11202017Δευ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Φανταστική Ταινιοθήκη

"10+1 προτάσεις από το Χειμώνα"

Ο Μάιος είναι πάντοτε ο μήνας που οι χειμερινοί κινηματογράφοι κατεβάζουν ρολά, κλείνουν τα φώτα και υπόσχονται "ραντεβού το Φθινόπωρο". Οι θερινοί κινηματογράφοι συνεχίζουν τα ταξίδια μας στα φιλμικά όνειρα και στις μαγικές περιπλανήσεις των εικόνων και των ήχων.
Η ταινιοθήκη αυτού του μήνα εκτάκτως συναντά μερικές ταινίες της χειμερινή σεζόν και τις εντάσσει στο πρόγραμμα της.
Ονομάστε τις καλύτερες ταινίες, συγκινήσεις, προσωπικές στιγμές κινηματογραφικής απόλαυσης ή όπως αλλιώς θέλετε.
Το σίγουρο είναι ότι για το γράφοντα, αυτές οι 10+1 ταινίες (από κείνες που προβλήθηκαν στην πόλη μας) έκαναν καλύτερα τα κινηματογραφικά του όνειρα.
Οι ταινίες παρατίθενται χωρίς αξιολόγηση βαθμολογική αλλά μόνο με το κριτήριο αισθητικής και κινηματογραφικής απόλαυσης.
1. "ΟΙ ΑΛΛΟΙ" του ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΑΜΕΝΑΜΠΑΡ
Σε κάποιες στιγμές ένιωσα πως παρακολουθούσα ταινία του κλασικού φανταστικού κινηματογράφου (ΖΑΚ ΤΟΥΡΝΕΡ π. χ.) σ’ άλλες το εκπληκτικό βιβλίο του ΧΕΝΡΙ ΤΖΕΙΜΣ μου ξαναγυρνούσε στο μυαλό. Το σίγουρο είναι πως η ταινία του ΑΜΕΝΑΜΠΑΡ βουτηγμένη στη ποίηση, τον υπερφυσικό τρόμο και στα υπονοούμενα ήταν μια αξέχαστη εμπειρία.
2. "ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΔΙΧΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ" του ΓΙΑΝ ΧΡΕΪΜΠΕΚ
Σαν αγαπημένη θύμηση επανέρχονται στη μνήμη μου οι παλιές Τσεχοσλοβακικές ταινίες του ΓΙΡΙ ΜΕΝΤΖΕΛ, του ΜΙΛΟΣ ΦΟΡΜΑΝ της ΒΕΡΑ ΧΙΤΙΛΟΒΑ κ.ά.
Τα τελευταία χρόνια ο Τσέχικος Κινηματογράφος πότε με τον ΓΙΑΝ ΣΒΕΡΑΚ και τώρα με τον ΓΙΑΝ ΧΡΕΪΜΠΕΚ με ξανακάνουν ευτυχισμένο. Ένα θαυμάσιο κομψοτέχνημα με το θέμα του προδότη, του ήρωα, του δειλού, του γενναίου, του έρωτα αλλά και της ποίησης της καθημερινότητας φτιάχνουν μια αξέχαστη ταινία. Κρίμα που μόνο ελάχιστοι θεατές της είδαν.
3. "ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΓΚΟΣΦΟΡΝΤ ΠΑΡΚ" του ΡΟΜΠΕΡΤ ΑΛΤΜΑΝ
Ο γερόλυκος ΑΛΤΜΑΝ σε μια επίδειξη σκηνοθετική δεξιοτεχνίας. Όπως το συνηθίζει ένα πλήθος ηρώων, οι "πάνω" οι "κάτω" οι ταξικές αναθέσεις κι ένα μυστηριώδες έγκλημα που επιζητεί πατρότητα!
4. "ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ" του ΝΑΝΙ ΜΟΡΕΤΙ
Παίχτηκε στην αρχή της περιόδου και χάθηκε. Κρίμα γιατί ο αγαπημένος Μορέτι σκηνοθετεί στην άκρη του κενού και μας χαρίζει ένα θαυμάσιο καθημερινό χρονικό μιας οικογένειας.
Από την ευφορία στον σπαραγμό κι από ‘κει στη νέα ζωή.
