Τροχιοδεικτικά Πυρά

Τροχιοδεικτικά Πυρά / Απρίλιος 2008 - φ.67

40 χρόνια μετά
 
Τον Ιούνιο του 1967 οι Beatles κυκλοφόρησαν το δίσκο " Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band". Βρίσκονταν στο υπερώο της δόξας τους κι από το μπαλκόνι έκλειναν το μάτι στο χίππικο κίνημα που ήδη κάλπαζε ανέμελα στ’ απέραντα λιβάδια των ναρκωτικών και των ανατολίτικων δοξασιών.
 
Από πολλούς ειδικούς και μη, το εν λόγω έργο θεωρείται η κορυφαία στιγμή του συγκροτήματος και όχι μόνο. Λένε πως είναι το καλύτερο rock άλμπουμ όλων των εποχών. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Αναμφισβήτητα όμως είναι η κορυφαία στιγμή του μάρκετινγκ στη ροκ μουσική. Κι ο λόγος είναι απλός.
 
Η εποχή έβραζε στους βαθμούς μιας ελεγχόμενης επανάστασης κι έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να σφυρίξει η βαλβίδα βρασμού ώστε να καταλάβουν άπαντες ότι το υπονοούμενο ήταν πλέον εμπεδωμένο ως γεγονός.
 
Αγκάλιασαν οι πάντες το προϊόν μαστούρας των Beatles κι έτσι οι επαναστατημένοι έγιναν με τον οβολό τους χρηματοδότες του κατεστημένου το οποίο κατάφερε λίγο αργότερα να παίξει τα ρέστα του στο φεστιβάλ του Γούντστοκ. Μάρκετινγκ. Ξόδευε έστω και λίγα αλλά εκεί που θέλουμε εμείς.
 
Τον Ιανουάριο του 1968 εμφανίστηκε στις προθήκες των δισκοπωλείων αθόρυβα ένα άλμπουμ πραγματικά σταθμός στη ροκ μουσική. We're Only In It For the Money λεγόταν και ήταν του τεράστιου μουσικού με το όνομα Frank Zappa. Ο τίτλος τα λέει όλα.
 
Ο Zappa απήντησε στους μαστουρωμένους και τάχα μου διαλογιζόμενους Beatles με τον καλύτερο τρόπο. Έκανε πλάκα όχι μόνο σ’ αυτούς αλλά και στους χίππηδες κι ακόμα περισσότερο στο κατεστημένο της εποχής. Τους ξεμπρόστιασε όλους γι αυτό κι ο δίσκος του θάφτηκε από τα μέσα αλλά υμνήθηκε από τους αυθεντικούς λάτρεις της μουσικής.
 
Θα αναρωτιόσαστε γιατί τα γράφω αυτά. Κατ’ αρχήν τιμής ένεκεν σ’ ένα σπουδαίο μουσικό που άφησε πίσω του κολοσσιαίο έργο κι όχι κονκάρδες του τύπου make love not war. Ή το άλλο το καταπληκτικό Give peace a chance.
 
Καπνίζοντας χασίσι από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί και στο μεσοδιάστημα σεξ μέχρι όσο πάει ούτε τον πόλεμο σταματάς αλλά ούτε και ειρήνη στον κόσμο φέρνεις. Ειρήνη στα σκέλια σου και στα μυαλά σου μπορεί.
 
Λέτε να είναι τυχαίο ότι όλες οι ακατοίκητες μοντέλες όταν ερωτώνται τι θα επιθυμούσαν να συμβεί απαντούν χασκογελώντας ειρήνη στον κόσμο; Ο άλλος λόγος που καταπιάστηκα με το θέμα είναι η επέτειος των 40 χρόνων από τον γαλλικό Μάη.
 
Έχουμε πήξει από βαθυστόχαστες αναλύσεις και πολυσχιδή συμπεράσματα. Η ουσία όμως είναι μία και απλή. Ο κόσμος 20 και κάτι χρόνια μετά τη συντριβή του ναζισμού έζησε πολλαπλούς οργασμούς που δημιούργησαν άνθιση στις τέχνες, τα γράμματα και την οικονομία. Απέκτησε γνώμη, διαμόρφωσε ελεύθερα χαρακτήρα, χόρτασε κι άρχισε να βάζει και στην πάντα λεφτά.
 
Κι έχοντας λυμένα τα βασικά βιοποριστικά ζητήματα άρχισε ν’ αναζητά λύσεις στο κενό που δημιούργησε ο ελεύθερος χώρος σκέψης. Ανία, σεξουαλική επανάσταση, φεμινιστικό κίνημα, μοναξιά, το νόημα της ζωής, η φαντασία στην εξουσία και λοιπά.
 
Όταν το στομάχι είναι γεμάτο, η τσέπη μεγάλη τρεις λαλούν και δύο χορεύουν. Ντε Γκωλ είχε τότε η Γαλλία. Κι ήταν αυτός που τόλμησε να βγάλει τη Γαλλία από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ επειδή ο στρατιωτικός διοικητής του ΝΑΤΟ είχε αρνηθεί να αποκαλύψει πόσες πυρηνικές κεφαλές είχαν οι αμερικάνοι στο γαλλικό έδαφος.
 
Σήμερα ο Σαρκοζί παίζει στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα κι όλα στη σειρά όπως ΟΛΟΙ οι Ευρωπαίοι ηγέτες. Ρωτάω λοιπόν εγώ ο αφελής. Με ποιον τρόπο άλλαξε ο Μάης του 68 τον κόσμο; Μήπως ήταν απλώς μια έκρηξη η οποία παρέμεινε ελεγχόμενη μόνο και μόνο για να γίνει πιο συντηρητική η κοινωνία, πιο φοβισμένοι οι άνθρωποι, πιο μωρόχαβλη η νεολαία, πιο δουλοπρεπείς οι πολιτικοί; Πριν ήταν καλύτερα; όχι βέβαια!
 
Ήξερες όμως με ποιόν έχεις να κάνεις. Οι δεξιοί ήταν δεξιοί, οι αριστεροί ήταν αριστεροί κι οι σοσιαλιστές το ίδιο. Στην εποχή μας ο Μπλαιρ το έπαιζε σοσιαλιστής όπως άλλωστε κι ο Μιτεράν παλιότερα, όπως και πάρα πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες μηδέ των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων…οι Αμερικάνοι αλωνίζουν στην Ευρώπη δημιουργώντας προτεκτοράτα σαλτιμπάγκων…τώρα χρειαζόταν ένας Μάης…γιατί πλέον η κοροϊδία έχει χτυπήσει ταβάνι…κι επιπλέον έχουμε μάθει τι σημαίνει μάρκετινγκ…ή μήπως όχι; Πολύ θα ήθελα να ρωτήσω τον κύριο Αλαβάνο… 
 
Κωνσταντίνος Γυπαράκης