09242017Κυρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Με Φτερό και Μελάνι

Οκτώ Μαρτίου! Η ημέρα της γυναίκας!

dibujo120016

Μέχρι τα δεκαεννέα μου, αυτή η μέρα φάνταζε μεγαλειώδης. Σηματοδοτούσε το όνειρο του μέλλοντος! Κάθε όγδοη του Μάρτη ζήλευα που εγώ δεν ανήκα ακόμη στις «εορτάζουσες» και φανταζόμουν πως θα είναι στο μέλλον, που τώρα είναι πια παρόν.

Στην πενταετία  μεταξύ είκοσι και εικοσιπέντε ετών, η ημέρα αυτή ήταν αφορμή για λουλουδάκια – αρκουδάκια – γλυκάκια και επίσης ήταν και η εκτόνωση του απωθημένου μου.

Χαιρόμουν αφάνταστα να ανταλλάσω ευχές για «χρόνια πολλά» με άλλες γυναίκες και ακόμη περισσότερο απολάμβανα να ανοίγω φεμινιστικού περιεχομένου συζητήσεις για το πόσο καταπληκτικά πλάσματα είμαστε και πόσο πολύ θα ήταν άθλιες οι ζωές των ανδρών αν δεν υπήρχαμε εμείς σε αυτές! Παρατηρούσα όμως ότι μόνες μας γιορτάζαμε και μόνες μας το χαιρόμασταν.  Ένα πράγμα Γιάννης πίνει – Γιάννης κερνάει δηλαδή.

Εκεί γύρω στα εικοσιπέντε, πέρασα μια περίοδο άρνησης. « Εγώ δεν δέχομαι να γιορτάζω μόνο μια ημέρα, αυτά είναι για τις καταπιεσμένες γυναικούλες! Εγώ γιορτάζω κάθε μέρα» διατεινόμουν δεξιά – αριστερά και καθάριζα . Φούσκωνα κιόλας από υπερηφάνεια που έσπαγα το κατεστημένο…. λέει!

Μέχρι που κάπου στα τριάντα μου, κατάλαβα κάτι που πολύ με τάραξε. Παλαιότερα νόμιζα ότι επρόκειτο για παγκόσμια ημέρα. Έτσι μου είχαν πει. Όμως συνειδητοποίησα ότι «κόσμος» ήταν και άλλες ήπειροι πέρα από την Ευρώπη και την Αμερική.

Έμαθα λοιπόν ότι σε καμία Ανατολική χώρα δεν γιορτάζεται αυτή η ημέρα. Ο όρος «παγκόσμια» αναφέρονταν  σε ΗΠΑ – Ρωσία και Ευρώπη. Όταν το πρώτο - έμαθα γέμισα οργή. Ήταν άλλη μία απόδειξη ότι οι ανατολίτες, δεν αγαπούν τις γυναίκες. Όχι ότι  και οι δικοί μας δεν έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά τουλάχιστον εμείς κάτι είχαμε να γιορτάζουμε ή να κατηγορούμε.

Ας σημειωθεί ότι τότε θεωρούσα τις γυναίκες των ανατολικών χωρών καταπιεσμένα πλάσματα. Τότε όμως συνειδητοποίησα το παράλογο του πράγματος. Αν μόνο οι καταπιεσμένες γυναίκες γιόρταζαν αυτή την ημέρα – όπως πίστευα για τις δυτικές– γιατί οι Ανατολίτισσες δεν το έκαναν; Μήπως γιατί δεν ήταν καταπιεσμένες;

 

Ήμουν κάπως μπερδεμένη και παρέμεινα έτσι, μέχρι κάποια μέρα που ο άνδρας μου, εξ Ανατολής ορμώμενος και έχοντας άγνοια του όρου, με ρώτησε τι ακριβώς γιορτάζαμε αυτή  τη μέρα; Συνειδητοποίησα ότι δεν είχα ιδέα! Τόσα χρόνια δεν ήξερα για τι ακριβώς γιόρταζα!! Ντράπηκα πολύ και  άρχισα να ψάχνω.  Και έμαθα!

Όλα άρχισαν στις 8  Μαρτίου 1857 όταν κάποιες εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας ξεσηκώθηκαν απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Χρειάστηκαν πενήντα δύο χρόνια μέχρι να γιορταστεί για πρώτη φορά ως «διεθνής» - λέμε τώρα – ημέρα της γυναίκας η 8η Μαρτίου, το 1909 και μόνο για την Αμερική.

Εννέα χρόνια αργότερα, και χάρην μιας Ρωσίδας φεμινίστριας, η ημέρα της γυναίκας αναγνωρίζεται και στην Ρωσία εν μέσω της Οκτωβριανής Επανάστασης. Το 1977 Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών αναγνωρίζει την 8η Μαρτίου ως «Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της γυναίκας και την Διεθνή ειρήνη» ( αυτό το παγκόσμια θέλει λίγη κουβέντα παραπάνω, αλλά άντε τώρα να εξηγήσεις στους Δυτικούς ότι και η Ανατολή ανήκει στον ίδιο κόσμο!).

Το πώς καταλήξαμε βέβαια από ημέρα για τα δικαιώματα των γυναικών και την παγκόσμια ειρήνη, να φτάσουμε  να γιορτάζουμε ούτε εμείς ξέρουμε τι, σε ladies show με ανδρικά στριπτίζ και  κόκκινα τριαντάφυλλα, μόνο ο Θεός μπορεί να το εξηγήσει.

Σήμερα νιώθω πολύ πιο ξεκάθαρα μέσα μου για αυτή την ημέρα! Δεν την πανηγυρίζω ούτε την απορρίπτω. Για εμένα είναι μια αφορμή να σταματήσω για λίγο. Να βγω από την επαναλαμβανόμενη ρουτίνα της καθημερινότητας και να παρατηρήσω τη ζωή μου.

Να νιώσω περήφανη και ευγνώμων που γεννήθηκα γυναίκα , που γεννήθηκα αυτή την περίοδο και που γεννήθηκα εδώ. Να εκτιμήσω το γεγονός ότι έχω δικαιώματα που δεν είχε η γιαγιά μου αλλά και που αρκετές ομόφυλές μου σε όλες τις χώρες του κόσμου δεν απολαμβάνουν, είτε λόγω θρησκείας, είτε λόγω κοινωνίας , είτε απλά λόγω συνθηκών.

Να ενθουσιαστώ που μπορώ να κατέχω ολοκληρωτικά τον εαυτό μου και να ορίζω την πορεία μου σε αυτή τη ζωή. Να χαμογελάσω που έχω την πολυτέλεια να γκρινιάζω γιατί πρέπει όλη η ημέρα μου να είναι γεμάτη υποχρεώσεις που δεν μου αφήνουν καθόλου ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό μου, τη στιγμή που ξέρω καλά ότι όλο αυτό έγινε κατ’ επιλογή μου.

Να νιώσω τρυφερότητα για τον άνδρα του σήμερα, που αντέχει τη γυναίκα του σήμερα με όλα τα καλά της και τα κακά της. Να θυμηθώ πόσο σημαντικό είναι να προσπαθώ συνεχώς να γίνομαι καλύτερη, ώστε να γίνω ένα καλό πρότυπο για τις κόρες μου. Και κυρίως, να ευχαριστήσω τον θεό για όσα μου έχει δώσει.

Χρόνια μας πολλά και για να θυμόμαστε και την ουσία του πράγματος, ειρήνη!!  Ή όπως θα έλεγαν οι Ανατολίτισσες , Σαλάμ!