10192017Πεμ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Μουσικές Αναμνήσεις

Βινύλιο μέχρι τέλους

Ήταν αρχές της δεκαετίας του 80 τότε που ξεκίνησα δειλά – δειλά να μαζεύω δίσκους βινυλίου. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι κασέτες γιατι δεν είχαν την ποιότητα, και την απόδοση του δίσκου, αφήστε που τις περισσότερες φορές το εξώφυλλο ήταν συλλεκτικό λόγω κάποιας δυσεύρετης φωτογραφίας ή ενός όμορφου σκίτσου.

Ξεκίνησα αγοράζοντας κάποιες συλλογές με ξένη μουσική από το χαρτζιλίκι μου. Πολλές φορές έκανα και περικοπές στην τυρόπιτα και το αναψυκτικό για να μου βγουν τα χρήματα ενός άλμπουμ που είχα βάλει στο μάτι. Αυτές οι πρώτες αγορές δεν με είχαν κάνει να υποψιαστώ τι θα συμβεί στην συνέχεια. Εξάλλου άλλο να βλέπεις στην δισκοθήκη σου 30 και άλλο 300 δίσκους. Ακούγοντας συνέχεια ραδιόφωνο άρχισα να πωρώνομαι και να θέλω να αγοράζω όλο και περισσότερους δίσκους. Μετά από 7-8 χρόνια περνούσα καθημερινά από τα δισκάδικα για να δω μήπως είχε έρθει κάποια καινούργια κυκλοφορία και εγώ δεν την είχα. Μου είχε γίνει πάθος η συλλογή βινύλιων μέχρι που αναγκάστηκα να τους βρω άλλη θέση στο σπίτι μου γιατι κινδύνευε να σπάσει το έπιπλο της μητέρας μου. Ήμουν περήφανος για την συλλογή μου καθώς μέσα σε 10 χρόνια είχα μαζέψει περίπου 1500 βινύλια αρκετά από αυτά δυσεύρετα. Δεν με είχε θορυβήσει πολύ τότε η ανακάλυψη του cd. Νόμιζα πως ήταν κάτι περαστικό που μετά από λίγο καιρό θα ξεχνιόταν. Έκανα όμως λάθος, τα πράγματα άλλαζαν και όπως ήταν φυσικό οι εταιρείες προτίμησαν το cd λόγω κόστους και λόγω μεγέθους. Οι κυκλοφορίες στα βινύλια άρχισαν να λιγοστεύουν έως ότου σταμάτησαν τελείως, προς μεγάλη μου απογοήτευση. Δεν μπορούσα να το χωνέψω. Για πολύ καιρό μου ήταν αδιανόητο το ότι δεν θα μπορούσα να προσθέσω και αλλα καινούργια βινύλια στην συλλογή μου. Δεν είχα αγοράσει μέχρι τότε ούτε ένα cd, δεν μου έκανε καρδιά. Ήμουν όμως αναγκασμένος να το κάνω από τη στιγμή που έπαιζα μουσική σε μαγαζιά και έπρεπε να ενημερωθώ. Σίγουρα ήταν και ποιο πρακτικό να κρατάς 100 cd σε μια θήκη, από το να κουβαλάς 100 δίσκους βινύλιου. Έτσι έκανα την αρχή, δεν ήταν το ίδιο όμως, δεν υπήρχε η ίδια όρεξη από μέρους μου, αλλα δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς.
Τα cd εδραιώθηκαν και πλέον έχουν το μεγαλύτερο μέρος των πωλήσεων στον τομέα της μουσικής. Τον αναλογικό ήχο όμως του βινυλίου δεν θα μπορούσαν να τον αντιγράψουν! Ούτε και την εικόνα ενός πικάπ καθώς βάζεις την βελόνα στο αυλάκι του δίσκου για να παίξει. Πολλές είναι οι φορές που κατεβάζω ακόμα και τώρα βινύλια για να τα ακούω και συγχρόνως να θυμηθώ παλιές καλές στιγμές …