10182017Τετ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Φασκόμηλο με Μέλι

Φύλλο 108 - Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012

Αντιλαμβάνομαι  τη φθορά της γλώσσας ,δηλαδή τη σκόπιμη αλλοίωσή της . «Δεν είναι πρόβλημα η εφεδρία αλλά η ανεργία» ή «δεν πρόκειται για απόλυση αλλά για μη εθελούσια έξοδο» και μου Ερχεται στο νου ο  Θουκυδίδης .Αντιλαμβάνομαι το διασυρμό της Δημοκρατίας και μου  Ερχεται στο νου ο Ισοκράτης .

« Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.» Αντιλαμβάνομαι την αντισυνταγματικότητα έκτακτων μέτρων  ,που επειγόντως εφαρμόζονται , και μου Ερχεται στο νου ο Πρωταγόρας .
Ο σοφιστής ισχυριζόταν πως  οι ποινές – γιατί για ποινές πρόκειται όταν μιλούμε για χαράτσια -είναι ανθρώπινο δημιούργημα και εφόσον δεν υπηρετούν την βελτίωση των πολιτών  δεν έβλεπε το λόγο να εκτελούνται . Διαφωνεί με το Σωκράτη που πίστευε ότι  ο νόμος πρέπει να τηρείται ακόμα και αν είναι άδικος και το απέδειξε με την άρνησή του να αποδράσει από τη φυλακή.   Την ίδια ώρα θυμούμαι και τον άλλο έλληνα ,τον Ιάκωβο Καμπανέλη ,στην Αυλή των θαυμάτων , που έλεγε : «΄Ανθρωποι , τα σιχτίρια του Θεού».
Ο ελληνικός πολιτικός κόσμος  πολώθηκε . Έχει χωριστεί σε στρατόπεδα μνημονιακών και αντιμνημονιακών .Τι να λέει ετούτο παρά αλληλοσπαραγμό χωρίς όπλα ; Οι κουβέντες που ακόμα ακούγονται  είναι κουβέντες παλιές ,του κατεστημένου .Η πόλωση αυτή δεν αφορά όμως την κοινωνία-τουλάχιστον στην πλειοψηφία της . Αυτή ασθμαίνει ,μένει άνεργη , άστεγη  ή μεταναστεύει . Ομονοεί στη φτώχεια της .
Μόλις ακουστεί κάτι που μοιάζει  καινούργιο ,  διαφορετικό ανάβει ένα φως ελπίδας .Κι αυτό είναι επικίνδυνο ετούτες εδώ τις ώρες .Όταν οι φτωχοί βρουν την έκφρασή τους στον «κηφήνα με κεντρί» επειδή τάχατες λέει κάτι καινούργιο τότε ,κατά τον Πλάτωνα ,το ανάπηρο πολίτευμα της Δημοκρατίας δίνει τη σκυτάλη  στην Τυραννίδα .
Μιαν ακόμη φαύλη Πολιτεία …  Ποια είναι τα αντανακλαστικά του λαού για να αναγνωρίσει την αλήθεια ; Ποιος νοιάστηκε να ακονίσει το μυαλό του ; Ο λαϊκισμός κατάφερε την πρόσκαιρη –κατά τη βαθιά πεποίθησή μου- τύφλωσή του. Τώρα που τίποτα δε μένει να υποσχεθεί ο προνοητικός γονιός στο παιδί του κανείς δε θέλει πια να ακούει τα νέα της ημέρας . Προτιμά τα ντοκυμαντέρ για την αναπαραγωγή του μυρμηγκιού .Τουλάχιστον αυτή η επιλογή δεν τον οδηγεί στην απόγνωση …

Τι να είναι ποιο δύσκολο τώρα παρέξ να αναγνωρίσουμε την αλήθεια και να συγκρουστούμε ανελέητα με το ψεύδος που έτρεφε μέχρι τώρα τον κοινωνικό λήθαργο; Η αλήθεια τώρα μπορεί να αντιμετωπιστεί ακόμα και με χλευασμό γιατί σε τέτοιες ώρες κυοφορείται ένας γνωστός ,γέρικος όσο και  αβυσσαλέος –ισμός ,ο εθνικισμός .
Κυοφορείται η λύση της απομόνωσης ,της περιχαράκωσης ,της δραχμής . Λες και ο έλληνας αξίζει μια δραχμή και όχι μια θέση στην «οικουμένη» ,στον σύγχρονο κόσμο . «Όλα επίτηδες γίνονται για να μη γίνουμε πρώτοι .Μόνοι μας θα τα καταφέρουμε».
Ο νέος λαϊκισμός μιλεί ως να αγνοεί  το παγκόσμιο οικονομικό μοντέλο του χωρίς όρια ανταγωνισμού .Θεωρεί αντίπαλο την Ισπανία , την Πορτογαλία ,την Ιταλία ,τους βαλκάνιους γείτονες λες και δεν τους ενώνει η Μεσόγειος ,ο ήλιος , ο νοτιάς .                                                                                                                  συνεχίζεται