07272017Πεμ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Η Συνωμοσία του Θορύβου

Φύλλο 109 - Μάρτιος 2012

Στη σκιά των ντέρικς. Εκεί που το όνειρο μιας χώρας αυτόνομης και ανεξάρτητης παίρνει σάρκα και οστά. Εκεί που η οικονομική κρίση εξαφανίζεται κάτω από τους τόνους ατσάλι που θα σκεπάσουν τη θάλασσα και τις απλωμένες σαν τουρίστριες στον ήλιο ταμπέλες με τα λογότυπα πολυεθνικών εταιρειών.

Εκεί θα ζήσουμε από τώρα κι έπειτα. Η ανεργία και η φτώχια θα αποτελέσουν παρελθόν και η νέα ευημερία δε θα είναι πλασματική όπως η προηγούμενη. Θα είναι χειροπιαστή και θα διαρκέσει για πάντα. Ή αν όχι για πάντα, τουλάχιστον για όσο θα κρατήσουν και τα αγιασμένα κοιτάσματα που θα μας ξανακάνουν το περήφανο έθνος που υπήρξαμε κάποτε. Μετά βλέπουμε.

Και μην ακούσω τίποτα εθνικούς μειοδότες να σκούζουν για το περιβάλλον και άλλα τέτοια γραφικά. Ανάπτυξη δε θέλουμε; Αυτή δεν είναι που θα μας βάλει στη νέα δανειακή σύμβαση και μετά στην ακόμα νεότερη και στο 28ο μνημόνιο; Τσιμέντο να γίνει, λοιπόν. Εμείς θα αποδείξουμε οτι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.

Κι όταν διαπιστώνεται οτι κανονικός χρυσός δεν υπάρχει, παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, βρίσκει μαύρο. Εμείς θα συμφιλιώσουμε την παλιά και τη νέα εποχή. Τα αιολικά πάρκα με τις πετρελαιοπηγές, τα φωτοβολταικά με τους υποθαλάσσιους αγωγούς. Και θα το κάνουμε αυτό παραμένοντας ονειρικός τουριστικός προορισμός. Θα το κάνουμε διατηρώντας όλα εκείνα τα στοιχεία που μας χαρακτηρίζουν.

Μόνο που μαζί με τις μινιατούρες των κρι – κρι θα πουλάμε και τις αντίστοιχες των νέων τεχνολογικών θαυμάτων που θα γεμίσουν το νοτιά μας, τα νέα λάβαρα της επανάστασης που θα βουλώσει τα στόματα των Βαυαρών και των βαρβάρων. Κι όταν κάποια στιγμή τα κρι – κρι εκλείψουν, θα αγοράσουμε άλλα εξωτικά ζώα να μοστράρουμε, γιατί θα έχουμε την οικονομική επιφάνεια. Γιατί εμείς μπορεί να ανακαλύψαμε οτι έχουμε ορυκτό πλούτο, έχουμε όμως και πολιτισμό.

Φυσικά, υπάρχουν κι αυτοί που δε θέλουν την πρόοδο. Είναι όλοι εκείνοι που θα ισχυριστούν οτι θα εγκατασταθούν στην περιοχή μας οι στρατοί όλης της υφηλίου και θα μετατραπούμε, από πολλές απόψεις, σε Μέση Ανατολή. Ας έρθουν λοιπόν, που είναι το πρόβλημα; Μήπως δεν είναι κι αυτοί καλά πελατάκια; Μήπως δε θα αφήνουν τα ωραία τους λεφτά στα μαγαζιά και τις επιχειρήσεις μας; Εδώ κάνουμε αμάν να δούμε κανένα κρουαζιερόπλοιο, γιατί μας ξενίζουν οι φρεγάτες και τα αεροπλανοφόρα; Μέση Ανατολή; Ας γελάσω! Είμαστε λαός χριστιανικός κι όχι τίποτε απολίτιστοι τριτοκοσμικοί. Ακόμη και πόλεμος να γίνει, είμαστε απολύτως προετοιμασμένοι να τον αντιμετωπίσουμε με σθένος και γενναιότητα, όπως τόσες φορές έχουμε πράξει κατά το παρελθόν. Είναι εξάλλου, γνωστό οτι ο τράχηλός μας δε σηκώνει πολλά – πολλά. Ή μήπως νομίζει κανείς οτι μπορούν, στη χώρα που γέννησε η δημοκρατία, να μας φυτέψουν κανένα Σαντάμ. Αστήρικτοι, ανιστόρητοι ισχυρισμοί μυωπικών καταστροφολόγων. Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αλλά και να συναντήσουμε κανένα, τα γεωτρύπανά μας θα το διαπεράσουν με ευκολία.

Αφήστε που θα ξεπεράσουμε και το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. Γιατί όλοι αυτοί οι άραβες που μας έχουν κουβαληθεί, θα διαπιστώσουν οτι η χώρα μας δεν έχει πια και τόσες διαφορές από τις δικές τους και ή θα μας αδειάσουν απογοητευμένοι τη γωνιά ή θα αφομοιωθούν ομαλά, προσφέροντας τη μακρόχρονη εμπειρία και την τεχνογνωσία τους στο τρίπτυχο δουλειά – μαστίγωμα – ξεροκόματο.

Θα συμβάλλουμε τα μέγιστα και στον τομέα της παγκόσμιας ειρήνης. Γιατί με τη συναναστροφή και τη τριβή, ξεπερνιούνται οι όποιες διαφορές φαίνεται να χωρίζουν τους λαούς. Κι αφού θα στρατοπεδεύσουν σε γειτονικά σημεία Άγγλοι, Γάλλοι, Αμερικάνοι, Γερμανοί, Κινέζοι, Γιαπωνέζοι και Ρώσοι, με τον καιρό θα αντιληφθούν οτι τίποτε δεν υπάρχει που να μη φαντάζει μικρό μετά από μισό μπουκάλι τσικουδιά. Τους βλέπω ήδη να χωρεύουν συρτό αγκαλιασμένοι, με τα στραβοφορεμένα τους σαρίκια και τα τριζάτα τους στιβάνια, κάτω από το βλέμα του Εθνάρχου Βενιζέλου (μην τυχόν και διανοηθεί κανείς να ρωτήσει ποιον εννοώ). Ο μόνος που θα μείνει έξω απ’ το παγκόσμιο γλέντι θα είναι εκείνος ο αχώνευτος ο Αχμαντινετζάντ, που στερημένος από το γεωστρατηγικό του ρόλο, θα κλαίει σε μια γωνιά για τη χαμένη του ευκαιρία και το άχρηστο πυρηνικό του πρόγραμμα, που δε θα φοβίζει πια κανέναν.

Έτσι λοιπόν, θα προχωρήσουμε. Αποφασιστικά και μονιασμένα κι όχι φοβικά. Για το Μέλλον όπου τα παιδιά μας θα παίζουν χαρούμενα, πηδώντας από πετρελαιοκηλίδα σε πετρελαιοκηλίδα, ενώ οι μαυρισμένοι γλάροι θα πετούν χαριτωμένα πάνω από τα τάνκερ, κρατώντας στα ράμφη τους νεκρούς σαργούς. Και τελειώνοντας την αστακομακαρονάδα μας στο παραθαλάσιο ταβερνείο της επιλογής μας, θα τραγουδάμε ριζίτικα πριν επιβιβαστούμε για την επιστροφή στα SUV μας, γελώντας κατάμουτρα στη Λαγκάρντ, το Ρεν, τη Μέρκελ και το Μπαρόζο.