01222018Δευ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Τροχιοδεικτικά Πυρά

Η ζωή είναι ωραία…

 
Ο Νίτσε έχει πει ότι αν κοιτάζεις συνεχώς την άβυσσο στο τέλος η άβυσσος θα κοιτάξει εσένα. Κι ο Πυθαγόρας διατείνεται ότι είναι μάταιο να ψάχνει κανείς την ευτυχία οπουδήποτε αλλού εκτός από μέσα του. Πριν αρκετό καιρό είχα δει μια εκπομπή του Λαζόπουλου στην οποία διαβάστηκε από τον ίδιο η επιστολή μιας κοπέλας άκρως συγκινητική γιατί απλώς μίλαγε για το πρόβλημά της που είναι η πάλη με την κατάθλιψη.
 Εδώ είμαστε λοιπόν. Προς βοήθειά μου καλώ τον Σοπέν και τις μπαλάντες του. Είναι ο δημιουργός του οποίου τη μουσική τους τελευταίους μήνες ακούω περισσότερο. Αυτόν και τον Charles Mingus. Πριν από 2 ½ χρόνια ήρθα αντιμέτωπος κι εγώ μαζί της. Με την κατάθλιψη εννοώ.
 
Μάλιστα είχα ανακοινώσει στη διεύθυνση της "Πυξίδας" την αδυναμία μου να συνεχίσω ν’ αρθρογραφώ γιατί είχα φτάσει στο σημείο να αποστρέφομαι όλα όσα με ευχαριστούσαν. Τότε ένα τσουνάμι συμπαράστασης με απέτρεψε και με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου. Άνθρωποι άγνωστοι τους οποίους δεν έχω δει ούτε μία φορά. Και τους ευχαριστώ γι αυτό. Να όμως που με την κατάθλιψη δεν είσαι ποτέ σίγουρος ότι ξεμπέρδεψες, ειδικά αν δεν ακολουθήσεις φαρμακευτική αγωγή.
 
Κι έτσι πριν λίγο καιρό με τον πλέον επίσημο τρόπο περάσαμε βέρες…πλέον ανήκω κι εγώ στην κατηγορία των πολλών χιλιάδων ανθρώπων που έδωσαν ραντεβού με τη χαρά και ξέχασαν να πάνε…κι όχι μόνο, αλλά κοίταξα παρά πάνω απ’ όσο έπρεπε την άβυσσο…τώρα πλέον αναζητώ την ευτυχία μέσα μου αλλά μέσω ραβδοσκόπου γιατί έχουν συσσωρευτεί επιχωματώσεις με την πάροδο των ετών και καθίσταται η ανασκαφή της δύσκολη περίπτωση…παίρνω τα χάπια μου τακτικά κι ευτυχώς έχω ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας μ’ έναν εξαιρετικό γιατρό ο οποίος και με καθοδηγεί όπως ένας εκπαιδευμένος σκύλος έναν τυφλό…
 
Πως έφτασα σ’ αυτό το σημείο δεν έχει σημασία. Ο γιατρός διατείνεται ότι νιώθω ευνουχισμένος εξ ου κι η κατάθλιψη. Μπορεί να είναι κι έτσι. Μου λέει επίσης ότι έχω ιδιαίτερα ανεπτυγμένο ενοχικό σύνδρομο. Αισθάνομαι δηλαδή υπόλογος ακόμα και για πράγματα για τα οποία δεν φέρω καμία απολύτως ευθύνη. Ναι. Ότι διαθέτω ευαισθησίες οι οποίες εκβιάζουν προς τη δημιουργία μιας μελαγχολικής ατμόσφαιρας. Ότι πολλά πράγματα με ενοχλούν αλλά δεν έχω τολμήσει να το δηλώσω προς του καθ’ ύλην αρμοδίους. Έχει δίκιο σ’ αυτό. Έχω μάθει να καταπίνω. Για να μην στενοχωρήσω κανέναν. Γίνομαι θυσία για να μην θυσιάσουν άλλοι κάτι δικό τους. Λέει ο γιατρός.
 
Εγώ πάλι παίρνω τα χάπια μου κανονικά. Ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση προκειμένου να μην στενοχωρήσω το γιατρό κάνω ότι μου λέει. Μην ανησυχείς, μου λέει, θα το ξεπεράσεις. Δεν ανησυχώ, του λέω, στενοχωριέμαι γιατί ούτε μια κατάθλιψη δεν είμαι άξιος να κρατήσω ευτυχισμένη…γελάει…πρέπει ν’ αποκτήσεις αυτοεκτίμηση γιατί μόνο έτσι θα βγεις νικητής…ξέρετε γιατρέ μου, του λέω, δεν μ’ ενδιαφέρει να νικήσω αν πρόκειται να χάσω τον μοναδικό μου φίλο, το άλλο μου κομμάτι, το σπλάχνο μου…αυτό ξέρετε είναι για μένα η κατάθλιψη…είναι η μόνη που καταδέχτηκε να με συντροφέψει στις δύσκολες ώρες της μοναξιάς μου…δεν τα πιστεύεις αυτά που λες…λέει ο γιατρός…φυσικά δεν τα πιστεύω του λέω…έτσι τα λέω για να μην τη φέρω σε δύσκολη θέση και μ’ εγκαταλείψει από ντροπή…μην της το πείτε όμως…ας μείνει το μυστικό μας…
 
Πρέπει τώρα να βρω έναν τρόπο να ανακοινώσω σ’ όλους το πρόβλημά μου και να ζητήσω συμπαράσταση. Λέει ο γιατρός. Ωραία. Το πρόβλημα είναι οι άλλοι επομένως γιατρέ μου; να μελετήσω εκ νέου τον Σαρτρ; Γέλια πάλι ο γιατρός. Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα. Εν μέρει έτσι είναι. Θα πρέπει να δείχνεις πλέον σε όλους τι είναι αυτό που σε ενοχλεί και να το συζητάς μαζί τους. Ξέρετε γιατρέ, του λέω, ένα μόνο μ’ ενοχλεί. Ότι πρέπει ν’ απολογηθώ για αυτό που είμαι…επειδή μ’ αρέσει η μουσική κι όχι τα σκυλάδικα, επειδή ασφυκτιώ από την απουσία αξιοπρέπειας στην κοινωνία μας, επειδή καταπιέζομαι που είμαι αναγκασμένος να υφίσταμαι τις επιλογές των άλλων ως πραγματικότητα δική μου, επειδή δεν έχω φίλους γιατί έτσι, επειδή δεν μ’ αρέσει να διεκδικώ αλλά να απολαμβάνω, επειδή για μένα το νόημα της ζωής είναι η ζωή, επειδή γενικώς θεωρώ κάποιες αξίες αδιαπραγμάτευτες…
 
Έπειτα γιατρέ μου είναι και το άλλο…αν πω όλα όσα με ενοχλούν κάποιοι θα στενοχωρηθούν…κι αυτό δεν το αντέχω…εξάλλου το λάθος δεν είναι δικό τους…δικό μου είναι που περίμενα περισσότερα απ’ όσα μπορούν να προσφέρουν…
 
Κωνσταντίνος Ε. Γυπαράκης