλης  ;  "
"  Μην  με  διακόπτεις !  "  …….  μου  είπε  αυστηρά.
"  Μαζί  λοιπόν  μεγαλώσαμε,  βλεπόμασταν  κάθε  μέρα,  κρύβοντας  αυτό  που  νοιώθαμε   από  το  χωριό.  Όσο  τα  χρόνια  περνούσαν,  τόσο  περισσότερο  δενόμασταν,  ώσπου  ένα  καλοκαίρι,  πρέπει  να  ήμασταν  δεκατεσσάρων - δεκαπέντε  χρονών,  δεν  θυμάμαι,  θα’ ταν  Αύγουστος.  Ναι,  μια  Αυγουστιάτικη  βραδιά,  μια  ζεστή  βραδιά  του  Αυγούστου  σε  μια  κρυφή  όπως  πάντα  βόλτα  τρυγήσαμε  και  οι  δυο  τον  καρπό  του  έρωτα.  Από  τότε  ο  ένας  ζούσε  για  τον  άλλο,  ήταν  μια  αγάπη  παθιασμένη.
Από  την  μεριά  της  ίσως  αρρωστημένη.  Ένοιωθα  σιγά - σιγά  ότι  έπαιρνε  από  μένα  κάτι  παραπάνω  από  αυτό  που  αγάπη,  έρωτα  λέμε.  Ήταν  σαν  τη  ζωή  να  μου  ρούφαγε.  Άθελα  της  ;
Έχεις  δει  ποτέ,  έχεις  ακούσει  για  το  Αλογάκι  τσι  Παναγίτσας,  αυτό  το  περίεργο  πράσινο,  μακρύ  έντομο  ;  Αυτό  που  λες,  όταν  ερωτοτροπεί  με  τον  σύντροφό  τζη  του  τρώει  την  κεφαλή,  ναι  πίστεψε  με,  και  αυτός  νεκρός  εξακολουθεί  να  την  αγαπά,  να  κάνει  έρωτα  μαζί  τζη,  μέχρι  την  πράξη  να  τελειώσουν.  Τότε  αυτή  αδειάζει  από  πάνω  τζη  τον  νεκρό  σύντροφό  τζη  και  για  άλλον  ψάχνει.  Μα  την  πίστη  μου,  έτσι  ένοιωθα.
Η  αρρώστια  τζη  ήρθε  σαν  κεραυνός  για  μένα  αλλά  και  σαν  λυτρωμός.  Δεν  ήξερα  να  κλάψω,  να  κτυπήσω  την  κεφαλή  μου  στον  τοίχο  ή  να  χαρώ,  να  γελάσω.
Ύστερα  από  ένα  χρόνο  παιδεμού  έφυγε.  Έφυγε  για  ταξίδι,  να  έτσι  λέω.  Έφυγα  και  εγώ  μαζί  τζη.  Έφυγα  από  το  χωριό,  το  νησί,  τίποτε  δεν  με  κρατούσε  κεί,  ήρθα  στην  πόλη,  πείνασα,  έκλαψα,  ούτε  στην  κηδεία  των  γονιών  μου  δεν  κατέβηκα  …..
Και  από  τότε  έρχομαι  στο  λιμάνι  κάθε  βράδυ  που  το  πλοίο  φεύγει  και  κάθε  πρωί,  μήπως  την  δω.  Μην  μου  πεις  τίποτα,  ξέρω - ξέρω,  αλλά  ……….  ".
Σηκώθηκε  απότομα,  γύρισε  την  πλάτη  του  και  έφυγε.
Χάθηκε  μέσα  στον  κόσμο.
Ανέβηκα  στο  πλοίο,  τακτοποίησα  στην  καμπίνα  τα  πράγματα  μου  και  βγήκα  στο  κατάστρωμα.
Λύναν  τους  κάβους.
Έψαξα  να  τον  δω  μέσα  στον  λίγο  κόσμο  που  είχε  μείνει  στο  λιμάνι  για  να  χαιρετίσει  αυτούς  που  έφευγαν,  δεν  τον  είδα.
Δεν  ξέρω,  αλλά  ξαφνικά  για  δικό  μου  άνθρωπο  τον  ένοιωσα.
Από  τότε  σε  όσα  ταξίδια  έχω  κάνει  φροντίζω  να  βγαίνω  πρώτος  και  να  μπαίνω  τελευταίος  στο  καράβι  με  την  ελπίδα  ότι  κάπου  θα  είναι,  θα  τον  ανταμώσω  ξανά.
Τεσσεράμιση  χρόνια  έχουν  προστεθεί  στην  πλάτη  μου,  δεν  ξέρω  εάν  έχω  γίνει  σοφότερος  ή  μωρότερος,  αν  οι  γνώσεις  που  απέκτησα  ωφέλησαν  την  ζωή  μου.
Αλλά  να,  προχτές  που  για  τον  λίγο  ήλιο,  κει  σε  μια  ανάπαυλα  της  βροχής  στον  μικρό  μου  κήπο  είχα  βγει,  κει  στα  κάγκελα  της  πόρτας,  είδα  καθισμένο,  μεγαλόπρεπα  να  είναι  το  Αλογάκι  της  Παναγίτσας.
Καλή Χρονιά
Αριστείδης  Κονίδης