12152017Παρ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Τα Περιττά

«Υπάρχουν πάντα λόγοι…»

Στα μισά του Οκτώβρη, με ζέστη και ψιλοβρόχια, με προσπάθειες προσαρμογής σε ρουτίνα που προσπαθώ να βελτιώσω, συμβαίνουν όμορφα και καλά πράγματα.

Δεν ξέρω, αν είναι ανέλπιστα και περίπου αναμενόμενα δεν ξέρω, αν όλοι τα αντιλαμβάνονται στις σωστές τους διαστάσεις. Όμως αυτά γίνονται γιατί, όσο υπάρχουν άνθρωποι γεμάτοι όνειρα, ελπίδες, άνθρωποι που επιτίθενται στη μαυρίλα της ζωής, τόσο θα σκεφτόμαστε ότι το αύριο, ίσως να υπόσχεται το θετικά διαφορετικό.

 

Το ΘΑΥΜΑ ΣΤΗ ΧΙΛΗ ανοίγει δρόμους και τρόπους μιας άλλης προσέγγισης για τη δυνατότητα του συνδυασμού ΑΝΘΡΩΠΟΣ-ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ-ΕΠΙΜΟΝΗ.

Τα εγκαίνια του ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ για τα παιδιά στην Αθήνα καταφάσκουν στη διάσωση της ζωής τόσων τρυφερών πλασμάτων, που βρέθηκαν νωρίς σε ζόρικες αναμετρήσεις με το αφύσικο για την ηλικία τους.

 

Η ταινία «Στρέλλα» που παρακολούθησα αυτές τις μέρες στο σινεμά, με έφτασε μ΄έναν «σιωπηρό» λυρισμό στα κατάβαθα μιας υπαρξιακής αναψηλάφισης, μου έδειξε μια αδυσώπητη ζωή τόσο υπέροχα δοσμένη σκηνοθετικά, σα να είναι η συνέχεια της Στέλλας του Κακογιάννη και της Ευδοκίας του Δαμιανού. Μια καλή στιγμή της ελληνικής τέχνης το σήμερα που γενναία αντιστέκεται και προτείνει. Εξάλλου η αρχαία ελληνική τραγωδία είναι η μεγάλη μήτρα του σύγχρονου θεάτρου και σινεμά και αυτό το ένιωσα, με θαυμαστές ισορροπίες ενός χιούμορ καταλυτικού και ενός σύγχρονου μελοδράματος.

 

Το «Νησί» της Βικτώρια Χίσλοπ, σε διασκευή βέβαια, στο Mega, ήταν μια ανάσα στο ζοφερό και χυδαίο τηλεοπτικό τοπίο. Είμαι περήφανη, γιατί ο μαθητής μου είναι ο σκηνοθέτης της σειράς ο Θοδωρής Παπαδουλάκης και ακόμα περισσότερο γιατί η ποιότητα ανθίσταται, επιτίθεται και κερδίζει. Τα μηνύματα τ΄ αναλύουν οι ειδικοί, εδώ όμως εστιάζω στα πρόσωπα των ηρώων που είναι οι μονόδρομοι για να περάσουν οι καημοί και τα πάθη της ζωής τους, ανέλπιστα, ανεπιθύμητα, ξορκισμένα.

Οι αναρτήσεις στο facebook με τραγούδια, μουσικές, κουβέντες, στίχους ποιητών, μοιρασμένες ανησυχίες, γλυκές προσμονές για την απάντηση που θάρθει είναι μια χαρά και αυτή, εκεί, τη νύχτα, όταν όλοι κοιμούνται και βρίσκεις κι άλλη που είναι σαν κι εσένα.

 

Η άφιξη του παιδιού μου από το «μακρινό»  Ρέθυμνο, την Παρασκευή το βράδυ κι οι κουβέντες τρυφερότητας και γλύκας που γεμίζουν ήχους το σπίτι μου κι εμένα με υποχρεώσεις «μαμαδίστικες» για το Σαββατοκύριακο με μαγειρέματα και πλυντήρια. Οι καθημερινές λέξεις της μαμάς μου από το τηλέφωνο, για να προσέχω, να ξεκουράζομαι και να ηρεμώ, γιατί με νοιάζεται, με χρειάζεται, της λείπω. Έτσι το χάδι διατρέχει την τηλεφωνική γραμμή, τη διαπερνάει και μικραίνω παράξενα κι αφήνομαι σα μικρό παιδί σε μια βελούδινη αγάπη.

 

Βέβαια, υπάρχουν κι οι επιταγές του Νοέμβρη. Ο Καλλικράτης μόνος του, χωρίς τον Ικτίνο, μπήκε στο λεξιλόγιο μας, σε κατάχρηση νομίζω. Ίσως θάπρεπε να γράψω και γι΄αυτό. Έτσι οφείλει να κάνει μια «καθωσπρέπει» υποψήφια. Αλλά δε μου βρήκε. Έτσι γιατί η δύσκολη ζωή μας, μας μαλακώνει, μας κάνει ποιο συγκαταβατικούς, ποιο ανθρώπινους;

 

Δεν ξέρω. Είναι μάλλον που ψάχνω τρόπους για να φεύγω μπροστά, να βλέπω τη ζωή σα χάρη και όχι σα βάρος.

 

Είναι γιατί ψάχνω αυτά που διαρκούν πάνω και πέρα από την προσωρινότητα μιας στιγμής, μιας μέρας, της πολιτικής, της ρουτίνας, της δουλειάς, της απελπισίας.

Είναι ίσως γιατί φταίει η βροχούλα που κάτι προσπαθεί να πει.

 

Βαρβάρα Περράκη