06242017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Τα Περιττά

Ιανουάριος 2008-φ.64

"Μεθεόρτιον…"
Μετά τις γιορτές… Στον απόηχο του "ένδοξου" και λαμπερού χαρακτήρα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, η μελαγχολία έρχεται να διαδεχτεί την πιεστική και υποχρεωτική ευτυχία που οφείλουμε να νιώθουμε, όχι τόσο ως Χριστιανοί, αλλά κυρίως ως καταναλωτές.

Τα άλλα ξεχάστε τα. Αυτά τα "παρωχημένα" περί αγάπης, συνεύρεσης, ουσιαστικής συνύπαρξης, ενδελεχούς αυτογνωσίας, συμπόρευσης, συνάντησης ψυχών και προσδοκιών   αγαθοεργούς συνειδήσεως, υπενθυμίσεων περί ύπαρξης κι άλλων πέρα κι έξω από την ταυτότητα  μας ανοιχτών βλεμμάτων…
Λόγια και πόθοι που μαζεύτηκαν "επί τρεις μήνες" περίπου από το φθινόπωρο για να υλοποιηθούν τις μέρες των Χριστουγέννων. Όνειρα για την εγκατάσταση ενός 15θημερου Παραδείσου για να ξαναζήσουμε τη χαμένη αθωότητα μιας Εδεμ που γίνεται όλο και πιο χιμαιρική. Επιθυμίες για να βρούμε χρόνο να ξαναερωτευτούμε τη ζωή και να εφαρμόσουμε  αυτό του ποιητή "η αγάπη είναι ο μόνος τρόπος…".
Οι μέρες πέρασαν και ελπίζω κάποια, κάτι, μερικά έστω και λίγα απ΄αυτά που βαπτίστηκαν μικρά όνειρα να έγιναν πραγματική ζωή.
Εννοείται για όσους άγγιξαν τα χέρια των αγαπημένων τους με νόημα κι υπόσχεση, για όποιους ψιθύρισαν γλυκά στιχάκια Χριστουγεννιάτικων τραγουδιών που ταξιδεύουν στο χρόνο, γι΄αυτούς που δεν έκλεισαν τις πόρτες και τ΄αυτιά τους στις παιδικές φωνές που τραγουδούσαν τα κάλαντα, για όσους βουτήχτηκαν στη ζάχαρη άχνη των κουραμπιέδων-στοιχείο αναπόσπαστο του Χριστουγεννιάτικου ονείρου…
Ο μικρός Χριστός, υπόσχεση αιωνιότητας και ανοιχτής πρόβλεψης για τα μέλλον είναι ήδη (15) δεκαπέντε ημερών. Γνωστός μας από παλιά, ψελλίζει τους πρώτους ήχους που σε λίγο θα γίνουν λόγια και μήνυμα. Πολλοί τα αποκωδικοποιούν χρόνια τώρα.
Τα ξέρουμε κι εμείς, οι γενιές της λήθης και της απάθειας, οι καχύποπτοι και ατιμώρητοι, εμείς που "πεθαίνουμε την αγάπη" πριν γεράσει. Εμείς οι άτολμοι και οι δηλοί που δεν αποφασίζουμε το άλμα στο άπειρο μιας άλλης ματιάς, μιας άλλης ζωής, εμείς που καθυστερούμε την άνοιξη.
Και τι κάνουμε; Πως προχωράμε; Τώρα που είναι πρόσφατη η ευχολογία των γιορτών, που τα σλόγκαν για τη διαφήμιση της χαράς των "πακέτων" και των "προσφορών" δεν έχει σβήσει από το μυαλό μας και πριν η έκφραση μιας  πικρίας εγκατασταθεί στα αντίστοιχα λακουβάκια του προσώπου μας, τώρα ίσως προλαβαίνουμε κι εμείς…
Ίσως πριν κατηγορήσουμε κι άλλο τους μελαγχολικούς της μόδας, τους emo, για την απέραντη θλίψη που περιφέρουν. Πριν να τη σχολιάσουμε άλογα και χωρίς μέτρο, ας μετρήσουμε την απεραντοσύνη της λύπης, τις πλευράς  μιας  …  κοινωνίας που απαθώς φαίνεται να μην ορίζει την τύχη της αφημένη στη νάρκωση της απρόσιτης γκλαμουριάς κι ας ανοίξουμε τα παράθυρα για να μπει λίγος καθαρός αέρας. Το έχουμε τόσο πολύ ανάγκη!
Βαρβάρα Περάκη