06242017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Τα Περιττά

Στην αρχή της άνοιξης …, εγώ.

Γράφει η Βαρβάρα Περράκη

 

Ζούμε σε μια μικρή χώρα; Ζούμε σε μια μεγάλη χώρα; Ζούμε στο σήμερα, μ΄ένα βαρύ παρελθόν και δεν μπορούμε να ονειρευτούμε το αύριο; Είμαι πολίτης θλιμμένος και σκεπτόμενος … Είμαι λυπημένη αλλά όχι απελπισμένη. Είμαι θυμωμένη και πονάω κι όμως ψάχνω τη λογική να καθίσει στο θρόνο της… Βγήκα από έναν υγρό χειμώνα που έκλαψε για μας με πολλά δάκρυα ντροπής και  ζόφου …

Εγώ, μια μέση Ελληνίδα που τρέμει στη θέα της οθόνης του Α.Τ.Μ., όταν περιμένω το 15θημερο μου… Εγώ, μια απλή καθηγήτρια με 30 χρόνια δουλειάς, που νομίζω ότι ανήκω πια σε μια εθελοντική ομάδα που δουλεύει στο δημόσιο σχολείο. Εγώ, η μάνα μιας 22χρονης δασκάλας, που δεν έχει μαθητές να κάνει μάθημα και σκοτεινιάζει το βλέμμα της. Εγώ, η κόρη μιας 86χρονης μάνας με κουτσουρεμένη σύνταξη. Εγώ, η αδελφή ενός 46χρονου ανέργου που του πριονίζουν το επίδομα ανεργίας. Εγώ, δείγμα μονογονείκης οικογένειας, που ζω για να πληρώνω τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, του ενοικίου, της κινητής τηλεφωνίας μου. Εγώ, μεγάλη πια, να βλέπω να μου κλέβουν την ζωή μου… Εγώ που λέω στους μαθητές μου ότι ο κόσμος δεν είναι  γκρίζος … Εγώ, που ψάχνω την αλήθεια μέσα στα παραμύθια που μας φορτώσανε, που είμαι μόνο ένας αριθμός, που μιλάω για αριθμούς, αφού έτσι με μετράνε… Εγώ, που πληρώνω τους γιατρούς, για ότι με βασανίζει. Εγώ που φοβάμαι όλο και ποιο πολύ… Εγώ, που με αποφασίζουν, χωρίς να με ρωτάνε…

Εγώ στην αρχή μιας αβέβαιης άνοιξης… με μια ανασφαλή ζωή… Με οθόνες τηλεόρασης που ξερνάνε τρόμο, με πολιτικούς που όλο κάτι μου ζητάνε σ΄ένα πράσινο και μπλε τοπίο…

Στην επικράτεια της παράνοιας, της καχυποψίας, του αναίσχυντου ψέματος, της διαπλοκής, της ατιμωρησίας, του θράσους, του ατομικισμού, της καταστολής και της πλύσης εγκεφάλου, η ζωή μου παίζεται σε παζάρια γερμανικά με κουρεμένα ομόλογα και μιλιέται η τύχη μου με γλώσσα  πρωτόγνωρα στείρα και δολοφονική.

Ένα λεξικό χρειάζεται για να εξηγώ τις λέξεις τους, μια πηγή να αντλώ κουράγιο, σα δροσερό νερό, για να αντέχω το ζόφο των ημερών… Αυστηροί γραβατοφόροι, τσιράκια μιας ανερμάτιστης εξουσίας με ύφος αυστηρό και προφητικό βάφουν μαύρο τον ορίζοντα μου…

Μια σκληρή γραμμή πρέπει να διασχίσω, εγώ κι όλοι οι άλλοι σαν κι εμένα – κι είναι απίστευτα πολλοί -. Βαραίνουν πάνω μου τα πάντα κι όμως βλέπω ακόμα φως. Από μια σχισμή, από το κενό της παλιάς μου πόρτας, εκεί που συναντιέται με το πάτωμα κι ανοίγει διάπλατα για να σκουντάω τους άλλους που δε μαραζώνουν αλλά βγαίνουν στο δρόμο κι απαιτούν, και διεκδικούν, κι αγωνίζονται και οραματίζονται και αμφισβητούν και αρνούνται και καταγγέλλουν και πιστεύουν και κυρίως ψηφίζουν.

Σε μια σαθρή δημοκρατία που σέρνει αργά τα βήματα της προς τις κάλπες, για μια ακόμη φορά, είναι ανάγκη να τελειώνουμε με την υπεροψία και τους ψυχωτικούς εραστές μιας τυφλής εξουσίας. Στη σκοτεινά μιας «υποταγμένης χώρας», η ευκαιρία στο φως μοιάζει η μόνη μας ελπίδα.

Η γλώσσα μας συρρικνώνεται, η σκέψη μας κινείται ανάμεσα σε δυο λέξεις: τρόικα και περικοπές …

Το ξέρουμε : βλάπτουν σοβαρά την υγεία μας. Σαν τις ετικέτες τις προειδοποιητικές στα πακέτα των τσιγάρων. Ο πανικός είναι το όπλο τους. Η σκέψη και η ευαισθησία και η αλήθεια είναι η ευκαιρίες μας.

Αντί να μετράμε απώλειες, ας αποφασίσουμε το ξημέρωμα. Αντί για τη θηριωδία τους, ας προτείνουμε τον άνθρωπο.

Δύσκολο θα μου πεις… Ζητείται ελπίς, θα επιμείνεις. Θα συμφωνήσω αλλά μέχρι εκεί, θα σου πω.

Ξαναβλέπω την Πυξίδα μου και διαλέγω αριστερά.

Στην άλλη άκρη είναι μόνο η κατρακύλα. Στη μεριά που επιλέγω, ίσως και ριψοκίνδυνα αλλά μπορεί…

Μπορεί λέω… Όχι ως πιθανότητα αλλά μόνο ως δυνατότητα. Αλλά τώρα, άμεσα, γρήγορα. Πληθαίνουν τ΄αρπακτικά, αυτά που μας θέλουν ολοζώντανους να μας καταβροχθίσουν. Με υπερφυσικά σαγόνια κι απύθμενα στομάχια… Αριστερά !

Μόνο έτσι η άνοιξη θα γίνει άνοιξη, κι εμείς απλά θα της δώσουμε μια ευκαιρία.

Αριστερά !!!