11192017Κυρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Με Φτερό και Μελάνι

Αόρατοι Φίλοι

Οι άνθρωποι γύρω δεν την καταλάβαιναν. Έβγαινε από το σπίτι της μόνο για να πάει στη δουλειά, άντε και στο σούπερ μάρκετ. Και μετά, πάλι μέσα.

Εδώ και χρόνια δεν είχαν δει κανέναν, ποτέ , να μπαίνει στο σπίτι της. Μήτε φίλο, μήτε συγγενή . «Μονόχνοτος άνθρωπος» ψιθύριζαν πίσω απ’ την πόρτα της, μα τους έκαμε εντύπωση που δεν ήταν σκοτεινιασμένη.

Το χαμόγελο δεν έλειπε απ΄ το πρόσωπό της και αυτό δεν ήταν λογικό…. Μέχρι που μια μέρα, εκεί ανάμεσα στο «καλησπέρα, ήρθα για τα κοινόχρηστα», της το πέταξε η διαχειρίστρια απ’έξω απ’έξω… «τόσο νέα κοπέλα και να ζεις κλεισμένη μέσα στο σπίτι…. σαν φυλακισμένη… κρίμα είναι από τον Θεό». Μόνη;

Χαμογέλασε με στωικότητα και απλά έκλεισε την πόρτα της! Ναι, βιάζονταν λίγο…. Να επιστρέψει στον κόσμο, τον κόσμο της.

Γιατί ο κόσμος ολόκληρος ήταν εδώ, στο σπίτι της. Αλλά πώς να το εξηγήσεις αυτό «εκεί έξω»;  Οι φίλοι της, οι αληθινοί, ήταν εδώ. Και τους άνοιγε την πόρτα της καθημερινά, όχι γυρνώντας το μεταλλικό πόμολο, αλλά πατώντας ένα ασημένιο κουμπάκι.

Έπινε καφέ με τους φίλους της όποτε ήθελε και κυρίως όποτε μπορούσε, χωρίς να χρειάζεται να ντυθεί , να βαφτεί και να βγει έξω. Και ξέρεις, οι φίλοι της ήταν δίπλα της στην κάθε στιγμή της.

Στην χαρά και στη λύπη, στην υγεία και την αρρώστια. Μπορεί να μην της άγγιζαν το χέρι, αλλά της άγγιζαν την καρδιά. Οι φίλοι της ήταν επιλογή της, δεν ήταν φίλοι από ανάγκη. Τους κρατούσε δίπλα της , όπως και εκείνοι την κρατούσαν στην καρδιά τους, γιατί ταίριαζαν οι ιδέες τους, οι χαρακτήρες τους αν και καμιά φορά ολότελα διαφορετικοί.

Έμπαινε στα σπίτια τους καθημερινά. Τους δίδασκε και μάθαινε από αυτούς. Κυρίως γεωγραφία….

Έμαθε ποια είναι η πρωτεύουσα της Ιορδανίας και κατάλαβε πως είναι δυνατόν να ευτυχήσει ένας γάμος από συνοικέσιο. Έμαθε πως στην καρδιά της Αιγύπτου , Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι αγαπιούνται σαν αδέλφια και είδε πως τη διαφορά στο θρήσκευμα την καταλαβαίνεις μόνο από τα ονόματα.

Έμαθε πως στο Ισραήλ εξακολουθούν να ζουν Παλαιστίνιοι και μάλιστα πως είναι , κατ’ ανάγκη, πιο μορφωμένοι από έναν μέσο Ευρωπαίο, καθώς υποχρεωτικά μαθαίνουν τουλάχιστον τρεις γλώσσες για να μπορέσουν να είναι ανταγωνιστικοί στην ίδια τους τη γη.

Έμαθε πως στον Καναδά τα καλοκαίρια είναι εξίσου ζεστά με αυτά στην πατρίδα της και οι χειμώνες τρομεροί και πως δεν είναι όλοι οι Αμερικάνοι υπερόπτες.

Έμαθε πως οι Εγγλέζοι δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την πολιτική και την επικαιρότητα, και πως καταναλώνουν περισσότερο αλκοόλ από ότι νερό.

Έμαθε πως η Τουρκία έχει πολύ καλά πανεπιστήμια και πως οι Τούρκοι θέλουν πολύ να ταξιδέψουν στην Ελλάδα, αλλά φοβούνται!

Έμαθε ακόμη πως η ίδια ιστορία είναι γραμμένη με εντελώς διαφορετικό τρόπο σε κάθε χώρα, ανάλογα με την θέση που η χώρα κατείχε σε αυτή.

Πως αν δεν ζήσεις έναν πολιτισμό από «μέσα», δεν πρόκειται ποτέ να τον καταλάβεις. Πως όλοι οι άνθρωποι τελικά είμαστε ίδιοι. Έχουμε τις ίδιες αγωνίες και τους ίδιους φόβους, μόνο που τα ντύνουμε με άλλα ονόματα.

Έμαθε να αποδέχεται κάτι ακόμη και αν δεν συμφωνεί μαζί του. Να αγαπάει το διαφορετικό και να μην φοβάται ότι δεν της μοιάζει.

Έμαθε να κάνει διάλογο με επιχειρήματα και όχι με απόψεις.

Έμαθε να δέχεται και να εμπιστεύεται! Και όλα αυτά, μέσα από ένα πολύ μικρό παράθυρο… μια οθόνη!

Οι φίλοι της, η αληθινή της οικογένεια, ήταν πάντα δίπλα της. Με μια αναπάντητη στο κινητό για «καλημέρα» και ένα ηλεκτρονικό χαμόγελο για «κάνε κουράγιο».

Με άδολη και αμέριστη αγάπη. Και κυρίως, με απόλυτο σεβασμό στην ιδιωτικότητά της. Τους έδινε όσα ήθελε και τίποτε περισσότερο.

Και αν οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν να τους δουν, καθόλου δεν την ένοιαζε!

Ούτε καν έμπαινε στην διαδικασία να τους εξηγήσει πως γίνεται μέσα από το «απρόσωπο» διαδίκτυο , να συναντάς και να δένεσαι με ανθρώπους τόσο, ώστε η παρουσία τους να αλλάζει τη ζωή σου!

Όλες αυτές οι σκέψεις, γύρναγαν στο μυαλό της καθώς κατευθύνονταν  από την πόρτα, στο δωμάτιό της.

Μα μόλις είδε το «νέο μήνυμα» στην φωτισμένη οθόνη, οι σκέψεις χάθηκαν και ένα τεράστιο και ειλικρινές χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της.

Συνειδητοποίησε πως ένιωθε λίγο σαν όπως τότε που ήτανε παιδί, που έπαιζε και σκάρωνε ιστορίες με φίλους φανταστικούς κατά τη γνώμη των μεγάλων.

Μόνο που τώρα πια οι φίλοι δεν ήταν φανταστικοί ! Ήταν μόνο φίλοι αόρατοι!