05272017Σαβ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Επί της Γραμμής

Φύλλο 110 - Απρίλιος - Μαίος 2012

Αγαπημένη συνήθεια, στην εξέδρα του γηπέδου που προπονείται ο μικρός μου γιός, είναι να αναλύουμε με τους άλλους πατεράδες την επικαιρότητα με όρους καφενείου ή εξέδρας. Προχθές έριξε κάποιος την ερώτηση «Μας παίρνει να τζογάρουμε την παραμονή μας στο ευρώ;»

Η συζήτηση φούντωσε ανάμεσα σε δύο από τους φίλους. Ο ένας υποστήριζε το Ευρώ ο άλλος το Εθνικό νόμισμα. Κι ενώ για χρόνια που τους ξέρω μπορούν και συζητούν διαφωνώντας, μόλις μπήκε το θέμα ήταν σαν να έπεσε λάδι σε φωτιά. Ο τόνος της φωνής τους έγινε τέτοιος ώστε να δείχνει ότι τα λόγια τους δεν δέχονται αμφισβήτηση, κι επειδή η αμφισβήτηση ήταν εκεί, η ένταση της φωνής αυξήθηκε και αν δεν τους έκοβα άκομψα, πιθανόν να έρχονταν στα χέρια.

Η Ελληνική κοινωνία φοβάται. Όλοι νιώθουν ότι η Ελλάδα είναι έξω από τις πύλες της κολάσεως. Οι μισοί Έλληνες φοβούνται ότι οι πύλες θα ανοίξουν αν εκλεγεί η μία κυβέρνηση κι οι άλλοι μισοί αν εκλεγεί η άλλη. Η ένταση είναι αισθητή παντού. Τις επόμενες μέρες βρέθηκα μπροστά σε ακόμη δύο περιστατικά λογομαχίας έντονης με αντικείμενο τις εκλογές.

Στο σημερινό Βήμα της Κυριακής 20/5 με παχύ-παχύ τίτλο στις μέσα σελίδες (Α21) διάβασα την είδηση : «Δόγμα  ‘Φωτιά και τσεκούρι’ κατά του Σύριζα». Το κείμενο αναφέρονταν στην τακτική που θα ακολουθήσει η Νέα Δημοκρατία απέναντι στον βασικό της αντίπαλο σ’ αυτές τις εκλογές. Το περιεχόμενο όμως του κειμένου σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούσε τον τίτλο.

Λίγο πιο μετά άκουσα τον εκπρόσωπο τύπου της Νέας Δημοκρατίας να κάνει μια απαξιωτική δήλωση για τον αντίπαλο σχηματισμό σχολιάζοντας μια πολιτική θέση του αντίπαλου αρχηγού. Είναι σίγουρο ότι τις επόμενες μέρες θα επιχειρηθεί ένταση της πόλωσης. Όμως εκείνος που δημιουργεί πόλωση θα πρέπει και να ξέρει και να μπορεί να την ελέγξει.

Έχει όμως το ενδιαφέρον του να δούμε η φράση «Φωτιά και τσεκούρι» από πού μας έρχεται.

Απ’ όσα γνωρίζω πρώτος τη χρησιμοποίησε ο Κολοκοτρώνης στη διάρκεια της Επανάστασης. Ήταν τότε, που ο Γέρος του Μοριά,  βλέποντας τις θυσίες και τους αγώνες των Ελλήνων, να πηγαίνουν χαμένοι, από την μάστιγα των «προσκυνημένων» (στα απομνημονεύματά του ο Κολοκοτρώνης μάλιστα σημειώνει χαρακτηριστικά: «Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου»), αντέτεινε το ιστορικό «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!» και «ξαναζωντάνεψε» την ετοιμοθάνατη Επανάσταση.

Απάντησε με μια χωρίς προηγούμενο τρομοκρατία στην τρομοκρατία του Ιμπραήμ. Όσα χωριά αρνούντο να επανέλθουν στο ελληνικό στρατόπεδο, δέχονταν αιφνιδιαστικές επιθέσεις από τους άνδρες του Γέρου. Σε όλο τον Μοριά οι πρωτεργάτες του προσκυνήματος συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν. Στις πλατείες των χωριών οι απαγχονισμένοι συνεργάτες του εχθρού έκαναν τους διστακτικούς κατοίκους να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τους τις απειλητικές προειδοποιήσεις του Έλληνα στρατηγού.

Μετά τον Κολοκοτρώνη τη φράση χρησιμοποιεί ο Ευάγγελος Αβέρωφ Τοσίτσας και ονομάζει έτσι το βιβλίο του (πολλοί το ονόμασαν αντικομουνιστικό εγχειρίδιο) με το οποίο μελετά τον εμφύλιο πόλεμο του 46-49. Γράφει λοιπόν στο κεφάλαιο Ζ : «Η επικρατέστερη κραυγή του Δημοκρατικού Στρατού ήταν : ‘Φωτιά και τσεκούρι’. Από το άλλο μέρος του βαθιού φαραγγιού αντηχούσε η πολεμική κραυγή του Αγώνος της Ανεξαρτησίας του 1821, που την είχε υιοθετήσει ο Εθνικός στρατός ‘Ελευθερία ή θάνατος’»

Και στις δύο περιπτώσεις η φράση χρησιμοποιήθηκε σε εμφύλιες συρράξεις. Χρησιμοποιήθηκε εμβληματικά για την αδελφοκτόνο βία.

Ελπίζω όλοι ετούτοι οι φυρομυαλισμένοι που διαφεντεύουν τις ζωές μας μέσα στην κρίση να μην έχουν ως σχέδιο την αυτοκαταστροφή και τον αλληλοσπαραγμό μας. Κι αν εκείνοι το έχουν, ελπίζω ο Λαός να έχει γίνει αρκετά σοφός, ώστε να το αποτρέψει.