06242017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Τροχιοδεικτικά Πυρά

Φύλλο 92 - Ιούλιος / Αύγουστος 2010

Crisis? What crisis?

Ο Σοπενχάουερ ισχυρίζεται ότι κάθε επιθυμία γεννιέται από μιαν ανάγκη, από μια στέρηση, από έναν πόνο. Ικανοποιώντας κανείς την επιθυμία την καταλαγιάζει, παρόλα αυτά υπάρχουν πάρα πολλές άλλες που παραμένουν επιθυμίες..

Τα τελευταία 25 χρόνια είχαμε μιαν άνθηση επιθυμιών κυρίως από ανθρώπους που έκαναν τις επιθυμίες τους Τέχνη. Συγγραφείς, ποιητές, θεατρικές ομάδες, ομάδες χορού, σκηνοθέτες, φωτογράφοι, εικαστικοί καλλιτέχνες, ηθοποιοί  και γενικώς άνθρωποι ευαίσθητοι περί των επιθυμιών και των συναισθημάτων, καλλιτεχνικών και μη, απόρροια μιας γενικευμένης παράκρουσης στο τιτάνιο κέλευσμα που επισήμως διατυπώθηκε δια στόματος Βούλας Πατουλίδου αμέσως μετά τη νίκη της στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης το 1992. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!

Έκτοτε με κάθε επισημότητα αλλά και ηρωισμό ξεχύθηκαν διάφοροι, διάφορες δήθεν αδιάφορα να προσφέρουν στην Ελλάδα αλλά ουσιαστικά γαμώτο να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους…

Και που είναι το κακό; Πουθενά..το κακό είναι συνυφασμένο με τον εγωισμό που είναι και η κινητήρια δύναμη κάθε επιθυμίας..γιατί όταν η επιθυμία στερείται ηθικής τότε η Τέχνη γίνεται η καραμέλα που λιώνει στο στόμα μας ανακουφίζοντας από τον πονόλαιμο μέχρι και τις ενοχές μας…

Θυμάστε ένα παπάρι που εκσπερμάτωνε στον Εσταυρωμένο; Τέχνη…

Τώρα γιατί προτίμησε τον Εσταυρωμένο κι όχι τον Μωάμεθ ίσως να φταίει που οι Δυτικοί εννοούμε την Τέχνη ενώ οι Μουσουλμάνοι την αποκεφαλίζουν…

Κρίση παντού. Κι όπως ήταν φυσικό άρχισαν οι διάφοροι και της Τέχνης να νιώθουν τις συνέπειες της. Στην Καθημερινή της 11ης Ιουλίου δηλώθηκε, δια στόματος διευθυντού ιδιωτικού μουσείου, ότι « αν τα επόμενα χρόνια που οι κρατικοί πόροι θα είναι μηδαμινοί, δεν εισρεύσουν περισσότερα χρήματα από χορηγίες στον πολιτισμό, τότε θα δούμε φαινόμενα κανιβαλισμού ανάμεσα στους φορείς»…

Να δούμε! Άντε να δούμε! Προσωπικά πολύ θα το χαρώ…

Ακόμα να ξεχάσω το event με τα καρπούζια στην Αθηνάς ή ακόμα, πάλι με καρπούζι, τη συνουσία γνωστού εικαστικού…

Κουλτούρα επιδοτημένη από τα λεφτά των αδαών Ελλήνων πολιτών…

Καρπούζι…αυτό το ταπεινό θερινό φρουτάκι κατάντησε έργο Τέχνης…ή μήπως μέσο ικανοποίησης επιθυμιών; Να έγινε η οικονομική κρίση για να επιστρέψει το καρπούζι από τις γκαλερί στα μανάβικα;

Πολιτισμός. Τι είδους πολιτισμό είχαμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα; Απάντηση: Κρατικοδίαιτο! Μα είναι δυνατόν η Τέχνη να εξαρτά την πορεία της από τον κρατικό προϋπολογισμό; Βεβαίως αν μιλάμε για την Ελλάδα. Όχι όμως όποια κι όποια Ελλάδα. Την Ελλάδα για την Ελλάδα ρε γαμώτο! Από πού να αρχίσουμε να θυμόμαστε; Ίσως δεν έχει νόημα…καλύτερα να ξεχάσουμε συμμετέχοντας ατύπως σ’ ένα άλλου είδους καλλιτεχνικό event ονόματι περασμένα ξεχασμένα και διηγώντας τα να κλαις…

