07272017Πεμ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Η Συνωμοσία του Θορύβου

Φύλλο 107 - Δεκέμβριος 2011

skitso 4

Το Σάββατο 22 Οκτωβρίου διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας ο αγώνας πρωταθλήματος Παναθηναϊκού – Εργοτέλη. Δε θα κάτσω τώρα πάλι να αναλύω για ποιο λόγο παρακολούθησα τον εν λόγω αγώνα, γιατί θα καταντήσω κουραστικός.

Περίπου στα μέσα του πρώτου ημιχρόνου οι οργανωμένοι οπαδοί του Παναθηναϊκού ανήρτησαν στην κερκίδα πανό που έγραφε «Πολιτικοί λαμόγια, βουλή των βολεμένων, θα σας πνίξει η οργή των εξεγερμένων». Κατά την προσωπική μου άποψη εξαιρετική κίνηση, ουσιαστικό μήνυμα – ανεξάρτητα απ’ το να συμφωνεί κανείς ή όχι – και σημαντικότατη διαπίστωση ότι οι οπαδοί των ομάδων είναι κομμάτι της κοινωνίας, θίγονται και αγανακτούν μαζί της και δεν είναι κάποιου είδους περιθώριο όπως συστηματικά τους παρουσιάζουν οι πολιτικοί στους οποίους αναφέρεται το πανό και τα ελεγχόμενα από αυτούς ΜΜΕ.

Ανοίγω παρένθεση για να αναφέρω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι οπαδοί της ομάδας, όπως και άλλων ομάδων εξάλλου,  εκφράζουν κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς μέσω των πανό στο γήπεδο. Στο παρελθόν έχουν αναρτήσει πανό που αναφέρονταν στον πόλεμο του Ιράκ (στα ελληνικά και τα αγγλικά), στο σεισμό και το τσουνάμι στην Ιαπωνία (στα Ιαπωνικά), στη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, στην Ιντιφάντα και το στόλο για τη Γάζα και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις.

Στο συγκεκριμένο αγώνα ο διαιτητής Μήτσιος, ο οποίος είχε προφανώς λάβει σχετικές οδηγίες, διέκοψε το παιχνίδι μέχρι να κατεβεί το πανό. Το γιατί έπρεπε να κατέβει το πανό με το συγκεκριμένο περιεχόμενο είναι θέμα άλλης συζήτησης, που έχει αρκετή σημασία αν θέλει κανείς να αναλύσει τι φοβάται και τι θεωρεί επικίνδυνο η εξουσία. Μετά από ένα δεκάλεπτο περίπου ανακοινώσεων από τα μεγάφωνα και ηχηρών αποδοκιμασιών, αλλά και υβριστικών συνθημάτων κατά του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης, το ματς συνεχίστηκε κανονικά, προκειμένου να αποφευχθούν επεισόδια. Το πανό φιγουράριζε για το υπόλοιπο της βραδιάς σε περίοπτη θέση στο πέταλο που βλέπει προς το σταθμό του τρένου.

Μετά τη λήξη του αγώνα, υπήρχαν μπλόκα της αστυνομίας στον περιβάλλοντα χώρο του σταδίου, στα οποία γινόταν έλεγχος στα διερχόμενα αυτοκίνητα για να βρεθεί το πανό και οι κάτοχοί του. Όπως ήταν φυσικό, η κατάσταση ξέφυγε απ’ τον έλεγχο – με δεδομένο και τον απόλυτο παραλογισμό της ενέργειας της αστυνομίας, αλλά και τις επιθέσεις των ΜΑΤ σε όσους ζητούσαν το λόγο για τον έλεγχο που τους γινόταν – με αποτέλεσμα τα επεισόδια που αποφεύχθηκαν στο γήπεδο να γίνουν στους δρόμους. Συλλήψεις έγιναν αρκετές και με διάφορες αφορμές, το πανό βρέθηκε και κάπως έτσι έληξε το όλο θέμα. Έληξε; Ε όχι δα. Λίγες μόνο μέρες μετά το θάνατο πενηντάχρονου διαδηλωτή στο κέντρο της Αθήνας από τα χημικά που έπεσαν κατά τις απεργιακές κινητοποιήσεις στις 19 και 20 Οκτωβρίου, ένα ακόμη περιστατικό καταδεικνύει ότι υπάρχει μια διαταραχή στη Δύναμη (κατά George Lucas).

Γιατί το συγκεκριμένο πανό προκάλεσε διακοπή του αγώνα, ενώ με τα πανό για τον πόλεμο στο Ιράκ δεν υπήρχε πρόβλημα, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα συμμετείχε και μάλιστα ενεργά σ’ αυτόν; Ποιους νόμους παραβίασαν αυτοί που το ανέβασαν και χρειάστηκε να γίνει ολόκληρη επιχείρηση για να βρεθούν; Τίνος οδηγία ήταν να στηθεί αυτή η επιχείρηση;

Το να χρησιμοποιούνται οι οπαδοί ως αποδιοπομπαίοι τράγοι είναι κάτι τόσο τετριμμένο που δεν θα σπαταλούσα το κείμενο ενός μήνα για να αναφερθώ σ’ αυτό (το ‘χω άλλωστε κάνει στο παρελθόν). Είναι περίπου αυτονόητο ότι κανείς δεν θα διανοούνταν να συλλάβει διαδηλωτές που θα κρατούσαν πανό με το ίδιο περιεχόμενο σε μια πορεία. Η ευκολία όμως, με την οποία έγινε όλο αυτό το «επεισόδιο», έστω κι απέναντι σ’ αυτούς τους “less than human” που αποκαλούνται οπαδοί, προκαλεί όχι μόνο ερωτηματικά, αλλά και ανησυχίες. Προστατεύεται ή όχι η ελευθερία του λόγου; Έχει δικαίωμα κάθε πολίτης να ασκεί κριτική στην κυβέρνησή του ή υπάρχει κάποιος περιορισμός χώρου, κοινωνικής ομάδας κ.λ.π. γι’ αυτό;

Το γιατί είναι αναγκαίο να γίνει αναφορά στο περιστατικό αλλά και να προστατεύονται όσοι διώκονται από την οποιαδήποτε αρχή – γενικά και όχι μόνο στη συγκεκριμένη περίπτωση – χωρίς καμία νομική ή άλλη κάλυψη, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αιτιολογηθεί.

Η εποχή απαιτεί να μπαίνουμε στη θέση του κυνηγημένου, όχι γιατί είμαστε τίποτε φοβεροί αλτρουιστές και φιλάνθρωποι, αλλά γιατί η άραχλη αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κανείς που να μην κυνηγιέται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (παρεμπιπτόντως, όταν αναφερόμαστε στο Μπρεχτ να τα παίρνουμε και λίγο τοις μετρητοίς αυτά που γράφει κι όχι μόνο να τσιτάρουμε για να κάνουμε εφέ). Είμαστε ο βάτραχος στην πλάτη του οποίου έχει ανάβει ο σκορπιός για να περάσει το ποτάμι. Είναι σίγουρο ότι θα μας τσιμπήσει όχι μία, αλλά πολλές φορές. Είναι στη φύση του. Αυτό που δεν έχει οριστεί ακόμη είναι αν στη δική μας φύση είναι να τον αφήσουμε και να βουλιάξουμε αδιαμαρτύρητα.