11202017Δευ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Εκπαιδευτικά

Αυτο-μόρφωση =Κατάρτιση ;

Γράφει ο    Αντώνης Αθ .Παπαδεράκης  Μαθηματικός

Δεν είναι η πρώτη φορά όπου, το προς διαπραγμάτευση από τους υποψήφιους φοιτητές θέμα των εισαγωγικών εξετάσεων δίνει την ευκαιρία μιας ευρύτερης συζήτησης και την ανάπτυξη γενικότερου προβληματισμού.

Προκαταβολικά, δεν θεωρώ ότι αυτό είναι κακό στο βαθμό που-εν μέσω εξετάσεων- δεν διαταράσσει τη ψυχική ηρεμία και πνευματική διαύγεια  των υποψηφίων . Ούτε πιστεύω ότι το φετινό θέμα της έκθεσης θα στρεβλώσει το τυπικό μέρος της αξιολογικής κατάταξης των διαγωνιζόμενων για την εισαγωγή τους σε σχολές των ΑΕΙ-ΑΤΕΙ.

Πιστεύω όμως ότι  μέσα από το  φετινό θέμα της έκθεσης  επιχειρείται και αντικειμενικά συντελείται κάτι πιο σοβαρό.

Η στρέβλωση θεμελιωδών αξιών –όπως είναι η αξία της μόρφωσης και του «Γηράσκω αεί διδασκόμενος»– και ο εκφυλισμός τους στη συνείδηση της κοινωνίας και ιδιαίτερα των νέων κατά τα πρότυπα και τις ανάγκες του κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου το οποίο επικράτησε τις τελευταίες δεκαετίες και έχει οδηγήσει εκεί που όλοι σήμερα ζούμε και  βλέπουμε.

Το παραπάνω γίνεται φανερό από το σύνολο του εισαγωγικού κειμένου και ιδιαίτερα από τις  παρακάτω παραγράφους :

«Με τον όρο αυτομόρφωση περιγράφουμε μία σύνθετη εκπαιδευτική διαδικασία της οποίας θεμελιώδης κινητήρια δύναμη είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, ο οποίος, έχοντας επίγνωση των αναγκών και των επιθυμιών του, καλείται να συμβάλει αποφασιστικά στην πορεία της εκπαιδευτικής και επαγγελματικής του κατάρτισης.......

Όμως οι πρωταρχικοί παράγοντες που καθιστούν την αυτομόρφωση αναγκαία για τα άτομα των σύγχρονων κοινωνιών είναι οι νέες επιστημονικές και τεχνολογικές ανακαλύψεις και οι συνεπακόλουθες μεταμορφώσεις της αγοράς εργασίας........

Κατά συνέπεια, ανεξάρτητα από τις ψυχοκοινωνικές συνέπειες αυτής της κατάστασης για τα άτομα, οι νέοι άνθρωποι των τεχνολογικών κοινωνιών καλούνται να αλλάξουν δύο ή τρία επαγγέλματα στην επαγγελματική πορεία τους. Το γεγονός αυτό επιβάλλει στα άτομα να κατακτούν διαρκώς γνώσεις, να ανανεώνουν τις δεξιότητές τους, να αποκτούν γρήγορα νέες ειδικεύσεις, δηλαδή, να εκπαιδεύονται συνεχώς

(Υπογραμμίσεις δικές μου).

Από τα παραπάνω γίνεται  φανερή η στρέβλωση εννοιών και η μετάπτωση  αξιών.

Της μόρφωσης σε εκπαίδευση.

Της αυτομόρφωσης σε κατάρτιση.

Της επιμόρφωσης σε εξειδίκευση.

Της επαγγελματικής εξέλιξης σε συνεχείς αλλαγές  επαγγέλματος.

Της δια βίου πνευματικής ανάπτυξης σε δια βίου υποταγή στις ανάγκες της  “αγοράς εργασίας”.

Είναι η πρώτη φορά –όσο τουλάχιστον θυμάμαι-όπου το θέμα της έκθεσης έχει τόσο έντονα ιδεολογικά προσδιορισμένο ερμηνευτικό πλαίσιο και κατ’ ουσία «υποβάλλει» απόψεις και σκέψεις στους εξεταζόμενους.

Θέτω ορισμένα ερωτήματα τα οποία αβίαστα ανακύπτουν από το κείμενο.

Η αυτομόρφωση είναι εκπαιδευτική διαδικασία;

Ο κύριος σκοπός της είναι η επαγγελματική κατάρτιση ;

Ο πρωταρχικός παράγοντας που καθιστά την αυτομόρφωση αναγκαία είναι η ανταπόκριση στις μεταβαλλόμενες ανάγκες της αγοράς εργασίας ;

Είναι  μοιραία συνέπεια της επιστημονικής και τεχνολογικής εξέλιξης η εργασιακή ανασφάλεια του ανθρώπου  , η διαρκής και αγχώδης  εναλλαγή μεταξύ ανεργίας, κατάρτισης και προσωρινής απασχόλησης;

Είναι η εργασία δικαίωμα και μέσο ατομικής ολοκλήρωσης του ανθρώπου ως κοινωνική ύπαρξη ή είναι προϊόν προς εκμετάλλευση, εμπορεύσιμο σε αυτό που ανερυθρίαστα αποκαλείται  «αγορά εργασίας»;

Μας είναι αδιάφορες οι ψυχοκοινωνικές συνέπειες αυτής της κατάστασης όπως υπονοεί το κείμενο;

Χρειάζεται λοιπόν  να διακρίνουμε τίς έννοιες ,να προσδιορίσουμε  με σαφήνεια το περιεχόμενό τους και το κυριότερο να τα καθορίσουμε σε σχέση με  την ιστορική αποστολή της ανθρώπινης ύπαρξης.

Αν δηλαδή  το σκοπούμενο της μόρφωσης του ανθρώπου είναι η δικαίωση της  εναγώνιας προσπάθειας για τη πραγμάτωση του ελεύθερου ανθρώπου ή είναι η διαιώνιση της «δουλείας του»   μέσα στο σκότος  της αμάθειας και της υποταγής του στους νόμους μιας αγοραίας  προσέγγισης κάθε έννοιας και αξίας.

Το πρόβλημα που ανακύπτει είναι πιστεύω πολύ σοβαρό. Η στηλίτευση του είναι πιστεύω στοιχειώδης πράξη υπεράσπισης της παιδείας και των περί αυτής αρχών του Παγκόσμιου και κλασικού Ελληνικού πολιτισμού.

 

ΧΑΝΙΑ 20-5-2010