10222017Κυρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Γράφοντας στο Κενό

Φεβρουάριος 2008-φ.65

Το  Σύνδρομο  και  ……….  η  Συνδρομή !
Σε  μια  εβδομάδα  η  σχολή  θα  έκλεινε.
Είχαν  έρθει  κιόλας  οι  γιορτές.
Από  καλοκαίρι  σε  φθινόπωρο  και  από  φθινόπωρο  σε  χειμώνα.
Αυτά  σκεφτόταν,  το  ξυπνητήρι  είχε  από  ώρα  χτυπήσει  αλλά,  αλλά  να  έξω  κρύο  και  τα  στρώματα  τόσο  ζεστά.

Το  πήρε  απόφαση,  σηκώθηκε,  έφτιαξε  γρήγορα  έναν  καφέ,  πλύθηκε,  ντύθηκε  και  παίρνοντας  τα  βιβλία  και  την  στολή  της  βγήκε  γρήγορα  στον  δρόμο,  στο  κρύο  και  στην  καθημερινή  πάλη  της  ζωής,  αφήνοντας  την  θαλπωρή  του  σπιτιού.
Στο  λεωφορείο  σκεφτόταν  τα  τρία  χρόνια  που  στην  Αθήνα  ήταν  φοιτήτρια  στην  Νοσηλευτική.
Στην  αρχή  δεν  της  άρεσε,  όταν  τα  μόρια  που  είχε  συγκεντρώσει  την  οδήγησαν  εκεί.
Είχε  βέβαια  δηλώσει  και  αυτή  την  σχολή,  αλλά  χωρίς  να  είναι  και  στις  ιδιαίτερες  προτιμήσεις  της.
Βέβαια,  ύστερα  από  τον  πρώτο  μήνα  παρακολούθησης,  κάτι  μέσα  της  άλλαξε,  κατάλαβε  ότι  αυτή  η  δουλειά  της  ταίριαζε.
Από  μικρή  της  άρεσε  η  κοινωνική  προσφορά,  τα  μικρά  παιδιά  και  πάντοτε  βοηθούσε  κάθε  ανήμπορο,  τώρα  ήταν  στο  στοιχείο  της.
Σήμερα  τα  εργαστήρια  της  θα  τα  έκανε  σε  μια  παιδιατρική  κλινική  και  μάλιστα  στα  παιδιά  που  είχαν  εγκαταλειφθεί  από  τους  γονείς  τους.
Κάτι  από  περιέργεια  για  το  πώς  θα  είναι  αλλά  και  ποιοι  είναι  αυτοί  που  σε  εγκατάλειψη  τους  βλαστούς  τους  είχαν  καταδικάσει.
Κάτι  από  ανάμεικτο  συναίσθημα  φόβου  (κάθε  φορά  το  ένοιωθε  αυτό  προτού  μπει  στα  εργαστήρια  της  γιατί  ήθελε  την  τελειότητα,  δεν  συγχωρούσε  λάθη)  την  έκαναν  να  μην  καταλάβει  πώς  το  λεωφορείο  έξω  από  το  νοσοκομείο  έφθασε.
Κατέβηκε,  ρώτησε  που  είναι  το  τμήμα  νεογνών  και  σε  λίγο  φορώντας  την  λευκή  της  στολή  έμπαινε  μέσα  στο  δωμάτιο  με  τα  μικρά  πλασματάκια.
Την  οδήγησαν  σε  ένα  μικρό  αγγελούδι.
Άντε  το  πολύ  να  ήταν  δεκαπέντε  ημερών.
Ένα  κοριτσάκι  με  ξανθό  χνουδάκι  στο  κεφαλάκι  του  και  καταγάλανα  ματάκια.
Το  πήρε  στην  αγκαλιά  της.
Η  σημερινή  της  μέρα  θα  ήταν  όλη  αφιερωμένη  σε  αυτό.
Το  φίλησε  στο  μετωπάκι  του,  το  έσφιξε  στην  αγκαλιά  της  γιατί  είχε  ανεπτυγμένο  το  μητρικό  ένστικτο  μέσα  της,  το  θείο  δώρο  που  κάθε  γυναίκα  έχει !
"Αγάπη  μου !",  του  είπε  και  ξεκίνησε  την  δουλειά  της  αλλάζοντας  το.
Το  ιστορικό  του  ήταν  λιτό,  απλό,  κει  στο  χαρτί  στο  πλαστικό  του  κρεβατάκι.
