10212017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Τροχιοδεικτικά Πυρά

Ο φάρος...

Κάθε φορά που αλλάζει ο χρόνος ένα κύμα αισιοδοξίας παρασέρνει τους περισσότερους από εμάς σε μια ασφαλή ακρογιαλιά μακριά από τη θαλασσοταραχή που μαίνεται στο πέλαγος της ζωής μας. Εκεί φτιάχνουμε ένα πρόχειρο κατάλυμα ευελπιστώντας να ανακτήσουμε τις δυνάμεις μας, να περάσει η κακοκαιρία και μετά με όλη μας την άνεση να κατασκευάσουμε ένα πλεούμενο που θα μας επαναφέρει στην πραγματικότητα του πολιτισμού ο οποίος και μας ξέβρασε κακήν κακώς επειδή μάλλον του είχαμε πέσει ως βαρίδια στο στομάχι.

Προϊόντα μιας στομαχικής διαταραχής σαν να λέμε καταλήξαμε σε ένα είδος αποχέτευσης όπου ανακυκλωθήκαμε κι επανήλθαμε για νέες, αποχετευτικού τύπου, περιπέτειες. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό, από τα αγαπημένα τσιτάτα χιλιάδων απελπισμένων που αναζητούν σωσίβιο για να επιπλεύσουν όχι το νόημα μιας ρήσεως αλλά την ρήση αυτή καθαυτή. Πιστεύουν φαίνεται ότι αρκεί να επαναλάβεις μια κουβέντα θάρρους για ν’ αποκτήσεις ο ίδιος το θάρρος που σου έλειψε και δεν διαχειρίστηκες σωστά και αποφασιστικά μια κρίση με αποτέλεσμα να γίνεις ο ίδιος κρίση και να κινδυνεύεις να καταβαραθρωθείς.

Είναι κάτι όμως που όλοι μας έχουμε ανάγκη. Κάπου πρέπει να πιστέψουμε, να στηριχτούμε, να επενδύσουμε προκειμένου να εφοδιαστούμε δυνάμεις ικανές να μας ταξιδέψουν έναν ολόκληρο χρόνο. Τι είναι χρόνος; Η απόσταση ενδιάμεσα των ημερών καταβολής του μισθού ενός εργαζόμενου. Το διάστημα αναμονής για την είσπραξη του επιδόματος ανεργίας. Το μήκος της ουράς μπροστά από το ταμείο μιας τράπεζας την ημέρα πληρωμής των συντάξεων. Ο σπόρος που μεταμορφώνεται σε καρπό. Μια περιφορά γύρω από τον εαυτό μας μιας μύγας. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Τα Χριστούγεννα. Μια φασολάδα. Ένα κοστούμι ψαροκόκαλο.

Κάθε φάρος έχει τον δικό του μοναδικό τρόπο συμπεριφοράς ώστε να μπορεί ν’ αναγνωριστεί το σήμα του κι επομένως η θέση του από τα διερχόμενα πλοία. Οι άνθρωποι συνηθίζουμε να αποκαλούμε φάρους μεταφορικώς οτιδήποτε μπορεί να μας φωτίσει στην πορεία μας προς ένα στόχο. Η επισημοποίηση της πορείας του χρόνου ως μετρήσιμο μέγεθος κι ο εορτασμός του κάθε φορά που ο φάρος των δεικτών του ωρολογίου  Greenwich σηματοδοτεί την ολοκλήρωση 31536000 περίπου διαδοχικών χτυπημάτων είναι ο μεγαλύτερος φάρος που κατασκεύασε ποτέ ο άνθρωπος. Είναι ορατός δια γυμνού οφθαλμού όπου κι αν βρίσκεται κανείς. Ένα θαύμα της μηχανικής και της ανθρώπινης ευφυΐας.

Κάθε 31536000 περίπου χτυπήματα όλοι μας περνάμε από μπροστά του για να πάρουμε οδηγίες πλεύσεως. Ακολούθως ο καθένας μας ερμηνεύοντας κατά το δοκούν τις οδηγίες χαράζει την πορεία του. Μια πορεία τόσο αλλοπρόσαλλη που αν και διαφορετική για τον καθένα θα μας οδηγήσει όλους με ακρίβεια στο ίδιο σημείο απ’ όπου είχαμε αναχωρήσει.

Ακόμα κι όσοι δεν θα είναι στη ζωή στη συνάντηση στο φάρο του χρόνου θα έρθουν. Απλώς με επίσημο ένδυμα το τελευταίο χτύπημα κάποιου από τα 31536000. Πάει ο παλιός ο χρόνος. Επομένως για να υπάρχει παλιός υπάρχει και νέος. Ότι αφήνουμε στη δικαιοδοσία του παλιού θεωρείται γερασμένο άρα αποδιοπομπαίο στο πυρ το εξώτερον. Καλωσορίζουμε τον νέο χρόνο ευελπιστώντας ότι τα μελλούμενα θα είναι καλύτερα, σφριγηλότερα, ομορφότερα και πιο ανθεκτικά.

Ποντάρουμε στο λίφτινγκ του χρόνου ώστε η μπίλια στα επόμενα 31536000 χτυπήματα να μας κάνει το χατίρι και να μην σταματήσει πουθενά. Καλύτερα να επιμηκύνεται η αναμονή παρά να επιβεβαιώνεται η απογοήτευση. Ένα πράγμα σαν τη μοναξιά ας πούμε. Η μοναξιά στην πασαρέλα της ζωής γίνεται το ανορεξικό μοντέλο που όλοι λυπούνται αλλά όλοι πληρώνουν για να υπάρχει. Έτσι κι ο κάθε νέος χρόνος. Όλοι ευχόμαστε το καλύτερο αλλά κατά βάθος ηθελημένα πληρώνουμε μεγάλο τίμημα για να ζούμε χειρότερα. Καλή χρονιά τέλος πάντων.

Κωνσταντίνος Ε. Γυπαράκης