07242017Δευ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Με Φτερό και Μελάνι

Απορίες…..

Απορίες…..

Πασχίζω να θυμηθώ ποιος με είχε διαβεβαιώσει ότι η Εδέμ υπήρξε τότε, πολύ παλιά και πως το προπατορικό αμάρτημα που μας εξόρισε έγινε μία φορά και τέρμα; Όποιος και αν ήταν, θα ήθελα να τον είχα μπροστά μου τώρα.

Να του δείξω την πόλη που μεγάλωσα. Αυτήν που πάντα στην μνήμη μου την κράταγα  στολισμένη με όλες τις ομορφιές της φύσης και με τα χαμογελαστά πρόσωπα των ανθρώπων της που δεν ήξεραν τι θα πει ανασφάλεια, δεν γνώριζαν τι θα πει απειλή από το πουθενά.

Που κορόιδευαν τους πρωτευουσιάνους όταν τους έβλεπαν να διπλό- κλειδώνουν τα αυτοκίνητά τους και να αναρωτιούνται για τις μόνιμα ανοικτές μπαλκονόπορτες. Των ανθρώπων που σαν έβλεπαν μια παρέα πέντε έξι ατόμων να ζυγώνει στο κατώφλι, ακόμη και αν δεν τους ήξεραν, τους καλούσαν για μια ρακή.  Ίδια η Εδέμ ήταν η πόλη μου….

Και τώρα οι ίδιοι άνθρωποι έχουν στο βλέμμα την καχυποψία. Αντί να αγοράζουν γαρδένιες  και έπιπλα κήπου αγοράζουν συναγερμούς και κάμερες ασφαλείας. Όταν βλέπουν παρέες να σιμώνουν λουφάζουν μες στα σπίτια τους ή απλά βεβαιώνονται ότι δίπλα τους υπάρχει κάτι με το οποίο θα μπορούσαν να υπερασπιστούν τη ζωή τους. Ποιος είναι ο Όφις που μας κατέστρεψε την Εδέμ;

Ποιος ήταν αυτός που με είχε καθησυχάσει πως ο Άβελ πέθανε μόνο μια φορά και ο Κάιν χάθηκε στις ερήμους της λήθης; Και τι έχει να μου πει τώρα για αυτά που βλέπω γύρω μου.  Τι θα μου πει για τη σβάστικα που για όλους στον τόπο μου ήταν το σύμβολο του κακού που είχε περάσει πια.

Και τώρα το βλέπουμε γεννημένο ξανά από τα χέρια του ίδιου του σπόρου μας, χαραγμένο στους τοίχους των σπιτιών μας και καμιά φορά, χαραγμένο στο μέτωπο ή στο μπράτσο μας. Τι έχει να μου πει για το βίντεο που κυκλοφόρησε πρόσφατα και δείχνει δολοφονία εν ψυχρώ από αέρος;

Που κάποιοι στρατιώτες ( δεν έχει σημασία η εθνικότητα) έχουν αναλάβει τον ρόλο του Αγγέλου του θανάτου. Γιατί δεν τους δίδαξε κανείς πως η σκανδάλη  του πολυβόλου δεν είναι  ο μοχλός της παιχνιδομηχανής τους; Πως αυτοί εκεί κάτω δεν είναι ψηφιακές φιγούρες αλλά άνθρωποι. Ίδιοι με εκείνους. Με σάρκα που πονάει και τρυπιέται από τις σφαίρες. Με ζωή που θα αφήσει ένα κενό όταν χαθεί στον κόσμο αυτό. Με συγγενείς που θα τους κλάψουν και θα οργιστούν.

Πώς να ομολογήσω και σε ποιόν, πως ντρέπομαι;  Πως δεν αναγνωρίζω τον τόπο μου και τους ανθρώπους του. Πως όταν ακούω τις λέξεις «ρατσιστής», «φασισμός», «ξενοφοβία» το μυαλό μου πάει σε πρόσωπα ανθρώπων με τους οποίους κάποτε βρέθηκα στα ίδια σχολεία, στις ίδιες συναυλίες και σε διπλανά σπίτια.

Πως χαμηλώνω το κεφάλι ντροπιασμένος γιατί νιώθω πως δεν μπορώ να σταματήσω αυτήν την κατάντια και ακόμη περισσότερο πως δεν έχω το θάρρος να αντιταχθώ σε αυτή. Πως όταν φίλοι από τόπους μακρινούς λένε πως οι δικοί μου άνθρωποι είναι φανατισμένοι, απλά αλλάζω κουβέντα γιατί ξέρω πως δεν έχω τρόπο να υπερασπιστώ τον εαυτό μου από την αλήθεια.

Και γιατί οι λέξεις αλλάζουν έννοιες τόσο γρήγορα; Γιατί ο φασισμός από απειλή ξάφνου έγινε περηφάνια; Γιατί η θρησκεία από ταυτότητα πνευματικής συνείδησης έγινε σημάδι υπεροχής ; Γιατί η εθνικότητα από υποδήλωση τόπου καταγωγής έγινε ταυτότητα αδιαμφισβήτητης καθαρότητας;

Γιατί η λέξη «αντιρατσιστής» έγινε συνώνυμο της λέξης «προδότης»; Που είναι ο «κοινός νους»; Που είναι η μόρφωση που υποτίθεται πως μας χαρίζεται απλόχερα; Ποιος θα απογοητεύσει τους «καθαρούς» των Εθνών ενημερώνοντάς τους πως αδιαμφισβήτητα, στις φλέβες όλων μας πια, κυλάει κοκτέιλ. Είμαστε όλοι αμάλγαμα. Αποτέλεσμα μίξης. Όλοι μας .

Σαν παιδί ονειρευόμουν πως, όταν ο κόσμος θα βρίσκεται στα χέρια τα δικά μας, θα τον κάνουμε καλύτερο. Σαν ενήλικας προτιμώ να κρύβω τα χέρια μου στις τσέπες και ποτέ δεν κοιτάζω τα χέρια των συνομηλίκων μου.

Για κάποιο λόγο έχω τον φόβο πως αν το κάνω, μπορεί και να δω κάποιες σταγόνες αίμα, απόδειξη της ενοχής μου. Το ότι δεν ήμουν εγώ που το έχυσα δεν έχει καμία σημασία.  Από τη στιγμή που δεν έκανα τίποτε για να το εμποδίσω, έχω μέρος της ευθύνης.