08192017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Τα Περιττά

Φεβρουάριος 2008 - φ.65

Οι Λυπημένες Μέρες του Φλεβάρη

Δεν είναι οι χοντρές στάλες της βροχής.
Δεν είναι το γκρίζο σύννεφο, που νιώθω μέρες να με απειλεί.
Δεν είναι ο δύσκολος χειμώνας που επιβαρύνει το αναπνευστικό μου.

Δεν είναι λόγοι αυτοί για να μην αναπνέω ή ν΄αναπνέω δύσκολα. Είναι που δεν υπάρχει καθαρός αέρας να τονώσει τον εγκέφαλο μου που κινδυνεύει να διαλυθεί. Είναι που φοβήθηκαν οι λέξεις κι έγιναν φαντάσματα κι εμείς σκοτωμένες τις προφέρουμε, λείψανα του εαυτού τους τις αναμασάμε και νομίζουμε ότι μιλάμε.

 

Είναι που αργεί η άνοιξη, παρά την ανθισμένη αμυγδαλιά που βλέπω από το παράθυρο της κουζίνας μου. Είναι που μακραίνει επικίνδυνα αυτός ο χειμώνας εδώ στη χώρα του παραλόγου, στη χώρα της απάθειας, στη χώρα της θλιβερής επικράτησης των "ραγιάδων".
"Χάθηκαν οι ευαίσθητοι;" αναρωτιέμαι. Ντρέπονται, όσοι δεν πρέπει να ντραπούν. Μεγαλώνει ο στρατός των ανάλγητων; Μίκρυνε τόσο η ζωή μας; Θέλω να ξέρω. Θέλω πίσω τα κομμάτια που μου κλέβουν. Θέλω να προσδοκώ και να ελπίζω. Θέλω να ανακαλύπτω με αθωότητα, το γιατί του κόσμου. Απαιτώ δεν επαιτώ. Ζητάω την αλήθεια μου, τις αισθήσεις μου, τις αξίες μου, το νόημα των λέξεων.
Μπερδεύομαι. Απέραντος ωκεανός η λύπη μου και θα με πνίξει.
Αναζητώ ένα "ήμαρτον". Μια ειλικρινή μεταμέλεια. Μια προσπάθεια εξιλέωσης για όσα κάνουν αυτοί οι ατιμώρητοι, οι υπεράνω πάσης εξουσίας και νομοθεσίας, αυτοί των συνοπτικών διαδικασιών, οι εσαεί απαλλαγμένοι, οι "φίλοι" του καρφώματος, οι αναξιοπρεπείς, οι φωταγωγημένοι, οι μονίμως διασωθέντες, οι κυρίαρχοι του παιγνιδιού…
Η χώρα των ψευδαισθήσεων, ο homo videus, ο "ματάκιας", η απελπισία, η απαξίωση, το πένθιμο της καθημερινής απογοήτευσης, είναι αυτή η γραμμή των οριζόντων μας τόσο γκρίζα και τόσο κλειστή;
Ένας θλιμμένος λαός – σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις- με πορεία σταθερά προς τα κάτω, κάτοικος μιας πατρίδας που καταρρέει φαίνεται να έγιναν οι Έλληνες. "Χαμηλά, πιο χαμηλά" φαίνεται να διαφημίζουν οι ειδικοί των ΜΜΕ ή τουλάχιστον, λιγότερο ενοχικό αυτό, να διαπιστώνουν.
Κι όμως αντιδράσεις καταγράφονται. Άρθρα δημοσιεύονται. Δειλές καταγγελίες υπογράφονται, Οι αναμετρήσεις όμως των αποφασισμένων φαίνεται ν΄αργούν. Στο μακρύ τοπίο των ημερών μας δεν αρκούν οι γκρίζες αποχρώσεις για να φωτίσουν διακριτικά και ευγενικά.
Χρειάζεται μια επίθεση των χρωμάτων, της ποίησης, του ονείρου. Μια οργανωμένη επανάσταση των σιωπηλών κι όσων ανέχονται να υποφέρουν. Μας ανήκει το δικαίωμα στην άρνηση. Η αντίδραση στα εμετικά δρώμενα του κοινωνικοπολιτικού μας τοπίου. Μπορούμε να γίνουμε μια καταιγίδα ορμητική και να παρασύρουμε στο διάβα μας το σάπιο και το νοσηρό μιας κάστας αληθινά ενόχων που αυτοπροσδιορίζονται αυθαίρετα, όπως αυτοί επιθυμούν. Ο ευφημιστικός λόγος και η ψευδεπίγραφη μελλοντολογία δε μας αφορά.
Ίσως πρέπει να σκεφτούμε την εκδοχή του "προς τα πάνω" όχι τρελά αισιόδοξη. Αλλά τουλάχιστον με φορά, με αναμμένα φώτα, με ανάσες πραγματικής ζωής, με παρρησία και ανεξάντλητα ρομαντικοί, ν΄ακούμε αυτό το βουητό της απελπισίας, μαζεύοντας σπόρο – σπόρο  τα καινούργια όνειρα και να επιτεθούμε σε ό,τι μας τραυματίζει και μας χαλάει.
Χωρίς σιγουριές και οριστικότητες αλλά και πιο αθώοι, λιγότερο φταίχτες ίσως μπορέσουμε να δοκιμάσουμε ξανά την καθαρότητα, την αλήθεια και γιατί όχι τη δημιουργική άρνηση, μακριά από τη δειλία αλλά πολέμιοι της αισχρότητας.
Βαρβάρα Περράκη