Γεννήθηκε  την  ………….  και  έχει  σύνδρομο  DOWN.
Η  μητέρα  του  το  εγκατέλειψε,  απλά  δεν  το  δέχθηκε.
Το  νοσοκομείο  ήταν  υποχρεωμένο  να  το  κρατήσει  για  λίγο  χρονικό  διάστημα  και  μετά  κάποιο  ίδρυμα  τις  πόρτες  του  θα  άνοιγε.
Και  γιατί  να  το  δεχθεί  ;
Τι  θα  έλεγε  η  γειτονιά  ;
Αυτή  μια  τόσο  ωραία  γυναίκα,  ο  άντρας  της  ένας  κούκλος  και  το  παιδί  …….
Όχι,  όχι  δεν  ήταν  δυνατόν  χωρίς  να  σκεφτεί  πολύ  επήρε  την  απόφαση.
Η  ζωή  συνεχίζεται  …..
Εξάλλου  τα  παιδιά  αυτά  το  πολύ  μέχρι  τα  τριάντα  τους  ζούνε  και  αν  κάποτε  τύψεις  την  έπιαναν  υπήρχαν  εκπομπές  στην  τηλεόραση  για  να  το  αναζητήσει.
Τώρα  αυτό  μόνο  του,  μια  ψυχούλα  μόνη,  απροστάτευτη,  ένας  άγγελος  βουβός  στην  γη  ήταν  στην  αγκαλιά  μιας  ξένης  μια  που  λίγες  ώρες  σήμερα  γι’ αυτό  θα  αφιέρωνε,  την  εργασία  της  για  το  πτυχίο  κάνοντας.
Οι  ώρες  περνούσαν  και  όσο  περνούσαν,  τόσο  δένονταν  περισσότερο,  τόσο  οι  σκέψεις  της  την  προβλημάτιζαν.
Άραγε,  τι  σημαίνει  προβληματικό  παιδί,  άνθρωπος.
Εμείς  οι  υπόλοιποι  έχουμε  οριοθετήσει  πιο  είναι  το  σωστό,  το  δίκαιο,  το  έξυπνο,  το  χαζό,  το  πονηρό,  για  το  αθώο  καμία  μελέτη  δεν  έχει  γίνει.
Η  αθωότητα  δεν  συνάδει  με  την  κοινωνία  μας  και  τα  δεδομένα  της.
Έχει  σκεφτεί  κανείς  ότι  οι  ξεχωριστοί,  οι  χαρακτηρισμένοι  από  εμάς,  σε  άλλο  κόσμο  ζούνε  ;
Ένα  κόσμο  που  αυτός  μπορεί  να  είναι  ο  σωστός  και  όχι  αυτός  που  εμείς  έχουμε  ονοματίσει  και  που  με  τα  μάτια  μας  βλέπουμε  ή  θέλουμε  να  βλέπουμε  και  οι  Άγιοι  ξεχωριστοί  δεν  ήταν  από  τους  υπόλοιπους  ;
Αγωνιούσε,  σε  λίγη  ώρα  θα  έφευγε,  τι  θα  γινόταν  αυτό  το  μωρό  που,  τι,  πώς  ;
Η  ώρα  πέρασε,  δεν  έφυγε,  κάθισε  μαζί  του  μέχρι  αργά  το  βράδυ  νανουρίζοντας  το,  βλέποντας  το  να  κοιμάται  σαν  άγγελος,  σαν  ένας  άγγελος  που  πριν  μια  βδομάδα  στην  γη  είχε  κατέβει  τις  γιορτές  για  να  αναγγείλει.
Όταν  πια  αργά  το  βράδυ  στο  λεωφορείο  για  το  σπίτι  ήταν  δεν  ένοιωθε  κούραση,  μια  γαλήνη  την  γέμιζε,  μια  ευτυχία,  η  χαρά  της  προσφοράς,  της  συνδρομής  κόντρα  στα  σύνδρομα  όπως  οι  άνθρωποι  θέλουμε  να  τα  ονομάζουμε.
Το  μικρό  κοριτσάκι,  το  μικρό  αυτό  μωρό  στο  μυαλό  της  χαμογελούσε.
Και  τα  γαλανά  του  ματάκια,  δύο  μικρές  λιμνούλες  που  μέσα  τους  είχε  ξαναβαφτισθεί  αυτή  αλλά  και  όλες  οι  ελπίδες  της.
Για  σένα  μικρή  μου
Αριστείδης  Κονίδης