05272017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Τα ασήμαντα

Έχομε διαπραγματευτικά όπλα

2

«Έτσι ξανά και ξανά με οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάνε

εναντίον των ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους…

Οι άνθρωποι συνεχίζουν να νοιώθουν φόβο απέναντι στους έλληνες.

Βέβαια που και που κάποιος εμφανίζεται να αναγνωρίζει ακέραια

την αλήθεια που διδάσκει ότι οι έλληνες είναι

οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού…

Φ. Νίτσε

(Η γέννηση της τραγωδίας 1872)

Αφού μας βύθισαν στην υπερχρέωση, στην αναξιοπρέπεια, στην ξεφτίλα, τώρα ισχυρίζονται πως θα μας σώσουν. 35 χρόνια διακυβέρνησης από τα κόμματα της διαχείρισης έφεραν τη χώρα σ’ αυτό το χάλι και τους πολίτες στην απελπισία.

35 χρόνια ευωχίας, κακής ευδαιμονίας, αμεριμνησίας δεν πάει να πει ότι οι πολίτες δεν έχουν ευθύνη. Δεν είμαστε άβουλα όντα. Επομένως όλοι έχουν την ευθύνη τους. Αλλά δεν είναι ίδια η ευθύνη για όλους. Δεν έχουν την  ίδια ευθύνη οι ηγέτες που σχεδίαζαν τις πολιτικές και όσοι πολίτες  κοιτούσαν να’’ περάσουν’’ από τις χαραμάδες του συστήματος και να βολευτούν.

Τώρα η τρόικα (Ε.Ε., Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΔΝΤ) μας φέρνει ένα πρόγραμμα που σε 2-3 χρόνια θα μας εξοντώσει. Οι ειδικοί λένε ότι το πρόγραμμα «δεν βγαίνει», το χρέος θα μεγαλώνει, η ανάπτυξη δεν θα φανεί, η ανεργία θα φουντώσει, η φτώχεια και η ανέχεια θα εξαπλωθεί σε όλη την κοινωνία. Θα υπάρχει μόνο η άρχουσα τάξη, η ελίτ και ο λαός πτωχός και πένης. Χωρίς μεσαία τάξη. Όπως έγινε όπου μπήκε το σωτήριον ΔΝΤ.

Τα κόμματα της διαχείρισης ομονοούντα, ο μεν ΓΑΠ πιστεύοντας ότι πάμε σωστά!!, ο δε Σαμαράς υλοποιώντας το «λάθος» !! σχημάτισαν κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας».

Τα διεθνές κεφάλαιο χρειάζεται την Ελλάδα ως πειραματόζωο, όπως οι φοιτητές ιατρικής χρειάζονται ένα πτώμα για να μάθουν ανατομία. Η κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» θα παίξει το ρόλο του συντηρητή του πτώματος και τίποτα άλλο, με αντάλλαγμα τη διαιώνιση της εξουσίας τους. Έτσι νομίζουν.

Οι πολίτες πρέπει να μιλήσουν. Η χώρα θα αλλάξει ρότα, η κατάσταση μας θα πάει προς το καλύτερο, ο λαός θα ανασάνει αν πάρει τις τύχες στα χέρια του. ‘Όμως αυτό έχει τίμημα, έχει κόστος. Η έξοδος απ’ την κοινότητα μπορεί να κραδαίνεται πάνω από τα κεφάλια μας, ως απειλή, αλλά μπορεί και να είναι το αποτέλεσμα σε 2-3- χρόνια αυτής της καταστροφικής πορείας που μας επιβάλλουν.

Επομένως σε λίγο καιρό το πραγματικό δίλημμα μπορεί να είναι όχι εντός η εκτός της ΕΕ,αλλά πτώχευση εντός η εκτός της ΕΕ.

Οι έλληνες θα αλλάξουν μόνοι τους και δεν θέλουν τον «γερμανό τους»…

Μήπως η Ελλάδα της ευφυίας, της αξιοσύνης, του φιλότιμου δύναται να ευδοκιμήσει καλύτερα, πιο γρήγορα και πιο σωστά στο έδαφος της δυσκολίας;

Μήπως η Ελλάδα έχει διαπραγματευτικά ατού που δεν τα χρησιμοποιεί, μήπως οι ισχυροί της Ευρώπης δεν μπορούν να «αποστειρώσουν τις οικονομίες τους απ’ τα σκουπίδια μας»;

Μήπως πρέπει να παίξομε και εμείς το «παίγνιον του αεροπειρατή» αντί να μας το  παίζουν οι άλλοι; Πόσο μεγαλύτερο τίμημα θα πληρώσουμε εκτός ΕΕ και πόσο άνετοι θα είναι οι εταίροι μας σπρώχνοντας μας έξω από την κοινότητα,  αφού θα τους στοιχίσει ακριβά κάτι τέτοιο; Θα γυρίσομε στην δεκαετία του ΄60 και θα χάσουν 2-3 τρις €;

Λοιπόν; Το να μας δανείζουν με 6% στην σημερινή κρίση είναι τοκογλυφία και θα μας οδηγήσει σε μια κατάσταση διαρκούς εκβιασμού.

Η Γερμανία έχασε δυο πολέμους αλλά κατέκτησε την Ευρώπη οικονομικά.

Πατώντας πάνω σε ολίγιστους πολιτικούς και άνευρους πολίτες. Η εντροπία όμως στην Ευρώπη  αυξάνεται και η «Γερμανική Ευρώπη» παρ’ ότι οι γερμανοί το επιθυμούν δεν θα είναι τόσο εύκολο να τους προκύψει.

Ήδη φαίνονται ανάγλυφα τα μεγάλα προβλήματα αυτής της μονομερούς πολιτικής στίς περιπτώσεις της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας και έπεται συνέχεια.

Μπορεί η Ελλάδα να έχει ανάγκη την Ευρώπη αλλά και η Ευρώπη έχει ανάγκη την Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν έχει μόνο τον πολιτισμό της, την παράδοση της, το ιστορικό της βάρος, αλλά και το σημερινό της πλούτο. Τα νησιά της, το κλίμα της και τα υπεδάφη της με τον τεράστιο ορυκτό της πλούτο.

Έχομε ανάγκη μιας άλλης πολιτικής του μέλλοντος, χωρίς ενοχές. Με αυτογνωσία, αυτοκριτική και αυτοπειθαρχία.

Τα τελευταία χρόνια οι ξένοι πάτρωνες και η μιντιακή μας δημοκρατία ομού με τους πολιτικούς,έπεισαν τους έλληνες ότι περίπου φταίνε ακόμα και για τα ακραία φυσικά φαινόμενα.

Ε! όχι δεν είναι έτσι. «Η πάπια θα την βρει την λίμνη».

Το μεγάλο πρόβλημα όμως είναι ότι για να κάνει κανείς τέτοιες πολιτικές πρέπει ο λαός να είναι έτοιμος να υπερασπίσει κάτι τέτοιο. Το ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν κατοικεί μόνον στους αριθμούς αλλά και στις ανθρωπιστικές αξίες, στο ήθος, στην κουλτούρα, στην Δημοκρατία και στην σκέψη. Είναι όμως διατεθειμένοι οι πολίτες για κάτι τέτοιο;

Μια πρώτη απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα θα είναι το τρίμηνο της «οικουμενικής» και πώς ο λαός θα αντιδράσει στην νέα καταιγίδα των μέτρων, όπως και το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών.