05292017Δευ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Με Φτερό και Μελάνι

Σε ευχαριστώ πολύ Γιώργο.

Μεσημέρι Αυγούστου και η αποπνικτική υγρασία που κάνει το δέρμα να κολάει με έχει καταβάλει. Φορτωμένη με την τσάντα της δουλειάς και ένα σάκο με τα απαραίτητα εργαλεία, τρέχω στο παρκινγκ να πάρω το αυτοκίνητο για να προλάβω να δω όλους  τους πελάτες.
Ιδρώνω, διψάω και εύχομαι να μπορούσα να βυθιστώ, λες για να εξαφανιστώ, μέσα στην θάλασσα. Φτάνω στο αυτοκίνητο και τότε βλέπω ακριβώς μπροστά μου, στη σκιά ενός δένδρου, ξαπλωμένο έναν νεαρό άνδρα παραδομένο στην αγκαλιά του Μορφέα. Η πρώτη μου αντίδραση, φανερώνει το πόσο κοντά είμαι στο να χάσω το παιδί που κρύβω μέσα μου. "Ο Ιησούς Χριστός" σκέπτομαι "Τι κάνει αυτός εδώ;"
Παρατηρώ τα ρούχα του – βουτηγμένα στη σκόνη- και τα γυμνά του πόδια που εχουν την ίδια απόχρωση με αυτή της γης πάνω στην οποία κείτονται. Τα μαλλιά του  μοιάζουν να μην έχουν έρθει σε επαφή με βούρτσα ή ψαλίδι για πολλούς μήνες. Το μυαλό μου κάνει δεκάδες υποθέσεις. Να είναι άραγε ξένος που ήρθε στη χώρα μας αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον και κατέληξε να κοιμάται στη γη; Να είναι ναρκομανής που έφυγε από το σπίτι του και ζει στους δρόμους; Και αν είναι επικίνδυνος; Αν μου επιτεθεί;
Θαρρείς και οι σκέψεις μου έκαναν θόρυβο, ο νεαρός ξύπνησε και ανασηκώθηκε. Κοίταξε λίγο νυσταγμένος προς τη μεριά μου και έπειτα ατένισε τη θάλασσα μπροστά μας αγνοώντας με. Τότε μια δεύτερη φωνή μέσα μου μίλησε. "Κοίταξέ τον!" μου είπε "Δεν είναι αλήτης. Είναι απλά ελεύθερος. Αλήθεια, ποιος πιστεύεις ότι αξίζει τον οίκτο ποιού, ανάμεσά σας." Είχα καιρό να ακούσω τον εαυτό μου. Αναλογίστηκα τα όσα μου είπε. Σαν ξαφνικά να βρέθηκα έξω από το σώμα μου και μας παρατηρούσα.
Εγώ με το κοστούμι – το επιβάλει η εταιρεία- να κολλάει σε κάθε εκατοστό του κορμιού μου και να μου προκαλεί ασφυξία και εκείνος με την βερμούδα και το φανελάκι να μη νοιάζεται για τον καιρό. Εγώ με το Bluetooth  το i-pack   και τα δύο κινητά να αγχώνομαι μην χάσω καμιά κλήση, μην τυχόν κάνω λάθος σε κάποια εφαρμογή και εκείνος αμέριμνος να θαυμάζει τον γαλάζιο ουρανό.
Εγώ με έναν μόνιμο κόμπο στο στομάχι να προλάβω πελάτες και να ικανοποιήσω προϊσταμένους και με δεκάδες εκκρεμότητες στο πίσω μέρος του μυαλού μου και κείνος ανέμελος να ακούει τα τζιτζίκια. Εγώ να κοιμάμαι όταν μπορώ και να ξυπνάω όταν πρέπει, ενώ εκείνος να κοιμάται και να ξυπνάει όταν θέλει.
Ντράπηκα. Άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου μου και κρύφτηκα θαρρείς μες στην καμπίνα. Ντράπηκα  για τις πρώτες σκέψεις μου για αυτόν τον άνθρωπο και κυρίως, γιατί δεν είχα καταλάβει τόσον καιρό ότι κόντεψα να χάσω τον εαυτό μου. Αναρωτήθηκα τι μου συμβαίνει.  Γιατί την ελευθερία την θεώρησα αλητεία; Γιατί με τρόμαξε το διαφορετικό; Πως έφτασα ως εδώ; Πόσο τον ζήλεψα αυτόν τον νέο άνθρωπο! Πόσο θα ήθελα να μπορώ να κάνω το ίδιο! Να ζω για εμένα. Να είναι ρουτίνα το να ατενίζω τη θάλασσα και όχι πολυτέλεια που παρέχεται με το χρονόμετρο. Να μη νοιάζομαι για το τι φοράω ή για τους ανόητους –σαν εμένα- που θα με κακό-χαρακτηρίσουν.
Δεν άντεξα και του μίλησα. Δεν τον ρώτησα πως και γιατί. Δεν είχα το δικαίωμα να καταπατήσω την ελευθερία του. Ρώτησα μόνο το όνομά του και του είπα ότι τον ζηλεύω. Του ευχήθηκα να περνάει πάντα καλά και έφυγα. Αν ήταν ένας βολεμένος κυριούλης – όπως κοντεύουμε να γίνουμε όλοι μας- θα με πέρναγε για τρελή. Όχι όμως ο Γιώργος. Αυτός είναι ακόμη αγνός, είναι ελεύθερος. Το ίδιο απόγευμα – θες από τύχη- μόλις ξεκίναγα για την επιστροφή στο σπίτι, είδα τον Γιώργο με την κοπέλα του χεράκι – χεράκι να περπατάνε στο λιμάνι ευτυχισμένοι. Με είδε και εκείνος. Κοιταχτήκαμε και χαμογελάσαμε. Σαν συνωμότες  στην πιο αγνή συνομωσία του κόσμου. Αυτή ενάντια στον κακό εαυτό μας!!
Σε ευχαριστώ πολύ Γιώργο, που μου ήρθες να μου θυμίσεις ποιες είναι οι πραγματικές αξίες της ζωής, σε μια περίοδο που κόντεψα να τις ξεχάσω!
Σοφία Τσουρλάκη