09242017Κυρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Με Φτερό και Μελάνι

Φύλλο 95 - Νοέμβριος 2010

ΧΡΕΟΣ!

Είμαι Ελληνίδα, που σημαίνει, χρεωμένη από γεννησιμιού μου. Πρώτη φορά το είχα ακούσει από τον δάσκαλό μου στο δημοτικό, καλή του ώρα, ο οποίος καταλάβαινε πως σε ηλικία δέκα ετών ήμασταν αρκετά ώριμοι να κατανοήσουμε τους όρους «εθνικό χρέος», «δανεισμός», «τόκος» κτλ.

Εγώ  μέχρι τότε, μόνο τα χρέη στο μπακάλη ήξερα τα οποία τα εξοφλούσαμε στο τέλος του μήνα. Εκείνο το μεσημέρι γύρισα στο σπίτι αναστατωμένη. Σύμφωνα με την κοινή λογική, χρωστούσα ήδη στην Ευρώπη και στον Κόσμο χωρίς καν να έχω απολαύσει κάτι από τα δάνεια. Με τον καιρό η ιδέα απλά ωρίμασε στο μυαλό μου και έμαθα να ζω με αυτήν.

Είκοσι χρόνια αργότερα τα λόγια του δασκάλου μου είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Το χρέος όλα αυτά τα χρόνια όχι μόνο δεν μειώθηκε, αλλά οδήγησε, λέμε τώρα, εμένα και όλους τους υπόλοιπους  Έλληνες στο χείλος της χρεοκοπίας. Και επειδή οι δύσκολες στιγμές στη ζωή μας είναι αυτές που δίνουν τη σπίθα για φιλοσοφία, συνειδητοποίησα ότι το χρέος με το οποίο με έχει επιφορτίσει η πατρίδα μου, δεν είναι μόνο το οικονομικό.

Ως Ελληνίδα, έχω ΧΡΕΟΣ να αναμασάω την εθνική μας κακομοιριά σχετικά με το υπέρλαμπρο έθνος μου και τους κακούς Τούρκους , τους κακούς Ιταλούς και τους κακούς Γερμανούς που το δυνάστευσαν κατά καιρούς. Συνεπεία αυτού έχω ΧΡΕΟΣ να μισώ θανάσιμα τους κακούς Τούρκους, για τα δεινά που έζησαν οι προγονοί μου πριν σχεδόν διακόσια χρόνια.

Αν ποτέ συμπολίτης μου με «συλλάβει» να έχω συνάψει φιλίες με κακό Τούρκο, έχει κάθε δικαίωμα να με εξευτελίσει σαν άνθρωπο και εγώ έχω ΧΡΕΟΣ να χαμηλώσω τα μάτια και να μετανιώσω ειλικρινά. Αλλιώς τα κόκκαλα των προγόνων μου θα τρίξουν και το έθνος μου θα ντρέπεται για εμένα. Βέβαια,  αυτό δεν ισχύει σε καμία περίπτωση για τους Ιταλούς και τους Γερμανούς που μας βασάνισαν μόλις προ εβδομήντα ετών. Βρε αδελφέ, Ευρωπαίοι γίναμε, μια οικογένεια……! Βέβαια την μνήμη των πεσόντων από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, έχω ΧΡΕΟΣ να την τιμώ κάθε χρόνο, σπαταλώντας ολόκληρο το πρωινό μου ατενίζοντας μίνι φούστες και κουστουμαρισμένα παιδάκια, καθώς και φαντάρους να παρελαύνουν αδημονώντας να τελειώσει αυτό το πανηγύρι για να πάνε στο κλαμπ της προτίμησής τους να ξεφαντώσουν!

Από την άλλη πλευρά, έχω ΧΡΕΟΣ να ξεχνάω τον Εμφύλιο πόλεμο, κατά τον οποίο ο μισός πληθυσμός της χώρας μου ξεκληρίστηκε από τον άλλο μισό και ο οποίος εμφύλιος ήταν η απαρχή της κατρακύλας των δανείων. Επίσης έχω ΧΡΕΟΣ να κλαίω για την καταστροφή της Σμύρνης αλλά να εθελοτυφλώ μπροστά στο γεγονός ότι η αιτία της καταστροφής ήταν το δικό μου Έθνος το οποίο στα καλά καθούμενα την είδε αναστημένος Παλαιολόγος που θα «έπαιρνε» πίσω την Βυζαντινή αυτοκρατορία.

