12122017Τρι
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Από Μήνα σε Μήνα

Φύλλο 106 - Νοέμβριος 2011

3
8

Όχι αντιπαλότητες, αλληλεγγύη χρειαζόμαστε

Όσο περνάει ο καιρός και εμβαθύνουμε στο μνημονιακό σύστημα και παράλληλα ολόκληρες ομάδες συμπολιτών μας βρίσκονται αντιμέτωπες με το τέρας της ανεργίας βλέπουμε να ελλοχεύει μια ιδιότυπη εμφύλια σύρραξη.

Ο άνεργος απέναντι στον εργαζόμενο, ο επαγγελματίας που κλείνει το μαγαζί του απέναντι σ΄αυτόν που έχει λίγο δουλειά, ο γενικότερα μη έχων απέναντι σ΄αυτόν που κάτι έχει… Δυστυχώς το φάσμα της φτώχιας, η ανεργία, η ανέχεια, αποτελέσουν καταστάσεις δύσκολα διαχειρίσιμες. Το αίσθημα της αδυναμίας επιβίωσης σε συνάρτηση με την ανυπαρξία προοπτικής εύκολα γεννά αντιλήψεις και συμπεριφορές που παραπέμπουν πολλούς αιώνες πίσω και σε κοινωνίες άλλου τύπου. Δυστυχώς όμως περνάμε – θα περάσουμε – και από τέτοια πεδία… Και γι΄αυτό επιβάλλεται να ενεργοποιηθούν στο μέγιστο και τάχιστα όλοι εκείνοι οι μηχανισμοί κοινωνικής αλληλεγγύης. Σε μια πολιτεία που φαίνεται ότι ακόμα και η αλληλεγγύη γίνεται πεδίο αφανισμού οι τοπικές κοινωνίες (φορείς, συλλογικότητες, πολίτες κτλ) οφείλουμε να δράσουμε ΤΩΡΑ! Γιατί εύκολα γίνεται η «οργανωμένη κοινωνία» ζούγκλα.

Μ.Φ.

 

Στην μάχη δεν σαλιαρίζεις, πολεμάς!

 

Το τελευταίο διάστημα όσο ακούω δηλώσεις πολιτικών αντρών (και γυναικών) μου έρχεται στο μυαλό..

«Όταν νίπτει κανείς τας χείρας του σε μια σύγκρουση μεταξύ ισχυρών και αδυνάτων, δεν σημαίνει ότι μένει ουδέτερος, σημαίνει ότι παίρνει το μέρος των ισχυρών.»

Paulo Freire, 1924-1997, Βραζιλιάνος παιδαγωγός

Μ.Φ.

Τρεις Σκέψεις

 

Αν λάβουμε υπόψη μας τα τελευταία δραματικά γεγονότα που εξελίχθηκαν στη χώρα μας μέχρι τη σύσταση αυτής της κυβέρνησης υπό την Προεδρία του Παπαδήμου, θα θέλμα να σταθούμε σε τρία σημεία αυτής της ιστορίας για να κάνουμε και τα σχετικά σχόλια.

Κατ΄ αρχήν, όταν έθεσε ο ο Παπανδρέου το ζήτημα δημοψηφίσματος, άσχετα με το για ποιους πραγματικούς λόγους το έκανε, έκανε στην πορεία του, άθελα του - έστω και για λίγο, μια καθαρά πολιτική στάση, υπό την έννοια ότι δεν συζητούσαμε για το χρέος αλλά για το νόημα της πορείας της χώρας στην Ευρώπη. Αν η συζήτηση συνεχιζόταν θα οφείλαμε όλοι να στοχαστούμε και να διαπραγματευτούμε για το πραγματικό νόημα αυτής της υπόθεσης που λέγεται Ευρωπαική Ένωση, εφόσον αυτή έχει σήμερα τη συγκεκριμένη πολιτική υπόσταση, όπως και το αν τελικά πρέπει να μιλάμε και να συμμετέχουμε σε αυτήν την υπάρχουσα Ένωση ή σε κάποια άλλη Ένωση που θα γινόταν ανικείμενο διεκδίκησης. Ουσιαστικά, η κουβέντα θα έβγαινε από την τροχιά των χρεών και των ποσοστών και θα γινόταν ξανά πολιτική, πρώτιστα στην Ελλάδα αλλά και σε όλα το φάσμα των λαών της Ευρώπης.

Το δεύτερο σχόλιο που αξίζει να κάνουμε και δεν είναι καθόλου άσχετο με το προηγούμενο είναι ότι αφού εξελίχθηκαν έτσι τα πράγματα στη χώρα και αφού βλέπουμε κι άλλες χώρες όπως την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία να μπαίνουν στο γαιτανάκι που σέρνουμε εμείς, αυτό σημαίνει ότι η Δημοκρατία στην Ευρώπη αρχίζει να αφήνει τον επιθανάτιο ρόγχο της. Οι ωμές παρεμβάσεις Μέρκελ και Σαρκοζί στα εσωτερικά μας, οι άμεσες απειλές προς έναν ταπεινωμένο λαό που στήνεται με το πιστόλι στον κρόταφο, μαρτυρούν ότι δεν τηρείται πια κανένα πρόσχημα δημοκρατίας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Δημοκρατία ως αστικό σύστημα διακυβέρησης επίκειται να μπει για ένα διάστημα στην κατάψυξη, χωρία να διαφαίνεται άμεσα το πότε θα ξαναξυπνήσει. Και αυτό δεν θα αφορά βέβαια μόνο την Ελλάδα.

