09202017Τετ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Η Συνωμοσία του Θορύβου

Φύλλο 108 - Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2012

skitso 2-2

Ανάμεσα στις εκπομπές που κάνουν τα ψηλότερα νούμερα τηλεθέασης στη βραδινή ζώνη είναι το Αλ Τσαντίρι του Λαζόπουλου και το Ράδιο Αρβύλα του Κανάκη. Εκπομπές που αν τις έχει παρακολουθήσει κανείς, μπορεί να φτάσει και στο συμπέρασμα ότι «υπάρχει κι αυτή η τηλεόραση», που λέει και το σλόγκαν του ΑΝΤ1. Ποια είναι άραγε, αυτή η τηλεόραση;

Τι το διαφορετικό προσφέρουν τέτοιες εκπομπές και γιατί λαμβάνουν το χρίσμα του «εναλλακτικού»; Θέλω να διευκρινίσω ότι δεν πάει ο νους μου στο πονηρό ως προς τους δημιουργούς και τους συντελεστές τους, πάει και παραπάει όμως, ως προς τα δίκτυα και τους σκοπούς τους.

Καταρχάς, έχει γεμίσει η τηλεόραση με εκπομπές που βασίζονται στο να δείχνουν βίντεο από άλλες εκπομπές και να τα σατιρίζουν ανάλογα με το ύφος τους. Αυτό το ξεκούραστο και αποδοτικό κόλπο το ξεκίνησε ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους παρουσιαστές, ο Θέμος Αναστασιάδης, γνωστός για τις αντιδραστικές, σεξιστικές κ.λ.π. απόψεις του, τις οποίες εκφράζει από διάφορα μέσα και σε κάθε ευκαιρία εδώ και χρόνια.
Πόσο εύκολο είναι να παρουσιάζεις ένα δίωρο σατιρικό πρόγραμμα κάθε εβδομάδα, ή ένα ωριαίο τρεις φορές την εβδομάδα και να κατορθώνεις να κρατήσεις την ποιότητά του σε ψηλά επίπεδα, χωρίς να πέσεις στη λούμπα του εύκολου γέλιου και της επανάληψης;

Όπως αποδεικνύεται από τα πράγματα καθόλου. Πόσες φορές μπορεί να ασχοληθείς με τον Πρέκα, το Μητροπολίτη Άνθιμο, τον Κούγια και το ύψος του, τον Άδωνη και τις τηλεπωλήσεις του και δεν ξέρω κι εγώ ποιον άλλο;

Και γιατί πρέπει να τους νομιμοποιείς όλους αυτούς προσφέροντάς τους βήμα, έστω κι αν τους σατιρίζεις, για να περνούν τα αμφίβολης ποιότητας, στην καλύτερη περίπτωση, μηνύματά τους στον κόσμο;


Αυτό είναι το ένα σκέλος του προβλήματος. Το δεύτερο είναι ο ίδιος ο λόγος των παρουσιαστών, που με τον καιρό γίνεται όλο και πιο προβλέψιμος. Κοινωνικοπολιτικά σχόλια χωρίς βάθος, που απευθύνονται κατά κύριο λόγο στο θυμικό του κοινού, αναμεμειγμένα με αληθινά κακόγουστο χιούμορ σεξουαλικού περιεχομένου, αστειάκια για την κοιλιά του Πάγκαλου και αόριστες προτροπές για αντίσταση και πάλη, της οποίας το περιεχόμενο ποτέ δεν μπαίνουν στον κόπο να εξηγήσουν ή να συγκεκριμενοποιήσουν, γιατί « ο τηλεθεατής δεν είναι πρόβατο και ξέρει να κρίνει».

Όταν όμως, όλα τα μηνύματα που δέχεται ο κόσμος από το κουτί είναι απολύτως ξεκάθαρα, σαφή και οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα, γιατί θα πρέπει να συγκινηθεί από τη μία έως τρεις φορές την εβδομάδα που θα ακούσει γενικές καταγγελίες και δακρύβρεχτα λογύδρια περί αλληλεγγύης, αφύπνισης και άνευ αντικειμένου ξεσηκωμού;
To αποκορύφωμα δε, της έλλειψης έμπνευσης και της φθήνιας, είναι τα γνωστά τραγούδια διασκευασμένα με στίχους της επικαιρότητας, που αφορούν τελευταία το φευγιό του ΓΑΠ. Το παιχνίδι αυτό το ‘χει παίξει μέχρι εξαντλήσεως ο Χάρρυ Κλυνν. Δεν έχει πλέον κανένα νόημα, δε βγάζει καθόλου γέλιο και προκαλεί στην καλύτερη περίπτωση βαθιά χασμουρητά.

Προσθέστε στα παραπάνω το «καλλιτεχνικό πρόγραμμα» που συνήθως περιλαμβάνεται, με γνωστούς και καταξιωμένους ή ανερχόμενους τραγουδοποιούς και συγκροτήματα, που στις πλείστες των περιπτώσεων είναι είτε οι ίδιοι που λυμαίνονται τα κανάλια έτσι κι αλλιώς, είτε αδιάφοροι και κοινότοποι σαν τα αστεία που έχουν προηγηθεί.

Όλα αυτά μαζί δημιουργούν ένα μείγμα, που μπορεί να μοιάζει σαν εναλλακτική απάντηση στη χυδαιότητα του υπόλοιπου τηλεοπτικού τοπίου, είναι όμως στην πραγματικότητα η φυσική συνέχεια και το άλλοθί του.


Κανείς δεν πιστεύει πια ότι η τηλεόραση θα σώσει τον κόσμο, ούτε καν ότι θα τον καλυτερέψει έστω και λίγο. Ο λαϊκισμός δεν υφίσταται ως αντίδοτο του εαυτού του. Και μια τηλεοπτική επιθεώρηση, όπως και μια θεατρική, εξ ορισμού βρίθουν λαϊκισμού.
Οι αληθινά εναλλακτικές φωνές δεν έχουν καμία πιθανότητα να παρουσιαστούν στα κανάλια, πολύ απλά γιατί είναι πραγματικά επικίνδυνες για την προετοιμασία του μεσαίωνα που ονειρεύονται ως μέλλον για όλους μας, εκείνοι που μας μιλούν καθημερινά από τα δελτία ειδήσεων.

Κι όποιος παίζει το ρόλο της βαλβίδας ασφαλείας στη χύτρα που ετοιμάζεται να σκάσει, αναλαμβάνει την ευθύνη αυτού που κάνει.


Στην ερώτηση «δεν είναι προτιμότερο ο κόσμος να παρακολουθεί αυτούς αντί για τους άλλους;» η απάντηση είναι όχι.

Τίποτε ουσιαστικό δεν πρόκειται να προκύψει από την αλλαγή επιλογής σε opinion maker μαζικής απεύθυνσης. Αντίθετα το ζητούμενο είναι η αποδόμηση όλων αυτών και η υιοθέτηση των μαζικών διαδικασιών, τις οποίες το τηλεοπτικό κοινό απαρνήθηκε για χάρη τους.


Η λογική του «να γελάσουμε και λίγο βρε αδερφέ» δε μπορεί να καλύπτει πια κανέναν.

•    Στη μνήμη του γιατρού Sócrates Brasileiro Sampaio de Souza Vieira de Oliveira.
•    Remember, remember the 6th of December…