05292017Δευ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Με Φτερό και Μελάνι

Αν ο θεός ήταν πράγματι καλός, δίκαιος και ελεήμων...

Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 
Όλοι το ακούσαμε, για ακόμη μία φορά. Το συζητήσαμε, εκφράσαμε τον αποτροπιασμό μας, το καταδικάσαμε……και το ξεχάσαμε. Για ακόμη μία φορά. Ξεμπλέξαμε με ένα "τα καημένα τα παιδιά." και βαυκαλίσαμε τον εαυτό μας λέγοντας πως, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Πως η ζωή είναι μπροστά τους και θα ξεχάσουν, όπως όλα τα παιδιά.
Αλήθεια, θέλετε να μάθετε τι νιώθει ένα παιδί, θύμα πολύχρονης και επαναλαμβανόμενης κακοποίησhς όλων των ειδών, που έχει πια ενηλικιωθεί;
Ο χρόνος ΔΕΝ είναι γιατρός. Δεν επουλώνει τις πληγές, δεν προκαλεί αμνησία, όπως θα θέλαμε. Το κακοποιημένο παιδί, πάντα θυμάται. Θυμάται τον τρόμο να το παραλύει και στη θέα μόνο του θύτη του. Θυμάται το ρίγος που διαπερνούσε τη ραχοκοκαλιά του κάθε φορά που το χέρι του βασανιστή του υψώνονταν στον ουρανό για να καταλήξει επάνω στο παιδικό κορμάκι. Θυμάται τι σημαίνει η λέξη ψυχολογικός πόλεμος.
Θυμάται να ακούει τον γονέα – βασανιστή να λέει "Στάσου εδώ μπροστά και κοίτα το τσιγάρο μου. Μόλις το τελειώσω θα πάμε μέσα στο δωμάτιο….". Θυμάται να παρακολουθεί την καύτρα του τσιγάρου να ταξιδεύει χιλιοστό το χιλιοστό προς την γόπα και να ξέρει πως κάθε χιλιοστό το φέρνει πιο κοντά στο μαρτύριο.
Θυμάται το μυαλό να παγώνει και να καταβάλλει προσπάθειες να μην καταρρεύσει. Και ο γονέας – βασανιστής να κάθεται αναπαυτικά στην πολυθρόνα του μπροστά στο τζάκι, να ρουφάει νωχελικά τον καπνό από το τσιγάρο – κλεψύδρα και να χαμογελάει σαρδόνια στην σκέψη των όσων θα ακολουθήσουν. Θυμάται τον πανικό, την απελπισία.
Και μόλις το τσιγάρο τελείωνε……θυμάται, να παθαίνει αμόκ. Να αρχίζει να ουρλιάζει σε μια απελπισμένη προσπάθεια να συγκινήσει κάποιον. Κάποιον γείτονα. Κάποιον περαστικό, τον θύτη του ίσως.… αλλά μάταια. Θυμάται τα ενήλικα χέρια να το αρπάζουν και να το σέρνουν κυριολεκτικά στο δωμάτιο. Την πόρτα να κλείνει πίσω του και να αρχίζει το μαρτύριο.
Μαρτύριο που διαρκούσε ώρες. Συχνά με διαλείμματα, "για να ξεκουραστεί ο μπαμπάς" όπως άκουγε την βρωμερή φωνή να λέει. Στην αρχή το παιδί προσπαθούσε να αντισταθεί, να σωθεί….αλλά τι πιθανότητες έχει ένα επτάχρονο παιδί μπροστά σε έναν ενήλικα;
Στο τέλος τίποτε δεν είχε σημασία. Τίποτε. Το μικρό κορμάκι του ήταν τόσο τσακισμένο που ούτε καν ένιωθε τον πόνο. Σε κάθε τράνταγμα, σε κάθε χτύπημα το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να υπομένει.