Το τρίτο που επίσης σχετίζεται με το προηγούμενο, έχει να κάνει με τη συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση. Αυτό γίνεται ακριβώς σε μία εποχή που όπως είπαμε πιο πριν η Δημοκρατία πεθαίνει. Οι δηλώσεις μερικών πολιτικών που, εμμέσως πλην σαφώς, λένε πως ο λαός δεν είναι ικανός να παίρνει σημαντικές αποφάσεις λόγω έλλειψης γνώσεων και αυξημένου αυθορμητισμού (π.χ. γα την παραμονή στην Ε.Ε.) μαρτυρούν πως η υφιστάμενη ελευθερία του λόγου που έχουμε σήμερα οι πολίτες θα υφίσταται αποκλειστικά  ως τέτοια, και στο βαθμό που θα είναι ακίνδυνη θα συνεχίσει να υπάρχει προκειμένου ο κόσμος να εκτονώνεται λεκτικά. Μακάρι να διαψευστούμε, αλλά φαίνεται πως σε θεσμικό - δημοκρατικό επίπεδο μας περιμένουν μέρες που ο βαθμός τη ςσκληρότητάς τους θα είναι μεγαλύτερος και από το βαθμό σκληρότητας των οικονομικών μέτρων. Τα περιστατικά "ξεθαρρέματος" των Χρυσαυγιτών, όχι σε επίπεδο διακίνησης άποψης αλλά σε επίεπεδο "συνετισμού" δια του ροπάλου (στην κυριολεξία), περιστατικά με τα οποία δείχνουν την πρόθεσή τους να δημιουργήσουν νέους "Άγιους Παντελεήμονες" στην επικράτεια, δείχνουν όχι μόνο πως η κατάσταση ξεφεύγει αλλά ότι φύονται ξανά τα εμφυλιακά συμπτώματα στον τόπο. Εξάλλου ζιζάνια έσπειραν μέχρι και οι Αυστριακοί όταν μέσω της υπουργού τους ζήτησαν να κάνουν δήλωση υποτέλειας στην Οκτωβριανή Συμφωνία όλα τα κόμματα του Ελληνικού κοινοβουλίου. Εποχές ύποπτες. Οι κινήσεις όλων μας απαιτούν εξαιρετική προσοχή αλλά συνάμα αντίσταση και στήριξη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Α.Π.

 

Ο διάτρητος, του Δημήτρη Παπαχρήστου

«Ο αέρας τον διαπερνούσε από παντού, έμπαζε απ΄όλες τις μπάντες και σφύριζαν τα κόκκαλά του σαν ξερόκλαδα στη φωτιά…

Ενώ θα περίμενε κανείς να παρασυρθεί σαν σκουπίδι, αυτός στέκονταν όρθιος με ξεκούμπωτα τα φαρδιά του ρούχα να πλαταγίζουν άδεια, σαν σημαίες…

Έτρεχε στους δρόμους μ΄ένα πιρούνι στο χέρι, αντίθετα από το ρεύμα το φουσκωμένο. Στις γωνιές κοντοστέκονταν αμίλητος, σα να περίμενε να συναντήσει το Μεγάλο γεγονός, στο πρόσωπο μιας γυναίκας, στα έκπληκτα μάτια των καστανάδων, που είδανε την ίδια στιγμή, απ΄της θράκας τους τα ξαναμμένα σπλάχνα, ένα κάστανο να τινάζεται σαν την τελευταία τους λαχτάρα να επιζήσουν…

Οι άνθρωποι προσπερνούσαν γρήγορα, σφίγγονταν στα πανωφόρια τους και μάταια προσπαθούσαν να κρατηθούν στον άνεμο το δαιμονισμένο….Γύριζαν και τον κοίταζαν περίεργα και τον απέφευγαν μ΄ένα θανάσιμο οίκτο…

Εκεί που τα πράγματα γίνονταν παράξενα, ήτανε τα βράδια, που αλλόκοτα τον διαπερνούσε το φως που τύχαινε πάνω του να πέσει… Έλαμπε ολόκληρος και φαίνονταν τα σωθικά του σαν ακτινογραφία και καθρεφτίζονταν μέσα του, ο φόβος τους ο Μεγάλος…

Μα σαν άρχιζε κείνη η βροχή και το ποτό τον διαπότιζε ως τη διάφανη ψυχή του, τότε βούλιαζε αργά-αργά σε ένα χαμόγελο συμπονετικό, η βάρκα των πλανόδιων στοχασμών του…

Ενώ γύρω του οι άνθρωποι αδιάφορα επέπλεαν φλυαρώντας και στροβιλίζοντας σ΄ένα βουητό παρατεταμένο, που κατακρημνίζονταν σαν ποταμός, που δεν έπαιρνε από λόγια…

Δεν άκουγες. Τίποτα δεν ξεχώριζες. Αθέατοι μαστόροι χτίζανε έναν τοίχο κουφό, χωρίς αυτιά, για να τον φυλακίσουν…»

 

Μ.Φ.