10222017Κυρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Γράφοντας στο Κενό

Ιανουάριος 2008-φ.64

Αξιολόγηση Χρήστη: 5 / 5

Αστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια Ενεργά
 
Έστω τις ίδιες αλλά ίσως, από άλλη οπτική γωνία αν προσπαθούσα.

Χειμώνας, παλιά πόλη, εγκατάλειψη, σχεδόν κλειστά όλα.
Στο παλιό λιμάνι μόνο το πλοίο της γραμμής σε άδειος ντόκους αραγμένο την ώρα της αναχώρησής του περίμενε.
Χώθηκα σε μια καφετέρια.
Βρήκα ένα τραπέζι κοντά στο παράθυρο. Η μουσική θαρρώ "έντεχνη Ελληνική" ήταν γέμιζε τον πολύβουο χώρο
Η κοπελιά χρειάστηκε πολλές φορές να με ρωτήσει "Τι θα πάρετε κύριε;" Την κοίταξα σαν χαμένος και της παράγγειλα κάτι στην τύχη για να φύγει.
Ήθελα μόνος να μείνω. Η μουσική μια μυρουδιά φρεσκοξυσμένου μολυβιού κάτι που πραγματικά από μικρό με τρέλαινε με έκανε να αρχίσω το ταξίδι για μέρη δικά μου, καλά φυλαγμένα μέσα μου, φανταστικά!
Εικόνες ανθρώπων που τυλιγμένοι στα παλτά τους γρήγορα το πεζοδρόμιο να διασχίζουν.
Η μουσική, η νεολαία γύρω μου, γέλια, μεγαλόφωνες συζητήσεις συνέθεταν κομμάτια εικόνων και αυτή η μυρουδιά του φρεσκοξυσμένου μολυβιού…
Θεέ μου…
Άφησα κάποια χρήματα στο τραπέζι και γρήγορα βγήκα έξω σαν κυνηγημένος. Γύρναγα στην πόλη μέχρι δεν ξέρω ποια ώρα.
Όταν τόλμησα το ρολόι να δω ήταν τρεις.
Εκείνο το βράδι ο χρόνος ρευστό ήταν. Τον ένοιωθα μέσα από της καρδιάς μου την τρύπια τσέπη να κυλά.
Πίκρα από τσιγάρα στο στόμα.
Ξεκίνησα για την βάση μου, κάθε γέρικο άλογο πάντοτε στην βάση του γυρνά, στο παχνί του.
Τόσα χρόνια έχει μάθει, πρέπει να έχει μάθει μόνο του να γυρνά, μόνο του το δρόμο να βρίσκει.
Το βάρος από το φορτίο της ημέρας να πονάει τους ώμους.
Η γέρικη ραχοκοκαλιά, τα μετρημένα από τα ζωής το ξύλο παϊδια, η υγρασία του χειμώνα και αυτή η μυρουδιά του φρεσκοξυσμένου μολυβιού…
"Κύριε, συγνώμη σας ενοχλώ το ξέρω αλλά θα παραγγείλετε κάτι;"
Αριστείδης Κονίδης