Δεν είχε δύναμη να κλάψει, δεν μπορούσε πια να εκλιπαρήσει για έλεος. Μόνο να αναπνέει μπορούσε και να παρακαλεί να έρθει ο θάνατος να το λυτρώσει. Γιατί ήξερε πως αν η καρδιά του συνέχιζε να χτυπάει, η φρίκη θα επαναλαμβάνονταν και μάλιστα πολύ σύντομα.
Θυμάται, όταν ο βασανιστής του ικανοποιούσε τις διεστραμμένες του ανάγκες, να μένει μόνο, κυριολεκτικά πεταμένο σε μια γωνιά του κρεβατιού, με αμέτρητες πληγές στο δέρμα του να αιμορραγούν, ανήμπορο έστω να κινηθεί.
Και την γυναίκα που το γέννησε να το πλησιάζει και να του λέει με απίστευτη κυνικότητα " Μην τολμήσεις να πεις τίποτε σε κανέναν, γιατί θα σε στείλω στο αναμορφωτήριο" και το παιδί να το πιστεύει.
Γιατί το παιδί, δεν ξέρει τα δικαιώματά του. Ούτε μπορεί να κρίνει αν οι απειλές των ενηλίκων ευσταθούν ή όχι. Ο κόσμος στον οποίον ζει, είναι ο μόνος κόσμος που γνωρίζει. Ότι βλέπει να συμβαίνει μέσα στο σπίτι του, πιστεύει ότι είναι το φυσικό. Και κυρίως, πιστεύει πως ότι του συμβαίνει το αξίζει. Πως εκείνο έχει την ευθύνη. Και έτσι δεν μιλάει.
Και δεν μιλάει όχι μόνο γιατί ντρέπεται (αν και άδικα) αλλά και γιατί ξέρει πως κανείς δεν θα το βοηθήσει. Κανείς δεν νοιάζεται. Το παιδί που ενηλικιώθηκε ξέρει ότι όλοι ήξεραν και όλοι προσποιούνταν άγνοια.
Μέσα του θεωρεί συνένοχους όλους όσους μπορούσαν να το σώσουν και δεν το έκαναν. Τους δασκάλους, τους γείτονες, τον ιερέα τα ενορίας, τους γιατρούς του νοσοκομείου που φρόντιζαν τις πιο σοβαρές πληγές του, τους συγγενείς, τους φίλους της οικογένειας, αν ένα τέτοιο αρρωστημένο σύμπλεγμα μπορεί να ονομαστεί οικογένεια.
Θυμάται να μεγαλώνει και σιγά-σιγά και ο πανικός και η άνευ όρων παράδοση να γίνονται θυμός. Θυμάται να δέχεται τα χτυπήματα στο κορμί του με απάθεια. Να εστιάζει στην προσπάθειά του να μην δακρύσει ότι και αν πάθει.
Γιατί ήξερε πως αυτό, το να μην εξωτερικεύσει τον πόνο του, ήταν η μόνη μορφή αντίστασης που είχε. Θυμάται τη βία να παίρνει άλλες μορφές. Θυμάται να υπόκειται σε πραγματικά βασανιστήρια.
Να το αναγκάζουν να μένει γυμνό μέσα στην παγωνιά του χειμώνα και να ξέρει πως ο απώτερος στόχος τους είναι να πεθάνει από το κρύο.
Και να πεισμώνει. Να θέλει να μείνει ζωντανό, όχι γιατί αξίζει η ζωή του, αλλά για να μην τους δώσει τη χαρά να το ξεφορτωθούν ατιμώρητοι. Θυμάται να το αναγκάζουν να φάει σάπιο κρέας και εκείνο να μην μπορεί να γλιτώσει γιατί κάθε προσπάθεια άρνησης έληγε άδοξα με χτυπήματα παντού στο σώμα και το πρόσωπο.
Θυμάται το στομάχι του να μην αντέχει το περιεχόμενο και να προκαλείται εμετός και αμέσως μετά, η γυναίκα που το γέννησε να το αναγκάζει να φάει ξανά τον εμετό του.
