11222017Τετ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Η Συνωμοσία του Θορύβου

Φύλλο 103 - Ιούλιος - Αύγουστος 2011

reunion-full

Reunion. Σπουδαία λέξη. Υποδηλώνει την επανένωση, επανασύνδεση καλλιτεχνών, προκειμένου να θυμηθούν τα παλιά και να εμφανιστούν ζωντανά μπροστά στο πολυάριθμο ή ολιγομελές κοινό τους, που τους θυμάται και τους αγαπάει, αλλά μπορεί και όχι.

Δεν έχει σημασία πως εφευρέθηκε αυτή η πρακτική, ούτε ποιος ήταν ο πρώτος που την εφάρμοσε. Αυτό που πραγματικά αξίζει να ειπωθεί είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχει γίνει φαινόμενο συχνότερο κι από τη βροχόπτωση, με αποτέλεσμα όσοι ακούν μουσική να αντιμετωπίζουν τέτοια νέα με, απολύτως δικαιολογημένο, σκεπτικισμό.

Ποτέ κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων ποιο reunion έγινε για σοβαρούς, υπαρκτούς λόγους και ποιο για να γίνει μια αρπαχτή ή να αναθερμανθεί το ενδιαφέρον για καλλιτέχνες που η καριέρα τους έχει πάρει την κατιούσα. Στο εξωτερικό τα παραδείγματα είναι αμέτρητα. Reunion των Doors με τον Jim Morison νεκρό, reunion των Led Zeppelin με τον John Bonham αποβιώσαντα, ενώ κάτι πήρε το αυτί μου για επανένωση των Queen με τραγουδιστή τον Ρακιντζή και των Beatles με τους άρτι αναστημένους John Lennon και George Harrison σε πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Η φήμη για επανεμφάνιση των Jimmy Hendrix Experience χωρίς τον Jimmy, αποδίδεται σε κακόγουστη πλάκα. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει γενικώς προηγούμενο ανάλογων περιστατικών, κυρίως λόγω του ότι δεν υπήρχαν και πολλά γκρουπ για να ξαναμονταριστούν. Μοναδική εξαίρεση που θυμάμαι η επανασύνδεση των Last Drive, οι οποίοι όμως και δίσκο έβγαλαν και φαίνεται να έχουν μια έντονη δραστηριότητα, εντός και εκτός συνόρων, που τους οδηγεί σε μια νέα καριέρα. Κατά τ’ άλλα, ο Αγγελάκας έχει προγκήξει αρκετές φορές όσους τον πρήζουν με ερωτήσεις για τις Τρύπες, ενώ αν ξαναεμφανιστούν οι Socrates, οι Olympians ή οι Aphrodite’s child θα γελάσει και το ποικιλόχρωμο ερίφιο.

Κι όμως… υπάρχει ακόμα ένα μικρό συγκρότημα που αντιστέκεται τώρα και πάντα στον κατακτητή και έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η μετριότητα και η φιλαργυρία πάντα επιβραβεύονται, αν έχεις τις κατάλληλες πλάτες. 75.000 κόσμος παρακολούθησε τη συναυλία των επανασυνδεδεμένων Πυξ Λαξ. Ολογράφως είναι εβδομήντα πέντε χιλιάδες σε περίπτωση που κάποιος δεν το ‘πιασε. Το ερώτημα που αβίαστα γεννιέται είναι “γιατί;”.

Η μουσική βιομηχανία σε όλο τον κόσμο, έχει κατά καιρούς κατασκευάσει σχήματα, με μοναδικό στόχο τον πλουτισμό (της βιομηχανίας και παρεμπιπτόντως και των μελών τους).

Η συνταγή είναι απλή και δοκιμασμένη: συνθέσεις χαμηλών απαιτήσεων, πάνω σε χιλιοπαιγμένες φόρμες, χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας ή ρίσκου, στίχοι που λένε τα πάντα και τίποτα, ποτέ αιχμηροί αλλά πάντα με υπονοούμενα που ερμηνεύονται κατά το δοκούν και ανελλιπής παρουσία σε όλα μα όλα τα ΜΜΕ.

