07282017Παρ
ΕνημέρωσηΣαβ, 13 Μαϊ 2017 10am

Με την Φωνή των Γονιών

Και μετά τα ΕΕΕΕΚ τι;

Βρισκόμαστε λίγο πριν το τέλος μιας ακόμη σχολικής χρονιάς. Αισίως τη διανύσαμε κι αυτή με τις όποιες αγωνίες, τις χαρές, τις πίκρες και τα κεκτημένα της. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος κάποια παιδιά φεύγουν, άλλα πάλι θα έρθουν έτσι θα ανανεώνεται ο κύκλος της Ειδικής εκπαίδευσης που όμως τερματίζει στα ΕΕΕΕΚ.

Βάρβαρο πράγμα οι αποχαιρετισμοί πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ιδιαίτερα παιδιά, λειτουργικά που έχουν αναλώσει τη ζωή τους στην υπέρβαση του εαυτού τους καταφέρνοντας στο τέλος να αγαπήσουν την κοινωνικότητα, τη μάθηση, την ρουτίνα μιας σχολικής πραγματικότητας.

Αδυσώπητο πράγμα ο χρόνος, περισσότερο εχθρός παρά φίλος. Και μετά τα ΕΕΕΕΚ τι; Το τίποτα, το πουθενά, το πρόχειρο, το λιγότερο χειρότερο αφού τόσα χρόνια δεν καταφέραμε το καλύτερο. Σκληρό αλλά πέρα για πέρα πραγματικό. Μετά τα ΕΕΕΕΚ οι ψευδαισθήσεις για τον δήθεν κερδισμένο χρόνο παύουν να υφίστανται. Η αποφοίτηση γίνεται στον καθορισμένο χρόνο και δεν επιδέχεται σαμποταρίσματα ούτε μελοδραματισμούς.

Από την άλλη ο τίτλος σπουδών που παρέχεται από τη φοίτηση στα Ειδικά Εργαστήρια μπορεί τυπικά να κατοχυρώνει και επαγγελματικά τα παιδιά, όμως στην πράξη τα πράγματα είναι ολωσδιόλου διαφορετικά. Κανένας εργοδότης δεν καταδέχεται να πάρει στη δουλειά του ένα παιδί με νοητική απόκλιση, όσο λειτουργικό ή παραγωγικό κι αν είναι.

Είναι γεγονός ότι όλες οι ευπαθείς ομάδες βιώνουν αποκλεισμό με τον πρώτο αδύναμο κρίκο τα παιδιά με νοητικές αναπηρίες να κατέχει τη θλιβερή πρωτιά της απόρριψης. Γυρίζω πρόσωπο στο χθες τότε που λεφτά υπήρχαν… Αφεθήκαμε με περισσή αφέλεια αλλά και χαλαρότητα πιπιλίζοντας την ανόητη ψευδαίσθηση ότι άλλοι θα σχεδιάσουν για μας υλοποιώντας την προστατευόμενη εργασία και μονάδες αυτόνομης διαβίωσης.

Αυταπατηθήκαμε, προστατευόμενη εργασία δεν διεκδικήθηκε ποτέ στα σοβαρά. Ανέκαθεν ήταν λόγια του αέρα σε στόματα που δεν γνώριζαν τι ακριβώς ήτανε. Δυσβάστακτα τα αδιέξοδα που ακολουθούν την μετά ΕΕΕΕΚ εποχή. Κανένας γονέας που «σφάζεται ως το γόνατο» ξοδεύοντας και το τελευταίο του ευρώ τρέχοντας σε Ειδικούς στο εξωτερικό και σε συνεδρίες θεραπειών συμπεριφοράς, ανέχεται την προχειρότητα και την ανοργανωσιά πλαισίων που θα αποτελούσαν ίσως την έσχατη λύση ανάγκης προκειμένου να αποφευχθεί η κατ’ οίκον περιθωριοποίηση.

Η εκπαίδευση είναι δια βίου δεν σταματάει στα ΕΕΕΕΚ και η προστατευόμενη εργασία θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η συνέχεια τους γιατί και εκεί τα παιδιά συνεχίζουν να κοινωνικοποιούνται, να εκπαιδεύονται, να παράγουν και να αισθάνονται «ίσα στους ίσους».

Η αγωνία των γονιών των παιδιών που αποφοιτούν κυλάει μέσα μου. Σήμερα τα δικά τους παιδιά, αύριο το δικό μου. Το όνειρο για μία αξιοπρεπή συμβίωση των παιδιών μες στην κοινωνία κατάντησε ευτελή πολυτέλεια. Μεγαλύτερη πολυτέλεια όμως είναι η επικοινωνία και η ανασυγκρότηση μεταξύ μας. Κάποτε όμως πρέπει να σοβαρευτούμε ο κλοιός των χρονικών περιθωρίων σφίγγει ασφυκτικά.

Η αυτονομία της νοητικής αναπηρίας με τη σύσταση ενός συλλόγου γονέων είναι άκρως αναγκαία. Διαχρονικά η υποτέλεια στη θλίψη, με τις αγκυλώσεις στη μοιρολατρία έφεραν τη στασιμότητα και την περιθωριοποίηση.

Τη μοίρα των παιδιών μας τη διαμορφώνουμε και εμείς παρεμβαίνοντας θεραπευτικά, διορθωτικά, βελτιωτικά, αλλά και συλλογικά με τη δημιουργία δομών απασχόλησης και όχι δομών απομόνωσης. Καιρός λοιπόν να αλλάξουμε σελίδα «κάλιο αργά παρά ποτέ»!