5. "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ" του ΤΖΟΕΛ ΚΟΕΝ
Οι ταινίες των αδελφών ΚΟΕΝ είναι απρόβλεπτες, κινηματογραφόφιλες, αξέχαστες. Έτσι και δω το μαυρόασπρο μας θυμίζει τις παλιές μέρες του Αμερικάνικου έπους που χαρακτηρίσθηκε "φιλμ-νουάρ". Ο Μπιλ Μπομπ Θόρντον σαν να διάβηκε το μαγικό καθρέφτη των εικόνων κι από ήρωας του ΡΑΟΥΛ ΓΟΥΟΛΣ έγινε ήρωας των ΚΟΕΝ.
6. "ΑΜΕΛΙ" του ΖΑΝ ΠΙΕΡ ΖΕΝΕ
Βλέποντας τις ρεαλιστικές εικόνες του ΖΕΝΕ βουτηγμένες στη ποίηση και το απρόβλεπτο είχα την αίσθηση ότι παρακολουθούσα κινηματογραφημένα ποιήματα του ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΥ. Το ερώτημα του ΖΑΝ ΠΙΕΡ ΖΕΝΕ αν η καθημερινότητα μας μπορεί ν’ αλλάξει μπορεί ν’ απαντηθεί. Σίγουρα ναι (... με τέτοιες ταινίες).
7. "ΟΔΟΣ ΜΑΛΧΟΛΑΝΤ" του ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΛΙΝΤΣ
Ο "καθαρός" σουρεαλισμός του ΖΑΝ ΠΙΕΡ ΖΕΝΕ και ο "βρώμικος" του ΛΙΝΤΣ. Συναντήσεις, μετωνυμίες, μεταμφιέσεις σ’ ένα κόσμο που το πραγματικό είναι το αλλόκοτο και αλλόκοτο πραγματικό.
8. "ΚΑΝΤΑΧΑΡ" του ΜΟΣΕΝ ΜΑΚΜΑΛΜΠΑΦ
Ο σουρεαλισμός (για μια ακόμη φορά) της πραγματικότητας. Τα ξύλινα πόδια που πέφτουν με αλεξίπτωτα, το οδοιπορικό στις νάρκες (από που πάνε στη Κανταχάρ ; ) σ’ ένα αξέχαστο ταξίδι πένθους - πένθους - πένθους.
9. "Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΠΙΑΝΟΥ" του ΜΙΚΑΕΛ ΧΑΝΕΚΕ
Γι’ αυτή τη ταινία τα λόγια απλά υπενθυμίζουν το ατέλειωτο πάθος για ζωή; για ελευθερία; ή τίποτα απ’ όλα αυτά;
Η ΙΖΑΜΠΕΛ ΙΠΕΡ έκανε μία από τις σημαντικότερες ερμηνείες των τελευταίων χρόνων και η ταινία μπαίνει δίπλα σε κάποιες άλλες "καταραμένες ταινίες" "ΣΑΛΟ Ή 120 ΜΕΡΕΣ ΣΤΑ ΣΟΔΟΜΑ" του Π.Π. ΠΑΖΟΛΙΝΙ, "ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΝΓΚΟ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ" του ΜΠ. ΜΠΕΡΤΟΛΟΥΤΣΙ. Όχι τόσο σαν αξία, αλλά σαν σκάνδαλο.
10. "ΔΙΑΒΟΛΟΙ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ" του ΓΙΑΝΓΚ ΓΟΥΕΝ
Ένα μαυρόασπρο "έπος" του κινέζου ηθοποιού και σκηνοθέτη ΓΟΥΕΝ που συγκλονίζει και συνταράσσει.
Στιγμές, στιγμές μου θύμισε ΚΟΥΡΟΣΑΒΑ.
Ένταση, ανθρώπινα συναισθήματα και ένα χρωματιστό φινάλε που σαρκάζει τον ανυποψίαστο θεατή.
+1 "ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ" REDUX του ΦΟΡΝΤ ΚΟΠΟΛΑ
Για τον ΓΚΟΝΤΑΡ έλεγαν κινηματογράφος προ ΓΚΟΝΤΑΡ και κινηματογράφος μετά ΓΚΟΝΤΑΡ. Και γι’ αυτή τη ταινία ίσως χρειαστεί να το λέμε.
Με κάπου είκοσι λεπτά παραπάνω από τη πρώτη βερσιόν (χωρίς να σηματοδοτούν κάτι το ιδιαίτερο) διατηρούν την ταινία εκεί που την είχα πρωτοσυναντήσει σ’ ένα κινηματογράφο που δεν υπάρχει πια.
Κυριολεκτικά "ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΗ".
Καλό Καλοκαίρι