06262017Δευ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Τα Περιττά

Απρίλιος 2008 - φ.67

Απώλεια Ύψους
Κι εγώ νόμιζα ότι δεν υπήρχε το παρακάτω. Σκεφτόμουν ότι η απογοήτευση, η πτώση των μύθων, η "κατάρρευση των αξιών", πολυθρύλητη πια, έχουν ένα τέλος.
Και μετά το τέλος μια καινούργια αρχή.
Αλλιώς δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς ψήγματα αισιοδοξίας.
Αυτό είναι το μεγαλείο και η νίκη της ζωής που κοιτάει σταθερά στο αύριο.
Κι όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Είτε ονομάζεται ντοπάρισμα στον αθλητισμό, είτε κρούσματα πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς, είτε αποκαλείται και αναλύεται ως γενικότερη αναλγησία, φαίνεται να υπάρχει κι άλλη διαδρομή και αρκετά χιλιόμετρα μέχρι τον "πυρήνα" της γης.
Εκεί που μηδένιζα το κοντέρ κι έλεγα αυτό είναι το τέλος της διάλυσης, άρχισε η μέτρηση με το αρνητικό πρόσημο πια. "Πιο κάτω", πιο χαμηλά φαίνεται να είναι η βουβή οδηγία για την περαιτέρω κατιούσα πορεία μιας κοινωνίας που απλά παρακολουθεί την αυτοδιάλυση της.
Τόσος πια πεσιμισμός, θα μου πεις. Δυστυχώς η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι θετική. Το "survivor" δεν είναι μόνο τηλεοπτικό ριάλιτι. Είναι η ίδια μας η ζωή. Προσέξτε γύρω σας ανθρώπους με παγωμένα βλέμματα. Ρωτήστε τους, αν τολμούν να ονειρευτούν.
Είναι "πόνος" και μια καχυποψία απλώνονται με τρομαχτική ταχύτητα. Βαριά παραπετάσματα κρύβουν τις αλήθειες που μας ανήκουν. Η ζωή μας για τους κυβερνώντες και τους τεχνοκράτες που σχεδιάζουν για μας χωρίς τη σύμφωνη γνώμη μας, δεν είναι παρά λογιστική μονάδα ανάξια λόγου και προσοχής.
Αλλιώς το φανταστήκαμε. Χωρίς τόσους απροκάλυπτους εμπαιγμούς, χωρίς χαμηλόφωνες, απλά μικρές αντιδράσεις, χωρίς τόσο χειμώνα.
Η Κική Δημουλά γράφει: "Θέ μου, τι κουφάρια ξέβρασε η επιβίωση" και ξέρω ότι δεν είναι σκληρός ο στίχος αλλά αυτό που περιγράφει.
Εμείς και ο μύθος μας κινδυνεύουμε πια στα σοβαρά. Χωρίς εξηγήσεις αλλά με παρεξηγήσεις, παρερμηνείες και ψέματα χάνουμε ακόμα και το βάρος των απωλειών μας. Ποιες είπε ότι το λίγο είναι η μοίρα μας; Μέχρι εδώ.
Εύκολη η κριτική, θα σκεφτείς. Και βέβαια έχεις δίκιο. Μόνο γκρινιάζεις γράφοντας λέξεις που πέφτουν στο κενό.
Αν όμως, αν … Αν στη συχνότητα του δικαίου παραπόνου αρχίζουν να παίζουν πιο δυνατές μουσικές και η ορχήστρα των επιθυμιών μας γεμίζει με ήχους και φωνές διαμαρτυρίας δίκαιης και φωτοβόλας…
Αν όλα τα ραδιόφωνα εκπέμψουν αυτό το πάνδημο s.o.s., τότε ίσως να προλάβουμε να τραβήξουμε φρένο πριν το μοιραίο παγόβουνο.
Υ.γ. Σκόρπιες σκέψεις του μεσημεριού. Έχουν προηγηθεί ειδήσεις, κυνήγι ληστών κάτω από το σπίτι μου με αμφισβητούμενο αποτέλεσμα, βόλτα στην πόλη με τα πεζοδρόμια της ντροπής, αδιέξοδες συζητήσεις στο σχολείο, το ντοπάρισμα της άρσης βαρών.
Θέλετε και άλλα;
Ίσως το Μάη η άνοιξη να μην αποδειχθεί μόνο παρένθεση αλλά να υποσχεθεί μια μονιμότερη παραμονή στο χάρτη των εποχών.
Βαρβάρα Περάκη