05252017Πεμ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Κερδισμένος Χρόνος

Ιούλιος-Αύγουστος 2009 - φ.81

Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 

Θεέ μου! τι δεν θα έδινα για μου το πει και μένα ένας άντρας αυτό! Ότι, δηλαδή, του είμαι τελείως και ανυπερθέτως απαραίτητη σε σημείο που να απειλείται αυτή η επιβίωσή του.

Γιατί είναι μεγάλο πράγμα να κατακτάς μια τέτοια εξουσία πάνω σ’ έναν άνθρωπο, δεν νομίζετε; Προσωπικά διανύοντας την 4η δεκαετία της ζωής μου και μη έχοντας κατατάξει καμία τέτοια ολοκληρωτική νίκη, μη διαθέτοντας πλέον ούτε τα τυπικά προσόντα γι’ αυτό, δηλώνω ότι παραιτούμαι. Δεν θα είμαι ζωτικά απαραίτητη σε κανέναν, ποτέ.

Η τηλεόραση όμως never gives up. Δεν τα παρατάει ποτέ. Διεκδικεί δυναμικά τη θέση της στις πρώτες – πρώτες γραμμές της ιεράρχησης των αναγκών μας. Στη ζωή μας φαίνεται να χάσκει ένα μεγάλο κενό και το σπίτι μοιάζει ορφανό, χωρίς αυτήν.

Τώρα που είπα ορφανό, σκέφτομαι ότι τελικά ίσως η παντοδυναμία της τηλεόρασης, το υπόρρητο δικαίωμά της στις ζωές μας, να προέρχεται από αυτό ακριβώς το γεγονός, ότι δηλαδή μπόρεσε να αναπληρώσει το κενό που άφησε η αποκαθήλωση του πατρικού προτύπου σαν πηγή γνώσεων, διαμόρφωσης ηθικής και άσκησης εξουσίας μέσα στο σπίτι.

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, εκφράσεις όπως: "Θα το πω στον πατέρα σου", "αν το μάθει ο πατέρας σου", "το είπε ο πατέρας σου", "δεν ξέρω, ρώτα τον πατέρα σου", "βρε γαϊδούρι, για σένα δουλεύει ο πατέρας σου", ήταν από τα πιο αποτελεσματικά επιχειρήματα στα οποία γρήγορα – γρήγορα κατέφευγαν οι απελπισμένες μανάδες μας.

Τότε, η παρουσία του πατέρα στο σπίτι σήμαινε σιωπητήριο, η καλή ή κακή του διάθεση ήταν μεταδοτική σ’ όλα τα μέλη της οικογένειας, το βάδισμα, οι τρόποι, η ομιλία του, αντιγράφονταν για να προσδώσουν κύρος, η τιμωρία του σε περίπτωση αμφισβήτησης ή μη συμμόρφωσης ήταν αναμενόμενη.

Αυτός ο πατέρας λοιπόν μας άφησε γι’ άλλους γαλαξίες, μαζί του πήρε την γειτόνισσα και το χωριό ολόκληρο. Σύμπας ένας κόσμος που μετέδιδε τρόπους, πληροφορίες, νέα, ήθη, αξίες, ασκούσε έλεγχο και εξουσία πάνω στις αδύναμες και στριμωγμένες μας ζωές, κατέρρευσε. Και; Τι έγινε μετά; Γίναμε ενήλικες ίσως; Αυτεξούσιοι μήπως; Είπαμε: "άστο δεν πειράζει, θα το βρω από μόνος μου το πλαίσιο, βρε αδελφέ, άσε να το ψάξω λίγο";

Όχι βέβαια, διότι το ψάξιμο προϋποθέτει χρόνο, απαιτεί φαντασία και εμπιστοσύνη, βάδισμα όχι σε ευθείες αλλά πίσω - μπρος, συνεπάγεται κόπο, κρύβει κινδύνους και ίσως δρόμους τυφλούς και αδιέξοδους.

Εμείς όμως από μικρή ηλικία δεν έχουμε διαθέσιμο χρόνο, γιατί πρέπει να διαβάσουμε για τις πανελλήνιες, που θα μας βάλουν σε μια σχολή, που θα αποκτήσουμε πτυχία, γνώσεις και δεξιότητες, που θα μαζέψουμε μόρια, που θα μας χρειαστούν στον ΑΣΕΠ.

