10192017Πεμ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Τα Περιττά

Κατάθλιψη … Σύνθλιψη … Αγώνας ;

Είναι ένα δύσκολο φθινόπωρο.

Με πολλούς αριθμούς, με απειλητικά σύννεφα, με σκυμμένους ανθρώπους, με πολλά αντικαταθλιπτικά, με πολλές ληστείες, με καινούργια Μενεγάκη (!), με μπόλικη αβεβαιότητα, με μια απάνθρωπη πεζότητα, με χρέη εθνικά, κοινωνικά και ατομικά…

Υπό κατάργηση τελούν η σιγουριά, η βεβαιότητα, η αμεριμνησία. Η δουλειά, η έξοδος του Σαββάτου, το βλέμμα προς τα πάνω, ο σχεδιασμός για το αύριο, οι δημόσιοι υπάλληλοι, το χαμόγελο, η ελπίδα, τα όνειρα …

«Ζητείται Ελπίς»… Αχ βρε Αντώνη Σαμαράκη, τι δίκιο είχες, ίσως για άλλους λόγους!!!

Μια χώρα σκυθρωπή, μια χώρα που «τρώει τα παιδιά της» μια πατρίδα παράξενη, βιασμένη, φυλακισμένη, καταπατημένη με άδειες λέξεις, «πειραγμένες» και με εθνοσωτήρες που βαυκαλίζονται και υποκρίνονται, δολοφόνοι ψυχών και αδίστακτοι εντεταλμένοι τοποτηρητές μιας παγκόσμιας οικονομικής αδηφάγας μηχανής.

Χωρίς όρια, χωρίς αισθήματα, χωρίς συνείδηση…

Λέξεις με γκαιμπελίστικη πρόθεση που θυμίζουν τα συνθήματα της χούντας, αυτάρεσκες και θαμπές με ασαφή νοήματα και ο κόσμος μουδιασμένος, σε αναμονή, σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε ετοιμότητα, «μοιραίοι» που προσμένουν ένα «θαύμα».

Ναι, συμβαίνει και αυτό. Και μετά το μούδιασμα τι; Μετά την καλοκαιρινή ραστώνη, τώρα που πέφτει ο ήλιος πιο νωρίς, τώρα που οι νύχτες είναι ποιο μεγάλες, μήπως πρέπει να ανοίξουμε την πόρτα στο φως, στον καθαρό αέρα;

Η κόρη μου είναι δυσάρεστα έκπληκτη. Μ΄ένα άψογο πτυχίο στο χέρι, ονειρευόταν μια τάξη με χαρούμενες φατσούλες σε μια σχολική αίθουσα γιατί αυτή ήταν η φυσιολογική ροή των πραγμάτων. Είναι στο σπίτι και ζει τον εξευτελισμό της ανεργίας, της ακύρωσης, της πρόωρης ματαίωσης. Να μετανιώνει άραγε; Ποιος αποφασίζει για το παιδί μου; Ποια τείχη αδιαπέραστα υψώνονται μπροστά της; Ποιος της κόβει την ανάσα; Ποιος δεν της δίνει το εισιτήριο στο μέλλον που δικαιούται;

Μια πολιτική που καταργεί τα όνειρα, που κοιτάει προς τα πίσω, που μας ταξιδεύει αντίθετα, σε λάθος διαδρομές, που θέλει πεθαμένους τους συνταξιούχους, που δολοφονεί τους Έλληνες πασών των ηλικιών μπορεί να είναι ζωντανή και να προχωράει;

«Το μέλλον δε θάρθει από μοναχό του» έγραφε ο μέγας Μαγιακόβσκι. Μήπως πρέπει να ξαναδιαβάσουμε αντί για μανιφέστα τους στίχους των ποιητών; Μήπως η προωθητική δύναμη για το μέλλον κρύβεται στα υπόγεια των πραγματικών επιθυμιών μας;

«Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί» κατά το άσμα. Ναι αλλά να το πιστέψουμε. Μόνο δύναμη, οργή κι αγώνας. Αλλιώς η μοναξιά του καναπέ και η μοιρασμένη με τους φίλους μας γκρίνια μας παραφυλάει.

Για να μην προχωρήσουμε ακόμα παραμέσα στο σκοτάδι, μήπως μπορούμε να πολεμήσουμε τους βρικόλακες της ζωής μας; Λέω, μήπως;

Μήπως να κυνηγήσουμε όσους μας κυνηγούν;

Οι δρόμοι κι οι πλατείες μας περιμένουν. Κι είναι Οκτώβρης. Και για μας, της άλλης πατρίδας, ο Οκτώβρης είναι ο μήνας του ΟΧΙ.