Στο εξωτερικό το αγοραστικό κοινό είναι πιο στοχευμένο ηλικιακά, ενώ στην Ελλάδα ξεχειλώνουμε λίγο τις κατηγορίες για να περιλάβουμε και το προβληματισμένο δεκαπεντάχρονο, αλλά και το σαραντάρη που δεν θέλει να πολυσκέφτεται τα ακούσματά του στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου. Δεν έτυχε, πέτυχε! Πούλα cd, πούλα εισιτήρια συναυλιών, μπλουζάκια, κούπες, συνεντεύξεις και αφίσες στη “Σούπερ”, πούλα την Άρτα και τα Γιάννενα.

Όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, τράβα μια δακρύβρεχτη διάλυση (συνοδευόμενη από την απαραίτητη πανελλήνια περιοδεία που θα μαζέψει μετρητό) και περίμενε. Σε λίγα χρόνια τα ποπ χιτάκια που έχεις γεμίσει την αγορά θα θεωρούνται κλασικά όσο ο Θεοδωράκης, μέσα στον καταιγισμό από Ζήνες και Ρέμους. Τότε έρχεται η ώρα για το reunion. Περιορισμένος αριθμός εμφανίσεων, εφημερίδες να δίνουν τα “κλασικά” στις κυριακάτικες εκδόσεις τους, ξανάμανα μπλουζάκια, αφίσες, ρεπορτάζ, αντίστροφες μετρήσεις “δεκαπέντε και σήμερα για το μεγάλο live” και τα συναφή. Θα σπάσουν τα κοντέρ εγγυημένα.

Να τις λοιπόν, οι 75.000. Ζεστές όσο το ελληνικό καλοκαίρι, παλλόμενες όσο οι αγανακτισμένοι στις πλατείες όλου του κόσμου, με το στίχο στο στόμα, με το μπλουζάκι των 15€ μουσκεμένο στον τίμιο ιδρώτα της πώρωσης, με τον αναπτήρα αναμμένο. “Πελάτες μου” που κραύγαζε κι ο Βέγγος. Φαίνεται τρελό; Πιο τρελό είναι να καταφέρεις να περάσεις εν έτη 2010 ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια διαμαρτυρίας ως “το τραγουδάκι της Cosmote”. Γιατί έτσι λειτουργούν αυτά τα πράγματα.

Οι Ten Years After έγραψαν το “I’d love to change the world” σε μια εποχή αμφισβήτησης. Κι όμως σήμερα η πλειονότητα των ελλήνων έχει συνδέσει τους στίχους “tax the rich, feed the poor” με χαμηλότερες χρεώσεις στο κινητό του. Πάμε λοιπόν, για άλλη μια φορά ν’ ακούσουμε “καλή ελληνική μουσική”. Όπως είναι ο Μούτσης κι ο Λεοντής, ο Ξαρχάκος, ο Χατζιδάκις, ο Φοίβος, η Βίσση, ο Χατζηγιάννης κι ο Πορτοκάλογλου. Όλα στο καζάνι, μέχρι να γίνουν ο χυλός που θα αποτελέσει την πολιτιστική μας κληρονομιά.

Την ίδια ώρα που παιδιά με ταλέντο, φλόγα και έμπνευση δημιουργούν και παλεύουν να κάνουν γνωστή τη μουσική τους και να πληρώσουν τα έξοδά τους, δουλεύοντας σε γραφεία και συνεργεία αυτοκινήτων, γιατί δεν έχουν καμία ελπίδα να συντηρηθούν από την τέχνη τους.

Ας μας πουν κάποια στιγμή οι υπεύθυνοι του υπουργείου πολιτισμού και των δισκογραφικών, τι γεύση έχουν τα παιδιά της Ελλάδας…