Εμείς δεν μπορούμε να πηγαίνουμε πίσω – μπρος, γιατί στο στίβο της ζωής άπαξ και μπεις πρέπει να τρέξεις μόνο μπροστά και γρήγορα, δεν νιώθεις τις ανάσες των άλλων που προσπαθούν να σε ξεπεράσουν;

Εμείς δεν τα πάμε καλά με τον κόπο. Είναι τόσο γλυκιά η ζωή και μπορεί να γίνει και εύκολη αν δεν είσαι στραβόξυλο να τρώγεσαι με τα ρούχα σου.

Όσο για την φαντασία και την εμπιστοσύνη, αυτές τις πνίξαμε όσο ήταν ακόμα μικρές, διότι όταν μεγαλώσουν μόνο μπελάδες φέρνουν. Από κέρδος και προκοπή τίποτα.

Έτσι στη θέση του χαμένου ή αμφισβητούμενου παλιού πλαισίου, ήρθε η παντοδύναμη και παντογνώστρα τηλεόραση να βάλει το δικό της.

Τιμωρός αποτελεσματικός και απόλυτος ο κάθε δημοσιογράφος, γίνεται δέκτης καταγγελιών, αλίμονο, για τα πιο πραγματικά ή φανταστικά παραπτώματά μας.

Υπάρχει κάτι που θέλετε να μάθετε, ας πούμε, τον καιρό, τα νέα μέτρα του Ομπάμα, μια συνταγή για το καθημερινό σας τραπέζι, πότε παντρεύεται ο Άδωνις, τις θέσεις των κομμάτων για τους μετανάστες, πού συχνάζουν οι σελέμπριτις; Κανένα πρόβλημα, μπορείτε να συντονιστείτε με ένα κανάλι και θα σας τα πουν όλα.

Θέλετε να κάνετε κάτι γνωστό, ας υποθέσουμε ότι είστε συγγραφέας και γράψατε ένα βιβλίο, πώς θα το κάνετε best seller; Πάλι κανένα πρόβλημα, μπορείτε να βγείτε (έχοντας τις κατάλληλες πάντα διασυνδέσεις ), σε ένα πρωϊνάδικο και δεν θα προλαβαίνετε τις πωλήσεις.

Θέλετε να δείτε πώς ζει ο κόσμος, ποια επαγγέλματα έχουν πέραση, τι θεωρείται in και τι όχι; Ποιόν θα ρωτήσετε; όχι βέβαια την γειτόνισσα. Η τηλεόραση θα σας το πει σίγουρα και έγκυρα.

Και βέβαια όλοι αυτοί δουλεύουν για σας, για την δική σας υπεύθυνη πληροφόρηση, για την δική σας καταναλωτική ενημέρωση, για την δική σας πολιτική επιμόρφωση-συμμόρφωση, για την δική σας διασκέδαση, για το δικό σας καλό.

Όπως γινόταν παλιά. Τα παλιά καλά χρόνια. Όλα ταιριάζουν. Και έτσι ταιριαστά και ωραία δημιουργούν την ίδια αίσθηση έτοιμης γνώσης και αντίληψης για το πώς πρέπει να είναι ο κόσμος, ο εαυτός μας και η ζωή μας. Ίδιο προκαθορισμένο και αυστηρό πλαίσιο. Ίδια ζαρωμένη ζωή στη γωνία του τραπεζιού της κουζίνας μπροστά στον πατέρα, ίδια ζαρωμένη ζωή στον καναπέ μπροστά στην ανοικτή οθόνη.

Εγώ όμως έφυγα από την κουζίνα, έφυγα και από τον καναπέ.

Τώρα προτιμώ να κάθομαι στην αυλή μου.

Στην αυλή μου, όπου πολλά βράδια, δεν ξέρω πώς, ανεξήγητα, μου έρχεται η μυρωδιά της γκαζιέρας που είχε η γιαγιά μου, σ’ ένα προσφυγικό στο Αιγάλεω.

Ελένη Μπολιουδάκη