07272017Πεμ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Η Συνωμοσία του Θορύβου

Φύλλο 102 - Ιούνιος 2011

Η πλατεία ως μάθημα. Μάθημα ότι δε χρειάζεται να είσαι άστεγος για να τη βγάζεις εκεί τα βραδάκια. Ότι δε χρειάζεται να έχει καφετέριες για να είναι τόπος συνάντησης.

Ότι υπάρχει κι άλλη δημοκρατία εκτός από την κοινοβουλευτική. Ότι είναι γενικώς πιο γόνιμο οι συγκεντρωμένοι σ’ αυτήν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλο κι όχι σ’ ένα μπαλκόνι.

Ότι το «πάμε πλατεία» μπορεί να έχει κι άλλη έννοια εκτός από τη χαριτωμένη που του έδωσε ο Λαζόπουλος. Ότι οι ζυμώσεις και οι διεργασίες που αλλάζουν απόψεις και συνειδήσεις δεν περνάνε μέσα απ’ τις εκπομπές του Λαζόπουλου ή οποιουδήποτε άλλου γενικότερα.

Ότι η συλλογικότητα πεθαίνει μόνο αν εσύ το επιτρέψεις. Ότι δεν είναι απαραίτητο να συνδιαλέγεσαι μόνο με τους γνωστούς σου, που ξέρεις από πριν τι πιστεύουν κι ότι εκεί έξω υπάρχει ένας τεράστιος πλούτος ιδεών που περιμένουν να τις ανακαλύψεις.

Ότι η μοναδική ανάγκη που έχει ο κόσμος είναι να μην καθορίζεται από την ανάγκη. Ότι κανείς δεν είναι μόνος του στην απελπισία. Ότι οι απλοί άνθρωποι είναι μάλλον πιο οργανωτικοί, μεθοδικοί και διαθέτουν περισσότερη κοινή λογική από αυτούς στους οποίους έχουν παραδώσει τα δικαιώματα οργάνωσης της κοινωνίας.

Ότι ο «κοινωνικός ιστός» αποτελείται από μονάδες και δεν είναι μια αφηρημένη έννοια ή ένας μηχανισμός άσκησης κοινωνικού ελέγχου. Ότι τέτοιου είδους ιστοί υφαίνονται καλύτερα από τις μονάδες που τους απαρτίζουν.

Ότι η τέχνη υπάρχει μέσα σε όλους. Ότι οι δρόμοι είναι πιο όμορφοι όταν τους περπατούν οι άνθρωποι. Ότι «πολύχρωμο» δε σημαίνει «παρδαλό», αλλά «ζωντανό».

Ότι η πάλη του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι η πάλη της μνήμης ενάντια στη λήθη. Ότι τα σύνορα μπαίνουν εκεί που τα βάζεις εσύ και η πατρίδα σου «πετάει» από τα Χανιά στην Αθήνα, στη Μαδρίτη, στο Μπέλφαστ, στο Μεξικό και την Αργεντινή και πίσω.

Ότι η δουλειά διαφέρει ριζικά από τη δουλεία. Ότι οι θεωρίες είναι για να εφαρμόζονται, να δοκιμάζονται και να βελτιώνονται στην πράξη. Ότι δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι.

Ότι τα παιδιά διαπαιδαγωγούνται σωστά σε χώρους γεμάτους με γελαστές φάτσες που μιλούν, παίζουν μουσική, χορεύουν, διαβάζουν και γενικότερα αλληλεπιδρούν κι όχι σε κλειστά σχολεία με πειθαρχία και πρόγραμμα. Ότι η πραγματική χρησιμότητα της εργασίας είναι να προσφέρεις στους γύρω σου κι όχι να μαζεύεις παράδες.

Ότι η επιστήμη πρέπει να συναντήσει τις ανάγκες για να αποκτήσει νόημα και υπόσταση. Ότι το να μην είσαι σίγουρος για τίποτα είναι όχι μόνο φυσιολογικό, αλλά η καλύτερη αφετηρία για να πετύχεις.

Ότι η «τεχνογνωσία» και η «τεχνοκρατία» έχουν μικρότερη σημασία από τα κολοκύθια λαδορίγανη. Ότι αν ρίξεις την «ξύλινη γλώσσα» μέσα σε μια θάλασσα από άλλες γλώσσες, σιγά – σιγά θα μαλακώσει, θα αποσυντεθεί και θ’ αρχίσει να ρέει μαζί τους.

Ότι όλα τα στοιχήματα μπορούν να κερδηθούν, αρκεί κάποιος να επενδύσει πάνω τους. Ότι ο ρεαλισμός και η κακομοιριά δεν είναι κατ’ ανάγκη ταυτόσημες έννοιες. Ότι το μνημονικό έχει περισσότερη δύναμη από το μνημόνιο. Ότι ο «άλλος» ,μπορεί τελικά να μην είναι η κόλαση, αλλά η σωτηρία σου.

Ότι η Ορθοδοξία, ο μαρξισμός, η reggae και ο Καντ κάνουν πολύ καλή παρέα μετά από πέντε μπύρες. Ότι καθήμενος κάτω λερώνεσαι λιγότερο απ’ ότι καθήμενος στο σπίτι σου. Ότι τα ρούχα, τα κουρέματα, οι σωματότυποι έχουν ενδιαφέρον αν πάψεις να τους σχολιάζεις.

Ότι τα Χανιά είναι ονειρεμένη πόλη αν της δώσεις λίγο προσοχή. Ότι η μάζα ξέρει και να αμύνεται και να επιτίθεται. Ότι μερικοί τρόμαξαν και έχουν ήδη αρχίσει να γλύφουν εκεί που έφτυναν. Ότι τα συνθήματα στους τοίχους εμπεριέχουν σοβαρότερα μηνύματα από τα σλόγκαν των διαφημίσεων.

Ότι εποικοδομητικός διάλογος είναι η προσοχή στον ομιλητή και το χειροκρότημα στην άποψη με την οποία διαφωνείς κι όχι οι αλληλεπικαλυπτόμενες κραυγές γραβατωμένων καναλοφρόνων.

Ότι οι παλιοί γνωστοί και συμμαθητές δεν υφίστανται μόνο στο facebook, αλλά είναι υπαρκτά πρόσωπα. Ότι οι ανθρώπινοι όγκοι είναι καλός αγωγός της αισιοδοξίας. Ότι η δύναμη είναι ψευδαίσθηση όταν είσαι μόνος σου. Ότι έχει μεγάλη πλάκα να βλέπεις τα σκυλιά να παίζουν σε παρέες.

Ότι αυτός που είπε πως η ελευθερία σου εξαρτάται άμεσα απ’ αυτήν του διπλανού σου είχε μέγα δίκιο. Ότι αν τρέχεις όλη μέρα ξεχνάς να ζήσεις.

Ότι αυτοί που θεωρούσες γελοίους ή γραφικούς χωρίς να τους γνωρίζεις, έχουν πολλά να πουν στην προσωπική επαφή.

Πάντα τέτοια εύχομαι και να τα λέμε από κοντά.