10182017Τετ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Κερδισμένος Χρόνος

Νοέμβριος 2009 - φ.84

Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 
Φτώχεια μπορούσες να διακρίνεις στα χωριά του ’50-60 όπου τσούρμο τα φτωχόπαιδα, ξυπόλητα και μυξιάρικα, κατέκλυζαν τα σοκάκια και έπεφταν σαν ακρίδες στα χωράφια με τις συκιές, τις καρυδιές και τα σταφύλια.
Ο φτωχός άνθρωπος ετύγχανε της συμπάθειας και έφερε ένα –όπως και να το κάνουμε – ηθικό ανάστημα. Παράδειγμα το εργατικό φτωχόπαιδο που καταξιώθηκε στη λαϊκή συνείδηση σε αντίθεση με το κακομαθημένο πλουσιόπαιδο.
Η φτώχεια ήθελε καλοπέραση και την εννοούσε στην διπλανή αυλή της γειτόνισσας, με το βρισκούμενο και το αβίαστο γλέντι που στηνόταν από το τίποτα δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς "να πούμε κι ένα τραγουδάκι, βρε παιδιά".
Η φτώχεια αυτή ενώ αναφερόταν στην ένδεια των υλικών αγαθών, παρήγαγε ωστόσο πλούσιο έργο στο επίπεδο των ιδεών και αποτελούσε πηγή έμπνευσης για την ποίηση, τη ζωγραφική, την πεζογραφία, τη μουσική και το θέατρο.
Η φτώχεια αυτή δεν ακινητοποιούσε, δεν στερούσε το χαμόγελο, δεν οδηγούσε σε καταθλίψεις, δεν αποξένωνε τους ανθρώπους.
Η φτώχεια αυτή ήταν διαφορετική γιατί περιέγραφε την ταξική διαφορετικότητα σε μια κοινωνία – κατά βάση – παραγωγών. Σε μια κοινωνία ταξική και άδικη που όμως ακόμα, σε εκείνη τη φάση δεν είχε φτάσει στο απόγειο της ολοκλήρωσής της, δηλαδή της πλήρους αλλοτρίωσης της εργασίας. Δεν είχε ακόμα γίνει μπορετό  να σχίσει  τον άνθρωπο στη μέση και να τον απομονώσει από την έκφραση της κοινωνικής ανθρωπιάς του, που είναι το αποτέλεσμα της εργασίας του.
Οι άνθρωποι αν και φτωχοί, αν και έφεραν τα τραύματα και τα βάρη των ανθρωπιστικών καταστροφών του αιώνα (βλ. Μικρασιατική καταστροφή, πόλεμοι, εμφύλιος, δικτατορία), ωστόσο δεν είχαν απολέσει την εμπιστοσύνη στις δικές τους ατομικές και συλλογικές δυνατότητες. Ήταν μια κοινωνία που παρήγαγε και αυτό από μόνο του ωθούσε τους ανθρώπους στην συνεργατικότητα, στην αλληλεπίδραση και ως ένα βαθμό διατηρούσε την επαφή του παραγωγού με το αποτέλεσμα των κόπων του.
Αυτό από μόνο του ανατροφοδοτούσε την κοινωνία με υγεία, θάρρος, δυναμική και ισορροπία.
Ψάχνω μια νέα λέξη..... Σκέφτομαι μια.
Αν  η λέξη "μπατιροσύνη" υπήρχε στα λεξικά θα μπορούσε ίσως να εκφράσει την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει πολλοί Έλληνες τα τελευταία χρόνια.
Θα μπορούσε ίσως να περιγράψει επαρκώς το ηθικό και συναισθηματικό φορτίο που επωμίζονται καθώς και τις ιδέες από τις οποίες εμφορούνται – μερικοί έστω- νέο-μπατίρηδες.
Αν η "μπατιροσύνη" ήταν λέξη θα μπορούσε να κλίνεται κατά το δικαιοσύνη και  να τραγουδιέται κατά το "τη Ρωμιοσύνη μη την κλαις", όμως θα ήταν μια καινούργια λέξη με καινούργια νοηματοδότηση.
Θα μπορούσε να περιγράψει το οικονομικό και ηθικό αδιέξοδο, την απόγνωση, τον παραλυτικό φόβο, την διάλυση των σχέσεων μιας νέας γενιάς φτωχών που γεννήθηκαν, εντυπωσιάστηκαν, παπαγάλισαν και υπέστησαν τηλεοπτική ισοπέδωση σε μια νέα φρικαλέα κοινωνία αδιάφορων καταναλωτών.
Θα μπορούσε να ήταν μια λέξη στοργική και τρυφερή που θα απο-ενοχοποιούσε τους ανθρώπους που δεν κατάφεραν να είναι "καθώς πρέπει", που δεν έχουν λεφτά στη μπάντα, που δεν άντεξαν την βαρβαρότητα του ανταγωνισμού, που δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει.
Θα μπορούσε να ήταν μια ταυτότητα αξιοπρέπειας και υπηρηφάνειας που πηγάζει από την αυταξία της ανθρώπινης μοναδικότητας και δεν έχει ανάγκη από οικονομικούς προσδιορισμούς.
Θα μπορούσε να ήταν μια προβολή- πέραν της υπαρκτής οικονομικής κρίσης, μια προβολή-πέραν της καταδίκης μας σε θύματα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, μια προβολή στα όνειρα, στην ομιλία, στην δημιουργικότητα, στην διάθεσή μας για παιχνίδι, στην σεξουαλικότητά μας, στην αυτοπεποίθησή μας, στην φιλία, στη συμπαράσταση.
Θα μπορούσε να ήταν μια λέξη "ροκ", να αποτελεί μέρος ενός κρυμμένου κόσμου ανυποταγής, κρυμμένου από τα μάτια όσων ασκούν εξουσία ή όσων φορούν τις παρωπίδες της εξουσίας, όχι όμως και αόρατου.
Θα μπορούσε να ήταν η άρνηση μας να είμαστε και να νιώθουμε τμήμα ενός χρεοκοπημένου κόσμου που βολοδέρνει πνιγμένος μέσα στις αντιφάσεις του, στις ανισότητες, στην απληστία και στην ηλίθια κατανάλωση. Θα ήταν η άρνηση της άρνησής μας να είμαστε ανθρώπινοι.
Θα μπορούσε να ήταν μια λέξη  έκφρασης του φόβου που γεννά η κρίση, όπως επίσης και της ελπίδας.
Αν η λέξη "μπατιροσύνη" υπήρχε στα λεξικά θα μπορούσε να ήταν συνώνυμη ενός  αργόσυρτου και  μουρμουρητού ΟΧΙ που αρθρώνεται υπόγεια.  Ενός ΟΧΙ  στα ηλίθια παιχνίδια τους με τις ζωές μας.
Υ.Γ. Στον κερδισμένο χρόνο μου δεν εφευρίσκω νέες λέξεις, μόνο προσπαθώ όπως τα παιδιά που τοποθετούν ξανά και ξανά τα τουβλάκια  μέχρι να πετύχουν την ισορροπία του πύργου τους, να βρίσκω νέες ισορροπίες που να εκφράζουν το νέο κόσμο που κοιλοπονάει για να γεννηθεί, να βρίσκω τις νέες ισορροπίες μου.
Μπολιουδάκη Ελένη