11232017Πεμ
ΕνημέρωσηΠεμ, 09 Νοε 2017 11am

Φασκόμηλο με Μέλι

Φύλλο 109 - Μάρτιος 2012

Μια φωνή και ένας ήχος θα ορίζουν  κάθε μου σκέψη αυτή τη δίσεκτη χρονιά. Η αυτοδημιούργητη φίλη μου, η Κατερίνα, να μου λέει στο τηλέφωνο «καταστράφηκα οικονομικά , απέλυσα έντεκα υπαλλήλους και αδυνατώ να συνεχίσω» και εκείνο το παράξενο τοκ- τοκ  που με ξύπναγε κάθε πρωί έξω απ’το σπίτι μου στην Αθήνα.

Ήταν οι σόλες από τα παπούτσια ενός νέου ανθρώπου που είχαν ξεκολλήσει από τα παπούτσια και σέρνονταν στο δρόμο ενώ προχωρούσε .Κοιμόταν εκεί ,απέναντι σε μιαν οικοδομή .Ρακένδυτος,  όμως τα γυαλιά του με παρέπεμπαν σε μιαν προηγούμενη αξιοπρεπή ζωή …

Έχει χαρακτεί στο μυαλό μου το παγωμένο του πρόσωπο πίσω από το πλαστικό ποτήρι του καφέ που άχνιζε . Μου θύμισε το πλέον αδικημένο σε χαρίσματα πλάσμα ,στο μύθο του Πρωταγόρα στον Πλάτωνα ,το γυμνό ,τον ανυπόδητο ,τον άστρωτο και άοπλο  άνθρωπο  που δημιούργησε  ο Επιμηθέας  και , όταν τον αντίκρισε, τον  λυπήθηκε ο Προμηθέας και έγινε κλέφτης , ενώ ο οργισμένος   Δίας  του έδωσε την αιδώ και τη δικαιοσύνη  για να μη φάει ο ένας  τον άλλο …

Όταν συνειδητοποίησα την κατάστασή του, ένιωσα πως δεν είχα δικαίωμα να έχω σπίτι και εκείνος  είχε την αξιοπρέπεια να μη σηκώνει τα μάτια να ζητιανέψει .Είναι και εκείνοι οι γέροντες ,τα «τιμημένα γερατειά», που περιμένουν στις ουρές για ένα πιάτο φαί , γιατί τη σύνταξή τους την έδωσαν στα παιδιά τους .Δε θέλουν να το ξέρουμε ούτε και εμείς μα πολύ περισσότερο δε θέλουν να το ξέρουν τα παιδιά τους .

Σκέφτομαι πως τελικά μπορεί να μην είμαστε ένα από «τα τρία  γουρουνάκια» της Ευρώπης …που λίγο έλειψε να το πιστέψουμε . Όμως κι αυτό δεν με κάνει να νιώσω καλύτερα .

Η εικόνα του άστεγου , του  βίαια απορφανισμένου , γιατί έτσι θα νοιώθει ο άνθρωπος που βύζαξε το γάλα του καταναλωτισμού ,η εικόνα του έτοιμου όχι να αντισταθεί μα να στραφεί κατά του εαυτού του Έλληνα με παραπέμπουν στον πρόσφατα χαμένο Θεόδωρο Αγγελόπουλο :«η αγωνία κρατάει πολύ» .

Η εικόνα δε των πολιτικών που με συνέπεια… λένε «ναι» εκεί που θα έπρεπε να παιδαγωγούν το λαό στο «όχι» θα μου επιβεβαιώνει τα λόγια του Καμπανέλη πως είμαστε τα «σιχτίρια του Θεού» και καλό θα είναι τουλάχιστον οι ιδέες  ,οι πεποιθήσεις  και οι πολιτικές μας θέσεις ως πολιτικά όντα ,κατά τον Αριστοτέλη, να υπερασπίζονται τη βελτίωση και την εξέλιξη του είδους  …