10192017Πεμ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Ήχοι Εικόνες Σημειώσεις

"Γιατί οι ονειροπαρμένοι συλλέκτες είναι απαραίτητοι…"

 
Με τον Μιχάλη Γρηγοράκη γνωριστήκαμε τα τελευταία χρόνια και έκτοτε είχαμε μια πυκνή επικοινωνία η οποία στρεφόταν γύρω από βιβλία, αποκόμματα, φωτογραφίες. Δηλαδή την ιστορία αυτού του τόπου. Πολλές συζητήσεις (στην πραγματικότητα μαθήματα ζωής και ιστορίας για μένα) με ένα τεράστιο εύρος θεμάτων. Πολλές συζητήσεις με άξονα τα Χανιά και επίκεντρο την ζωή. Πολλές συζητήσεις με διάχυτη τη διαρκή αγωνία του "πως θα βρούμε κάτι" για το αρχείο αλλά και πως αυτό θα μεταλαμπαδεύσει στους επόμενους…
 
Είναι αλήθεια ότι περίπου 2,5 χρόνια πριν και μετά από μια συνέντευξη για την "Πυξίδα Της Πόλης" του είχα ρίξει την ιδέα για μια δραστηριότητα για τα επαγγέλματα που χάνονται και στα Χανιά. Αλήθεια είναι ότι σχεδόν αμέσως, αιφνιδιαστικά θα έλεγα, μου απάντησε ότι το υλικό του ήταν στην διάθεση μου χωρίς όρους και δεσμεύσεις. Είναι αλήθεια ότι με αιφνιδιασε γιατί όλοι ξέρουμε ότι για έναν συλλέκτη το υλικό του είναι το παν. Η ζωή του! Αλλά αυτό τελικά ήταν ο Μιχάλης, συγκέντρωνε όχι για τον εαυτό του αλλά για όλους μας. Χωρίς ιδιοτέλεια. Κρατώντας για τον εαυτό του τη χαρά του ανθρώπου που βρίσκει τα κομμάτια του παζλ…
 
Πέρασαν 2,5 χρόνια συνεχούς επαφής και συχνής αμφισβήτησης για το κατά πόσο τελικά ήταν πραγματική η πρόθεση για κείνη την έκθεση. "Μας κοροϊδεύεις" μου έλεγε συχνά χαριτολογώντας αλλά και εκφράζοντας μια πηγαία αγωνία… Κάποια στιγμή πριν από ένα 6μηνο του είπα ότι μπορούμε να προχωρήσουμε  και μάλιστα συζητήσαμε ένα σχέδιο με πολλές δραστηριότητες και με άξονα τις φωτογραφίες από το αγαπημένο του θέμα. Ακολούθησαν πολλές συζητήσεις για φωτογραφίες που "έπρεπε" να μπουν, για επαγγελματίες που μπορούσαμε να επισκεφτούμε, για …
 
Φτάσαμε στις 12 του Μάρτη με τον κόσμο να είναι μαζί μας σε μια έκθεση που έδωσε στα Χανιά. Οι  φωτογραφίες του Μιχάλη Γρηγοράκη και του Φάνη Μανουσάκη αλλά κυρίως οι ιστορίες των ανθρώπων πίσω από τις εικόνες μας είχαν συγκινήσει. Η μεγάλη χαρά του Μιχάλη είναι αλήθεια ότι ήρθε τις επόμενες ημέρες όταν άρχισαν να επισκέπτονται την έκθεση σχολεία. Ήταν αυτό που θεωρούσε σημαντικότερο όλων γιατί "αυτά πρέπει να τα δουν οι νεότεροι"…
 
Με το που τελείωσε η έκθεση είχαμε γύρω στην μια βδομάδα να βρεθούμε και όταν τον βρήκα ένα μεσημέρι στο βασίλειο του με νεανική εγρήγορση μου είπε "άντε, τι θα κάνουμε τώρα;"
 
Κάναμε σχέδια! Πως αυτή η έκθεση θα περπατήσει στους δήμους του νομού Χανίων,  στους γειτονικούς νομούς αλλά και στην Αθήνα όπως μας είχαν προτείνει. Άρεσε η ιδέα….
 
Η συμβατική διαδρομή του Μιχάλη Γρηγοράκη τελείωσε. Απότομα και άδοξα. Η παρουσία του Μιχάλη θα υπάρχει όμως  καθώς θα υπάρχει η δημιουργία του σε κάθε γωνιά αυτής της πόλης. Σ΄εμάς μένει να αποδείξουμε ότι είμαστε άξιοι να αφομοιώσουμε την σπουδή αυτού του ανθρώπου. Εμάς μένει, μετά τα δάκρυα και τα μελάνια που θα χυθούν γι΄αυτόν, να δείξουμε ότι πραγματικά τιμούμε αυτό που τόσα χρόνια με μεθοδικότητα και πάθος αστείρευτο έκανε. Σ΄εμάς μένει να δουλέψουμε ώστε να αγκαλιάσει την πόλη τούτη η αύρα και η σωρευμένη γνώση του.
 
Καλό ταξίδι …
 
Ματθαιίος Φραντζεσκάκης
 
Διαβάστε:
 
Συνέντευξη στην Πυξίδα Της Πόλης φ. 33