Θυμάται να το υποβάλουν σε πολύωρες επίπονες επαναλαμβανόμενες κινήσεις όπως τα λεγόμενα "Καθίσματα" της γυμναστικής, τα οποία προκαλούν φρικτούς πόνους στα γόνατα, επί ώρες.
Θυμάται να το αναγκάζουν να εργάζεται όλη την ημέρα στα χωράφια νηστικό και το βράδυ να το βάζουν να τους παρακολουθεί να τρώνε και να του απαγορεύουν να αγγίξει το φαγητό.
Θυμάται να το αναγκάζουν να μένει ξύπνιο τις νύχτες και να το "φρουρούν" κυριολεκτικά με βάρδιες για να σιγουρευτούν ότι το βασανιστήριό του δεν θα έχει τελειωμό.
Θυμάται να του ξυρίζουν το κεφάλι στην ηλικία των έντεκα ετών, καθιστώντας το έτσι τον περίγελο των συμμαθητών του, και μιλάμε για κορίτσι εν έτη 1991.
Θυμάται……….!!
Να μπαίνει στην εφηβεία και η γυναίκα που το γέννησε να πηγαίνει καλοκαιρινές διακοπές με τα υπόλοιπα παιδιά της, αφήνοντας το μόνο με τον "μπαμπά", να την αντικαθιστά σε όλα τα θέματα…..!! Θυμάται ο θυμός μέρα με την ημέρα να γίνεται μίσος.
Θυμάται να προσπαθεί να ζητήσει βοήθεια από την αστυνομία και τον αξιωματικό υπηρεσίας να το συμβουλεύει "Περίμενε 3-4 χρόνια να ενηλικιωθείς και μετά σήκω και φύγε. Και να τον πιάσουμε εμείς, σε ένα μήνα θα είναι έξω".
Θυμάται αργά αλλά σταθερά να γλιστράει στα υπόγεια της παράνοιας. Τις νύκτες να σχεδιάζει πως θα σκοτώσει τα τέρατα που έχει για γονείς, αφού δεν είχε να χάσει τίποτε.
Θυμάται να γίνεται βίαιο, να κλείνεται στον εαυτό του. Να νιώθει μόνο μίσος και δίψα για εκδίκηση.
Tα χρόνια πέρασαν και το παιδί έγινε γυναίκα. Απέκτησε δικά του παιδιά αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να εμπιστευτεί τους ανθρώπους.
Σήμερα, δουλεύει πολύ, γελάει πολύ, αναπολεί λίγο και δεν μιλάει για το παρελθόν καθόλου.
Όμως δεν ξεχνά.
Συχνά πετάγεται τρομαγμένο στον ύπνο του γιατί στο όνειρό του ξαναζεί τον εφιάλτη.
Μόνο που τώρα πια, ευτυχώς, με ένα καυτό ντους και έναν καφέ διώχνει μακριά τα φαντάσματα. Όταν ακούει για πατροκτονίες ή μητροκτονίες, δεν ρίχνει ποτέ την ευθύνη στον φονιά.
Όταν μαθαίνει για περιπτώσεις παρόμοιες με την δική του, ο θυμός μέσα του γίνεται τεράστιος και ξεσπάει σε κλάματα.
Το παιδί που έγινε ενήλικας, πιστεύει πως για αυτές και μόνο τις περιπτώσεις, πρέπει να επανέλθει η ποινή του θανάτου.
Το παιδί που έγινε ενήλικας δεν εμπιστεύεται. Πονάει ακόμη. Φοβάται ακόμη. Προτιμά τη μοναξιά και αποφεύγει τους ανθρώπους. Και ελπίζει, κάποια ημέρα, να δει να απονέμεται δικαιοσύνη.
ΤΣΟΥΡΛΑΚΗ ΣΟΦΙΑ