Και αφού τελειώσαμε με το πρώτο μέρος του τρίπτυχου που έχω ΧΡΕΟΣ να ακολουθώ σαν καλό αρνάκι άσπρο και παχύ  της μάνας του καμάρι, δηλαδή την Πατρίδα, ας περάσουμε και στο δεύτερο μέρος του. Τη Θρησκεία. Την οποία κληρονόμησα χωρίς να μου αναγνωρίζεται καν το δικαίωμα αποποίησης κληρονομιάς.

Έχω ΧΡΕΟΣ να ακολουθώ τα εθιμοτυπικά και τους κανόνες και να σιωπώ μπροστά στα ερωτήματα που συνεχώς γεννώνται στο φτωχό μου το μυαλό, όπως για παράδειγμα, πως θεωρούμαστε μονοθεϊστική θρησκεία όταν επισήμως, η ορθόδοξη εκκλησία έχει εκατόν εξήντα τέσσερις (!!!!) αγίους στους οποίους αναγνωρίζει θεϊκές ιδιότητες και προσφέρει προσκυνηματικές τιμές. Και λέω επισήμως γιατί ανεπίσημα, το κάθε χωριό και η κάθε λαγκαδιά έχει και από έναν «πατριώτη» άγιο.

Έχω λοιπόν ΧΡΕΟΣ να γεμίζω το παγκάρι με τον οβολό μου, έχω ΧΡΕΟΣ να αποδέχομαι την εκκλησία ως μέρος της καθημερινότητάς μου αλλά να της αναγνωρίζω και το απυρόβλητο όταν προκύπτουν μέσα σε αυτήν σκάνδαλα οικονομικής ή σεξουαλικής φύσεως, έχω ΧΡΕΟΣ σε περίπτωση που αγαπήσω άνθρωπο από άλλη θρησκεία ή απλά από άλλο δόγμα να τον εξαναγκάσω να ασπαστεί την ορθοδοξία αγνοώντας και προσβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο την δική του κουλτούρα και προσωπικότητα, και φυσικά έχω ΧΡΕΟΣ να κληροδοτήσω  στα παιδιά μου όλα αυτά τα υπέροχα ΧΡΕΗ. Γιατί εγώ μπορώ να θέλω να ξεροψηθώ στο πυρ το εξώτερο , αλλά τα παιδιά μου ανήκουν στην υπέροχη θρησκεία μου και έχω ΧΡΕΟΣ να τα προστατεύσω από τον σατανά που μπαίνει στο μυαλό μου!

Και πάμε στο τελευταίο μέρος του τρίπτυχου. Στην οικογένεια. Έχω ΧΡΕΟΣ να τιμώ τους γονείς μου, ακόμη και αν ήτανε αποβράσματα της κοινωνίας τα οποία με βασάνιζαν αλύπητα, έχω ΧΡΕΟΣ να μείνω ολόκληρη τη ζωή μου με τον άνδρα που θα παντρευτώ στα νεανικά μου χρόνια, ακόμη και αν ο σύζυγός μου είναι ένας μπεκρούλιακας ο οποίος με ξυλοφορτώνει επτά φορές την εβδομάδα, μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος, ο δικός μου κατά πάσα πιθανότητα! Τέλος έχω ΧΡΕΟΣ να φροντίζω καθημερινά τα παιδιά, τους γέροντες γονείς, τα πεθερικά και τον σύζυγο και να βάζω τις δικές τους ανάγκες πάνω από τις δικές μου.  Γιατί είμαι Ελληνίδα και έχω ΧΡΕΟΣ να είμαι ο στυλοβάτης της οικογένειας για την οποία η πατρίδα μου είναι περήφανη!

Με αυτές τις σκέψεις και βλέποντας τα στατιστικά που λένε πως έξι στους δέκα Έλληνες πάσχουν από κάποιου είδους ψυχική διαταραχή, αναρωτιέμαι : εκείνοι είναι που χρειάζονται βοήθεια ή οι υπόλοιποι που θεωρούνται υγιής σε μια κοινωνία απόλυτης παράνοιας;