06242017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Εκπαιδευτικά

αΣΧΟΛΕΙΑστα θέματα

 
Βρισκόμαστε λίγες μόνο ώρες πριν από το εναρκτήριο άκουσμα του σχολικού κουδουνίσματος. Είναι η στιγμή που εδώ και μερικά χρόνια στις 11 του Σεπτέμβρη, ανοίγουν τα "ρημάδια" τα σχολεία όπως λένε και οι μαθητές μου. Κάθε χρονιά τέτοια μέρα ακούς χαρούμενα τα πρώτα καλωσορίσματα και καλή σχολική χρονιά.
 Είναι η 1η του καινούργιου έτους για την εκπαιδευτική κοινότητα. Μια νέα σχολική χρονιά αρχίζει και τα συναισθήματα διαπιστώνεται ότι είναι ανάμικτα. Μαθητές και μαθήτριες ντύνονται με τα καλά τους και στις πρώτες στιγμές στην αυλή του σχολείου ανταλλάσουν βλέμματα και ευχές. Σε όση απόσταση και να βρίσκεσαι αναγνωρίζεις εύκολα, τη χαρά, το άγχος, την προσδοκία, την αδιαφορία, την αγωνία, τη λαχτάρα γι’ αυτό που αναμένετε να συμβεί.
 
Στις πόρτες του σχολείου που ανοίγουν, οι ενεργά ενδιαφερόμενοι της εκπαιδευτικής διαδικασίας, προετοιμάζουν το ρόλο τους. Οι μαθητές θα προσπαθήσουν να οικοδομήσουν τη γνώση τους, οι εκπαιδευτικοί ετοιμάζονται να καθοδηγήσουν και να λειτουργήσουν τη διαδικασία της μάθησης και οι γονείς περιμένουν να κοινωνήσουν  τα αποτελέσματα της. "Σας εμπιστευόμαστε και πάλι ότι πιο πολύτιμο έχουμε, τα παιδιά μας", αναφέρουν με κάθε ευκαιρία οι γονείς των μαθητών μας.
 
Την ίδια στιγμή ζούμε σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από πολιτισμική ετερότητα. Σε μια πραγματικότητα όπου συνεχώς πληθαίνουν οι ιδιαίτερες πολιτισμικές ομάδες που ζουν ανάμεσα μας και συνεισφέρουν στην κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας.
Ταυτόχρονα ως γονείς και εκπαιδευτικοί ερχόμαστε να ανακαλύψουμε τα αντιθετικά στοιχεία του "σύγχρονου" μαθητή και ανθρώπου.
 
Μια πραγματικότητα η οποία τον αναγνωρίζει ως μοναχικό και απομονωμένο, τη στιγμή που είναι ενεργό μέλος του τεχνολογικού χώρου της κοινωνικής δικτύωσης. Μόνος, σε μια παγκόσμια κοινότητα. Κλεισμένος με τον υπολογιστή του στο παγκόσμιο δωμάτιο του πλανήτη. Όπως γράφτηκε και στο άρθρο "Και τον Αύγουστο υπάρχουν ειδήσεις … οι δικές μου", Έψιλον, 956/09-08-09: "όταν κάποιος φτιάχνει ένα βίντεο και το ανεβάζει στο Διαδίκτυο συντελείται το εξής παράδοξο: έχει την αίσθηση ότι μπορεί να τον δει όλος ο κόσμος, αλλά ταυτόχρονα και ότι κανείς απολύτως δεν είναι εκεί για να δει το έργο του. Ο υπολογιστής του είναι την ίδια στιγμή το πιο κρυφό και ιδιωτικό σημείο… αλλά και ο πιο δημόσιος χώρος του πλανήτη".
 
Έτσι, η διαπολιτισμική προσέγγιση της εκπαίδευσης, η οποία δημιουργεί ένα δυναμικό και ανοιχτό χαρακτήρα στη διαδικασία της μάθησης, κρίνεται απαραίτητη, ειδικά στο σημερινό σχολείο, στο οποίο συνήθως επικρατεί η επιλεκτική λειτουργία της γνώσης σε βάρος της μορφωτικής της αξίας. Για το λόγο, ότι δίνει έμφαση στην "εκμάθηση της μάθησης", ενώ ταυτόχρονα αντιλαμβάνεται τη μάθηση ως μία κοινωνική διαδικασία και όχι σαν συσσώ­ρευση πληροφοριών.
 
Με βασικό στόχο οι συμμετέχοντες στην εκπαιδευτική διαδικασία να κατασταθούν αυτόνομοι, ενσυνείδητοι και ευαίσθητοι κοινωνικά χρήστες των γνώσεων τους σε πολλαπλά και απαιτητικά περιβάλλοντα.
 
Γι’ αυτό σε μια  παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και σε ένα σχολείο της κοινωνίας της πληροφορίας και της γνώσης, ως εκπαιδευτικοί έχουμε ένα δύσκολο και ευαίσθητο ρόλο στη διαδικασία που θα βοηθήσει τα παιδιά να αξιολογούν τις ίδιες τις στάσεις και συμπεριφορές τους, να αναζητούν αίτια, να προβληματίζονται, να αναγνωρίζουν τους μηχανισμούς δημιουργίας προκαταλήψεων, να εντοπίζουν και να καταπολεμούν τα στερεότυπα.
 
Με άλλα λόγια θα πρέπει να βοηθήσουμε τα παιδιά να ανακαλύψουν τα θετικά στοιχεία της διαφορετικότητας, τη σημασία του "εγώ" μέσα από το "εμείς", του αλληλοσεβασμού, της συνεργασίας και της δημιουργικής επικοινωνίας. Καλούμαστε επίσης να χρησιμοποιήσουμε όλα μας τα παιδαγωγικά μέσα, αλλά και τις νέες τεχνολογίες που μαζί με το Διαδίκτυο αποτελούν ένα πολύτιμο εργαλείο γνώσης και επικοινωνίας. Το Διαδίκτυο δεν κάνει διακρίσεις. Είναι ανοιχτό σε όλους, είναι ένα παράθυρο στον κόσμο.
 
Παράλληλα ως γονείς, χρειάζεται  να λειτουργήσουμε εμψυχωτικά προς τα παιδιά μας, παρατηρώντας προσεχτικά τις ανάγκες τους, ακούγοντας τις φωνές της σιωπής τους, συζητώντας την καθημερινότητά τους, και αναγνωρίζοντας τη διαφορετικότητα της προσωπικότητά τους.