05262017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Ξεκινώντας... από το Περίπτερο

Η ασέβεια

travmatistike_sovara_se_trohaio_skinothetis_thodoros_aggelopoulos_thumb

Γράφει ο Ανδρέας Πετρουλάκης

Όποτε πεθαίνει ένας σημαντικός Έλληνας συνωστίζονται όλοι οι πικραμένοι να μπουν στο κάδρο. Να συνεισφέρουν την αυθυποβολιμαία συγκίνησή τους στον κοινό θρήνο με μεγαλόστομες κενολογίες


Ωραία, λοιπόν, τώρα που πέρασε μια βδομάδα και η συμβατική υποχρέωσή μας να μετράμε τα λόγια μας ενώπιον του νεκρού, δηλαδή να είμαστε υποκριτές, έληξε, θέλω να σας πω ότι συμφωνώ με τον Δανίκα.

Όχι για την ουσία αυτών που έγραψε (που λίγη σημασία έχει αν συμφωνώ) αλλά για το δικαίωμά του να γράψει για τα κουσούρια του Αγγελόπουλου τη μέρα του θανάτου του. Αλλάζει κάτι; Κάτι που ισχύει μια βδομάδα μετά ισχύει και όταν ο χαμός είναι πρόσφατος. Πρόκειται περισσότερο για σύμβαση και λιγότερο για ουσία. Πόσω μάλλον που ήταν  ένα μικρό υστερόγραφο σε ένα υμνητικό δισέλιδο. Το δικαίωμα αυτό ο Δανίκας το έχει γιατί πληροί την κυριότερη προϋπόθεση-είναι από αυτούς που γνωρίζουν για τι μιλούν.

Εμένα με ενόχλησαν μόνο οι θαυμαστικοί υπερθετικοί αυτών που δεν γνωρίζουν. Είναι η συνήθης κακόηχη ομοφωνία των ασχέτων που φτηναίνουν κάθε ξόδι.
Όποτε πεθαίνει ένας σημαντικός Έλληνας συνωστίζονται όλοι οι πικραμένοι να μπουν στο κάδρο. Να συνεισφέρουν την αυθυποβολιμαία συγκίνησή τους στον κοινό θρήνο με μεγαλόστομες κενολογίες που προδίδουν την άγνοιά τους.

Αλλά έχουμε μάθει αυτό να το δεχόμαστε, να κάνουμε εκπτώσεις στις μπαρούφες που ακούγονται φτάνει να είναι υμνητικές, γιατί μας παραλύει η στιγμή της αναχώρησης του ανθρώπου  και γιατί απέναντι στον θάνατο είμαστε όλοι ίσοι. Απέναντι στον θάνατο ναί, όχι απέναντι στον νεκρό. Τον νεκρό λίγοι μπορούν να τον αποχαιρετήσουν δημόσια με τον τρόπο που του αξίζει. Και είναι προτιμότερο να τον αποχαιρετούν ολόκληρο, όχι σε φέτες, τα καλά τώρα τα κακά αργότερα -η τιμή στον εκλιπόντα πρέπει να αποδίδεται πλήρης. Οι υπόλοιποι οφείλουμε να περιοριστούμε στην ιδιωτική μας, αυθεντική ή όχι συγκίνηση.


Ακούσαμε συνοφρυωμένο πολιτικό αρχηγό (εγνωσμένης, από άλλες περιπτώσεις, μόρφωσης) να αναφέρεται στο «Μετέωρο βήμα του Πλούτωνα» (πού το βρήκε;),  συγκλονισμένη νεαρή ρεπόρτερ, προφανώς για λόγους οικειότητας με τον εκλιπόντα να τον αποκαλεί «Θοδωρή», ακούσαμε για την «τραγική απώλεια του μεγάλου μας ηθοποιού που μας κάνει όλους φτωχότερους». Βρε, βγάλτε το σκασμό. Δεν είστε ειδήμονες επειδή είδατε στα νιάτα σας τον «Θίασο». Δεν μπορεί να συμμετέχει στο δημόσιο κατευόδιο κάποιος που λέει «ο σωρός του κυρίου Αγγελόπουλου».

Και δεν άκουσα κανέναν να διαμαρτύρεται για όλους αυτούς που στην πραγματικότητα είναι αυτοί που ασεβούν, όλοι τάβαλαν με τον Δανίκα που απέδωσε το μέγεθος της απώλειας με γνώση, έστω προσθέτοντας τα κουσούρια, με γνώση κι αυτά.
Δεν βλάπτει η αυτοσυγκράτηση, δεν είναι απαραίτητο να μιλά για τον νεκρό δημόσια όποιος βρίσκει ένα μικρόφωνο ή ακόμα χειρότερα να ψάχνει να βρει ένα μικρόφωνο για να μιλήσει. Σαν εκείνον τον διοικητή του ΕΚΑΒ που διέταξε ΕΔΕ για την μισάωρη καθυστέρηση του ασθενοφόρου. Πόσες φορές στη θητεία του άργησε το ασθενοφόρο μισή ώρα και πόσες ΕΔΕ έχει διατάξει μέχρι τώρα;΄Η τις άλλες φορές δεν θα είχε τη ευκαιρία να δει τη μούρη του στα δελτία ειδήσεων;

www.protagon.gr