Ας πάρουμε πάλι τον ισχυρισμό του φιλοσόφου. Τι είδους ανάγκη, ποιά στέρηση ή ποιος πόνος οδήγησε στον καταιγισμό επιθυμιών που σάρωσε καλλιτεχνικά την χώρα μας τα τελευταία 25 χρόνια; Ανάγκα και οι θεοί πείθονται… είχε πει ο Πιττακός από τη Μυτιλήνη…κι είναι γνωστό σε όλους μας ότι η Ελλάδα έχει δικό της Θεό εξ ου και συνέδραμε ποικιλοτρόπως στην ικανοποίηση χιλιάδων «καλλιτεχνικών» επιθυμιών. Αμέτρητες θεατρικές παραστάσεις, κολοσσιαίες κινηματογραφικές παραγωγές, ων ουκ εστί    αριθμός φεστιβάλ σε όλες τις πάνω και κάτω ραχούλες και βεργούλες απανταχού στη χώρα, εικαστικές παρεμβάσεις και δρώμενα με η άνευ καρπουζιών,  δεκάδες χιλιάδες νέες εκδόσεις βιβλίων, χοροθέατρα, κηποθέατρα, λαχανοντολμάδες, γεμιστά σύνολα κρουστών, χάλκινα πνευστά οικογενειών, φίλων ή συμπαθούντων την διατήρηση της μελίγκρας ως προστατευομένου είδους, ποιητές διάπυροι στύσεων κι εραστές των αμοιβάδων, σύνολα κρότου και λάμψεως γενικώς…

Κι αναρωτιέμαι φωναχτά…που είναι ολωνών αυτών το πήδημα; Που πήγαν τα ωάρια και τα σπερματοζωάρια της αδιάλειπτης σεξουαλικής δραστηριότητάς τους; Και καλά να είχαν πάρει μέτρα προφύλαξης ένεκα τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα αλλά ωρέ αδέρφια μου αλήτες πουλιά τι απέγινε ο ιδρώτας; Διότι παρά το ανελέητο σεξ όχι μόνο δεν χάθηκε κανένα κιλό αλλά γέμισε ο τόπος υπέρβαρους…

Αντιθέτως παρατηρώ ότι πλήθυνε στον τόπο μας η συμπαθής τάξη των πορνών ανδρών τε και γυναικών…οι οποίες και οι οποίοι δεν αισχύνονται βεβαίως-βεβαίως να το δηλώνουν ευθαρσώς…γιατί άλλωστε; Τουλάχιστον αυτοί είναι ειλικρινείς…διατρανώνουν με κάθε επισημότητα την επιθυμία τους και μάλιστα δεν ζήτησαν και ποτέ κρατική επιχορήγηση…

Πεθαίνει λέει ο κρατικοδίαιτος πολιτισμός…αμήν και πότε! Μόνο πολιτισμός δεν παρήχθη τα τελευταία χρόνια στον τόπο μας. Απλώς κάποιοι πλούτισαν εις το όνομα του Θεού της Ελλάδας…

Αν κάτι μ’ αρέσει σ’ αυτήν την κρίση που καθημερινά δείχνει κι άλλες διαστάσεις της είναι πόσο μα πόσο καλλιτεχνικό γεγονός είναι. Κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι ότι πιο πρωτοποριακό γέννησε η «μεγαλοφυΐα» της μηδαμινότητας μας ως έθνος. Διότι αυτό είμαστε. Μηδενικά. Έδωσε ο θεός της Ελλάδας και δια μέσω της Τέχνης κονόμησαν κάποιοι. Ένας άλλος θεός όμως φρόντισε να πάρει πίσω την ταμπέλα Τέχνης και να την αντικαταστήσει με μιαν άλλη απολύτως πιο ρεαλιστική. Πένης.

 

Κωνσταντίνος Ε. Γυπαράκης