06242017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Τα Περιττά

«Προς την αιωνιότητα…»

travmatistike_sovara_se_trohaio_skinothetis_thodoros_aggelopoulos_thumb

Είναι Παρασκευή και το τοπίο, όχι στην ομίχλη, αλλά πάντως γκρίζο. Οι διστακτικές σταγόνες της βροχής, παραμέρισαν τη ντροπή τους κι αποφάσισαν να πέσουν στη γη σα κλάμα, γιατί ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ξεκινάει το ταξίδι του στην αιωνιότητα.


Έσκισε τη θολή γραμμή του ορίζοντα, εραστής της τέχνης, της αλήθειας, της ρήξης. Αυτός, ποιητής ενός δύσκολου πατριωτισμού, αυτός του αργόσυρτου πλάνου, έκανε το σινεμά του ασφαλή δρόμο για το φως κι απευθύνθηκε στο μυαλό και στην ψυχή μας.


Και τώρα ποιος Μεγαλέξανδρος θα συναντήσει το βλέμμα του Οδυσσέα; Τώρα που τα δειλά βήματα μιας χώρας, άραγε στο χαμό ή στο αύριο, σαν το μετέωρο βήμα του πελαργού, δε βγάζουν πουθενά;


Αρκεί μια αιωνιότητα και μια μέρα για να διηγηθεί κανείς την περιπέτεια ενός λαού, ενός έθνους, μιας ανθρωπότητας;


Που είναι η μυθική φιγούρα του Κατράκη, όταν σηκώνει τα χέρια σαν αητού φτερούγες για να μας πάρει από κάτω και να μας μικρύνει τους φόβους;
Που είναι η φωνή του Βέγγου να μιλήσει με το χιόνι και να φωνάξει γοερά και σπαρακτικά, εκεί στα σύνορα, για να ακουστεί ως αντίπερα;


Γράφοντας δεν ξορκίζω τον φόβο μου. Σ΄ένα τρελλοβάπορο ταξιδεύοντας φοβάμαι τα μποφόρ της ιστορίας. Και σήμερα φοβάμαι περισσότερο. Όταν λιγοστεύουν οι ποιητές και πληθαίνουν οι ληστές, τότε το κρύο και η παγωνιά μας περιορίζουν.
Όταν πεθαίνουν οι δημιουργοί και επιζούν οι αμαρτάνοντες, τότε η εποχή των παγετώνων ίσως έχει αρχίσει.


Σήμερα δε δακρύζει μόνο το λιβάδι του Αγγελόπουλου. Κυνηγός και αυτός της τελειότητας, αντιστάθηκε στη σαρκοβόρα ταχύτητα, αναμετρήθηκε με τις αποχρώσεις του γνώριμου και διηγήθηκε την ιστορία της πατρίδας μου με άλλο τρόπο.


Ένα γρήγορο κινηματογραφικό πλάνο ο θάνατος του. Όχι το τέλος του. Γιατί δεν τελειώνει κανείς εύκολα με τον Αγγελόπουλο. Γιατί οι υπαινιγμοί της εκάστοτε ιστορίας του δεν απαντήθηκαν δεν αποκωδικοποιήθηκαν, γιατί η Ελλάδα δεν έκανε τον κύκλο της, γιατί οι εικόνες του εκεί βαθιά ριζωμένες στο μυαλό είναι μήτρες απαράβατες για το πώς και το τι του ταξιδιού στην ομορφιά, στη σκέψη, στην περισυλλογή και στον εθνικό στοχασμό.
Θα γεμίσουμε από μεγάλα λόγια πάλι, από νεκρολογίες κοσμικού τύπου, από αναμνήσεις κι από παράφορη παρελθοντολογία. Αναντίστοιχες πράξεις για ένα οραματιστή   της δυναμικής παρέμβασης του ωραίου, του αληθινού. Η Ελλάδα  έχει ακουμπήσει σε πολλά φέρετρα κι έχει αφήσει αλήθειες στις εκ των υστέρων της εκτιμήσεις.


Να ξαναδούμε τις ταινίες του, να ξαναμετρηθούμε με την αγωνία της ιστορίας, να σιωπήσουμε και να ανοίξουμε ορθάνοιχτα τα μάτια της ψυχής μας στο θαυμαστό κόσμο του και να συνομιλήσουμε με την επώδυνη πλευρά της αλήθειας.
Όχι διδακτικά, ούτε δεοντολογικά, ούτε εις ανάμνησιν, μόνο ταπεινά, με μια δημιουργική εσωστρέφεια αναγκαία για την επικοινωνία με το ωραίο.


Κατανυκτικά. ν΄ ανάβουμε κεράκια στο εικονοστάσι των αγίων της ελληνικής τέχνης, αυτών που έφυγαν και μας καθόρισαν, αυτών των αγίων της μοναξιάς. Γιατί αλλιώς δεν υποφέρεται η εθνική μας ορφάνια!!!

Βαρβάρα Περάκη